Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2019

Ποιος ήταν ο Αληπασάς; pdf

Στο τεύχος 195 του περιοδικού ΔΑΥΛΟΣ (Αθήνα, Μάρτιος 1998) ο Αθανάσιος Κουκοβίστας με εκτενές και τεκμηριωμένο κείμενό του (Αλή πασσάς: Η άλ-λη όψη,σσ. 12121-12127) παρουσίασε μια σφαιρική εικόνα του Λιάπη τοπάρχη που αποσκοπούσε,υποθέτω, στην κατάδειξη της πολιτικής προσωπικότητάς του χω-ρίς δαιμονοποίηση και εξ ορισμού αρνητικά πρίσματα. Έτσι κι αλλιώς,η γραφίδα του ερευνητή-ιστορικού ο-φείλει να απέχει από προκατάληψη,συναίσθημα και σκοπιμότητα.
Τέσσερα τεύχη μετά (ΔΑΥΛΟΣ,τ. 199,Ιούλιος 1998) το περιοδικό δημοσίευσε δύο συγκροτημένες απαντητικές επιστολές στην εργασία του Αθ. Κουκοβί-στα που ανέτρεπαν θέσεις του,σκιαγραφούσαν διαφορετικά το ιστορικό πρόσωπο κι έδιναν άλλες διαστάσεις στο ρόλο του.Όλο αυτό το υλικό,έναν ιδιότυπο διάλογο,το ενοποίησα σε pdf και το κα-ταθέτω εδώ με τη βεβαιότητα ότι προσφέρει χρήσιμα στοιχεία στον μελετητή και κάθε ανιχνευ-τικό πολίτη της περιόδου εκείνης.Η διαμόρφωση στέρεας άποψης για το 1821 (απ΄ τα προεπανα-στατικά χρόνια ως τον Καποδίστρια και των Όθωνα) και πολύ περισσότερο η άρθρωση λόγου γι΄ αυτό απαιτεί προσεκτική διείσδυση στην ουσία χιλιάδων σελίδων με αντικρουόμενες πληροφορί-ες,θολές καταστάσεις και,πολλές φορές,δυσερμήνευτες συμπεριφορές. 

Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

Αντ. Α. Αντωνάκος, Τι σημαίνει πραγματικά το Λεξικόν Σούδας; pdf

Ο καλός φιλόλογος Αντώνιος Α. Αντωνάκος,αφού αναφέρει επι-γραμματικά τα περιεχόμενα του Λεξικού Σούδας και τις υπάρ-χουσες πιθανολογήσεις για το όνομά του,επιλύει τεκμηριωμένα και πειστικά τον γρίφο του τι σημαίνει ακριβώς αυτό το όνομα!
Πρόκειται για δημοσίευση στο ουσιώδες και μαχητικό βορειοελλα-δίτικο περιοδικό ΕΝΔΟΧΩΡΑ (τ. 111-112,Ιούνιος 2019).

Διαβάστε - Κάντε λήψη: 



Μπορείτε να αποκτήσετε (download) το Λεξικόν Σούδας πατώντας εδώ.

Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

Κωνσταντίνος Σχοινοχωρίτης, ΤΣΑΜΗΔΕΣ : Δοσίλογοι και συνεργάτες των ΝΑΖΙ


ΤΣΑΜΗΔΕΣ : Δοσίλογοι και συνεργάτες των ΝΑΖΙ

      ΤΣΑΜ ΠΑΜΠΕΣ ΜΕ ΘΗΚ ΝΕ ΜΠΡΕΣ
[μτφρ: Ο Τσάμης είναι παμπέσης και έχει το μαχαίρι (έτοιμο) στη μέση]
                                                                                    Αλβανική παροιμία

           
             Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων μια έξαρση αλυτρωτισμού με διεκδικήσεις και αξιώσεις εις βάρος της πατρίδας μας. Μετά την Τουρκία και τα Σκόπια, την σκυτάλη παίρνει η γειτονική χώρα της Αλβανίας η οποία σε κάθε περίσταση (τελευταίο κρούσμα η ανάρτηση συνθημάτων  σε αγώνες του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος) εγείρει θέμα «Τσάμηδων» διακηρύσσοντας θρασύτατα και τη δημιουργία κράτους «Τσαμουριά».
            Η περίπτωση όμως των Τσάμηδων και της Τσαμουριάς δεν μπορεί να εξεταστεί αποσπασματικά, αφού εντάσσεται στον γενικότερο σχεδιασμό των Η.Π.Α για τα Βαλκάνια που στοχεύει στη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας. Το πρώτο βήμα έγινε με την αυτονόμηση του Κοσόβου. Η Μεγάλη Αλβανία φιλοδοξεί να συμπεριλάβει εδαφικά, εκτός από το Κόσσοβο, την Κέρκυρα, ολόκληρη σχεδόν την δυτική Μακεδονία και την Τσαμουριά δηλαδή την Ήπειρο.
            Ποια είναι η Τσαμουριά;
            Τσαμουριά ονομαζόταν η ευρύτερη περιοχή της Θεσπρωτίας. Περιλάμβανε τις επαρχίες Παραμυθιάς, Φιλιατών, Πάργας και Μαργαριτίου, καθώς και ένα τμήμα της επαρχίας Δελβίνου που υπαγόταν επί Τουρκοκρατίας στην επαρχία Φιλιατών. Παραλιακώς τα όρια της Τσαμουριάς εκτείνονταν από τις εκβολές του ποταμού Αχέροντα μέχρι τα Ακροκεραύνεια όρη.
            Ως γεωγραφική περιφέρεια διαιρούνταν σε τρείς κύριες επαρχίες δηλαδή των Φιλιατών, της Παραμυθίας και του Μαργαριτίου, ενώ διοικούνταν κατά το φεουδαρχικό σύστημα. Επομένως, η Τσαμουριά τοπογραφικά, ηθογραφικά και λαογραφικά αποτέλεσε περιφέρεια της Ηπείρου, διατηρώντας από την αρχαιότητα αδιάσπαστη την ελληνική της ταυτότητα. Εκκλησιαστικά, είχε επισκοπή με έδρα την Παραμυθία που ονομαζόταν «Βουθρωτού και Γλυκέος» και την Εξαρχία του Γηρομερίου που έγινε το 1895 επί Πατριάρχου Κων/πολεως Ανθίμου Τσάτσου Μητρόπολη Παραμυθιάς, Φιλιατών και Γηρομερίου.
            Ποιοι είναι οι Τσάμηδες;
            Πρόκειται για μια πληθυσμιακή ομάδα Αλβανοφώνων Μουσουλμάνων που έζησαν στην Θεσπρωτία από τον 17ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Ονομάζονταν έτσι αυτοί που κατοικούσαν την Τσαμουριά δηλαδή την  σημερινή Θεσπρωτία. Η πιθανότερη εκδοχή είναι το όνομά τους να προήλθε από παραφθορά του παλαιού ονόματος Θύαμις που έφερε ο ποταμός Καλαμάς σε Τσιάμης, Τσάμης. Έτσι όσοι κατοικούσαν στον ποταμό αυτόν ονομάστηκαν Θυάμιδες ή Τσάμηδες.
            Θα πρέπει να τονισθεί ότι με το όνομα «Τσάμηδες» δεν καταγράφεται στην Ιστορία αλβανική φυλή με αυτή την ονομασία, όπως οι Λιάπηδες, οι Τόσκηδες ή οι Γκέκηδες. Οι Τσάμηδες ως Αλβανοί είναι επινόηση των τελευταίων χρόνων. Στην πραγματικότητα όμως οι Τσάμηδες ήταν μια θρησκευτική μειονότητα, αφού διακρίνονταν περισσότερο για το έντονο θρησκευτικό τους πιστεύω και λιγότερο για το εθνικό τους πιστεύω.
            Πληθυσμιακά στοιχεία
            Το 1917 απογράφονται στην Ήπειρο 36.303 αλβανόφωνοι μουσουλμάνοι, το 1920 απογράφονται 21.800, το 1923 απογράφονται 20.319, το 1928 απογράφονται 17.008, το 1932 απογράφονται 19.287, ενώ το 1936 σε αναλυτική απόρρητη καταμέτρηση του Αλβανού προξένου Ιωαννίνων αναφέρονται 23.048. Στην Απογραφή Πληθυσμού του 1940 απογράφονται 18.000 Μουσουλμάνοι Τσάμηδες, οι οποίοι κατοικούσαν τα εύφορα πεδινά τμήματα της Θεσπρωτίας. Την 7η Απριλίου του 1951 απογράφηκαν στην Ελλάδα μόνο 123 τσάμηδες.
            Καταγωγή των Μουσουλμάνων Τσάμηδων
            Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν ότι αυτοί κατάγονται από τους Σπαχήδες. Οι Σπαχήδες ήταν Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι γαιοκτήμονες της Ηπείρου οι οποίοι κατά τον 17ο αιώνα ασπάστηκαν το δόγμα του Ισλάμ. Άλλοι από αυτούς εξισλαμίστηκαν με βίαιο τρόπο και άλλοι εκούσια με σκοπό να σώσουν τα υπάρχοντά τους και να αποκτήσουν προνόμια, αξιώματα. Μετά τον εξισλαμισμό τους έχουμε τους Μουσουλμάνους Τσάμηδες και τους Χριστιανούς Τσάμηδες. Με την πάροδο του χρόνου «Τσάμηδες» ονομάζονταν μόνο οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες.
            Επί Τουρκοκρατίας οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες ονομάστηκαν Τουρκοτσάμηδες, όπως συνέβη και με τους εξισλαμισθέντες Αλβανούς που ονομάστηκαν Τουρκαλβανοί. Λόγω όμως της γλωσσικής συγγένειας που υπήρχε μεταξύ Τουρκοτσάμηδων και Τουρκαλβανών ονομάστηκαν και Αλβανοτσάμηδες. Με το πέρασμα των χρόνων έγιναν φανατικοί διώκτες των Ελλήνων, αφού επηρεάστηκαν από ξένες προπαγάνδες (αυστροουγγρική, ιταλική, αλβανική).
Χαρακτηριστικά είναι και τα όσα αναφέρει σε υπόμνημά του το 1986 ο πρώην Βουλευτής Θεσπρωτίας Στρατής Αθανασάκος: «Όπως βεβαιώνουν οι ιστορικοί, αλλά και όπως είναι τοπικά παραδεκτό, οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες είναι απόγονοι των Θεσπρωτών και προέρχονται από τους κατά καιρούς εξισλαμισθέντες κατοίκους της περιοχής».
            Η Ανθελληνική δράση τους
            Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο οι Τσάμηδες στην πολιορκία των Ιωαννίνων ήταν ενταγμένοι στον τουρκικό στρατό, σύμφωνα άλλωστε και με τα ενδεικτικά κρυπτογραφήματα των ελληνικών υπηρεσιών. Μετά τους βαλκανικούς πολέμους ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα. Από τότε δεν παρέλειπαν καμία ευκαιρία διεθνούς περιπλοκής για να συμμαχήσουν με τον εχθρό και να  βλάψουν την χώρα μας.
            Αργότερα, βάσει της συνθήκης της Λωζάνης του 1923 αυτοί οι Αλβανόφωνοι Μουσουλμάνοι της Θεσπρωτίας κρίθηκαν ως ανταλλάξιμοι. Όμως η τότε κυβέρνηση του στρατηγού και δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου δεν τους έστειλε στην Αλβανία για πολιτικούς λόγους, ελπίζοντας ότι η χειρονομία αυτή θα είχε θετικό αντίκτυπο στις σχέσεις μας με την Αλβανία και εξαιτίας της επέμβασης της Ιταλίας με τη Δήλωση Ρούφου (1925), παρά την επιθυμία των ιδίων που επιθυμούσαν να μεταβούν στην Τουρκία. Από τότε άρχισε να αναπτύσσεται σε αυτούς αλβανική συνείδηση, η οποία καλλιεργούνταν επιμελώς με στόχο την δημιουργία στην Θεσπρωτία αλβανικής μειονότητας.
            Περίοδος Ιταλο-Γερμανικής Κατοχής
            Την περίοδο της Κατοχής οι Τσάμηδες εκδηλώθηκαν ως Αλβανοί, συνεργάστηκαν αρχικά με τους Ιταλούς (1941–1943) και εν συνεχεία με τους Γερμανούς (1943–1944), με στόχο να εξοντώσουν τον χριστιανικό πληθυσμό της Ηπείρου. Στην Ήπειρο ζούσαν τότε 20.000 περίπου αλβανόφωνοι μουσουλμάνοι, τους οποίους αποκαλούσαν «Τουρκοτσάμηδες».
            Οι Τσάμηδες κατοικούσαν στο νομό Θεσπρωτίας και συγκεκριμένα στις περιφέρειες Ηγουμενίτσας, Μαργαριτίου, Φιλιατών και Παραμυθίας, τις οποίες αυτοαποκαλούσαν «Τσαμουριά». Προσδοκούσαν τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας που θα περιλάμβανε ολόκληρη την Ήπειρο μέχρι την Πρέβεζα και στόχος τους ήταν αρχικά να ανεξαρτητοποιηθούν και εν συνεχεία θα ζητούσαν την ενσωμάτωσή τους στο αλβανικό κράτος. Αρχηγοί τους εμφανίζονταν τα αδέρφια Νουρί και Μαζάρ Ντίνο Μπέη, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει τον Ιούλιο του 1942 την Αλβανική Εθνική Επιτροπή (K.S.I.L.I.A  - ΞΙΛΙΑ) δηλαδή ένα αλβανικό σύστημα πολιτικής διοικήσεως με 14 τάγματα, έχοντας ως κύριο στόχο τους την εξολόθρευση του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή της Θεσπρωτίας.
            Τον Νοέμβριου του 1940 κατά την σύντομη Ιταλική επίθεση και προέλαση του Ιταλικού στρατού στα ελληνικά εδάφη, ένοπλοι Τσάμηδες τάχθηκαν στο πλευρό των Ιταλών, ενώ ο τοπικός τσάμικος πληθυσμός τους υποδεχόταν πανηγυρικά.Τότε σημειώθηκαν οι πρώτες λεηλασίες και επιθέσεις εναντίον χριστιανικών χωριών και του άμαχου ελληνικού πληθυσμού. Μετά την αντεπίθεση της Ελλάδος και την υποχώρηση των Ιταλών, οι Τσάμηδες έφυγαν προς την Αλβανία και επανήλθαν μετά την συνθηκολόγηση της κυβερνήσεως Γ. Τσολάκογλου και την κατοχή της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα.
            Το καλοκαίρι του 1943, μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών, συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές, που τους υπόσχονταν και αυτοί (όπως οι Ιταλοί) ανεξαρτησία. Οι καταδρομείς της γερμανικής μεραρχίας Εντελβάϊς έκαναν κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις με τους Τσάμηδες στη Θεσπρωτία, για να καταστρέψουν τα χωριά εκείνα που θεωρούσαν ότι ενίσχυαν τους Έλληνες αντάρτες.
            Οργανώθηκε τότε η αλβανική τζανταρμερία (χωροφυλακή) των Τσάμηδων η οποία ήταν ένα ειδικό στρατιωτικό τμήμα των Τσάμηδων δηλαδή μια μονάδα αλβανικής φασιστικής εθνοφυλακής, που φορούσε γερμανικές στρατιωτικές στολές και περιβραχιόνιο με την λέξη «Τσάμης» και το σύμβολο της σβάστικας.Στόχος τους, πέρα βεβαίως από το πλιάτσικο,ήταν η αλλοίωση της εθνολογικής σύστασης της Θεσπρωτίας δια της εξοντώσεως του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή.
            Ο Μαζάρ Ντίνο είχε την πλήρη στήριξη των Γερμανών διοικητών και όταν έφτασε η ώρα της εξόντωσης των προκρίτων της Παραμυθιάς (εκτελέστηκαν 49 επιφανείς κάτοικοι της πόλης) την 29η Σεπτεμβρίου του 1943, ξεκίνησε τις συλλήψεις συνοδευόμενος από Γερμανό αξιωματικό.
            Ιδιαιτέρως σημαντικά προς λύπην των Τσάμηδων είναι τα όσα αναφέρει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Αθ. Γκόντοβος, ο οποίος ερεύνησε τα γερμανικά αρχεία και εντόπισε σημαντικά ντοκουμέντα. Σε ένα από αυτά που περιλαμβάνει στρατιωτική διαταγή της Γερμανικής διοίκησης Ηπείρου αναφέρεται: «...Ο πρόεδρος του Εθνικού Αλβανικού Συμβουλίου της Τσαμουριάς, Μαζάρ Ντίνο από την Παραμυθιά, είναι διοικητής του αλβανικού λόχου της Τσαμουριάς. Βρίσκεται στην υπηρεσία του Γερμανικού στρατού. Παρακαλούνται οι υπηρεσίες να παρέχουν στο εν λόγω πρόσωπο στήριξη και αρωγή».
            Αποτελέσματα της δράσης τους
            Προχώρησαν στη δίωξη του ελληνικού στοιχείου με φόνους, αρπαγές, εμπρησμούς και ερημώσεις των περιφερειών Φαναρίου, Παραμυθίας, Ηγουμενίτσας και κατέλυσαν τις ελληνικές αρχές στήνοντας το δικό τους «ψευδοκράτος». Ειδικότερα, λεηλάτησαν το Καρτέρι, πυρπόλησαν την Ανθούσα ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής του 1943, δολοφόνησαν – εκτέλεσαν τους πρόσφυγες του Φαναρίου, καθώς και 49 επιφανείς κατοίκους της Παραμυθίας.
            Συνοπτικά, ο τραγικός απολογισμός των κοινών ενεργειών Τσάμηδων – Ναζί ήταν: 632 δολοφονημένοι, 428 εξαφανισθέντες, 459 απαγωγές, 209 βιασμοί, 2332 εμπρησμοί οικιών, 53 λεηλατημένα  χωριά, 37556 αρπαγέντα αιγοπρόβατα, 9285 αρπαγέντα βοοειδή, 4148 αρπαγέντα ιπποειδή και 30000 πουλερικά. Σύμφωνα με αλβανικές πηγές (βλέπε εφημερίδα «Bashkimi I Kombit» των Τιράνων της 14ης Μαρτίου 1944) τα πυρπολημένα σπίτια ανέρχονταν στα 25.000 και οι πρόσφυγες στους 100.000.
            Παρά ταύτα, η Ελλάς υποχρεώθηκε να πληρώσει, αν και αμυνόμενη, 218.000.000 δραχμές στους Μουσουλμάνους μόνο του Αργυροκάστρου ως πολεμική αποζημίωση.

            Περίοδος Εμφυλίου – Φυγή – Καταδίκη των Τσάμηδων
            Τον Σεπτέμβριο του 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, οι αντάρτες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα που κυριαρχούσαν στην περιοχή,προχώρησαν στη μαζική καταδίωξη και εκδίωξη των Τσάμηδων στην Αλβανία. Αποφασιστικές ήταν οι ελληνικές νίκες στην πρώτη μάχη της Μενίνας (Νεράϊδας) την 17η – 18η Αυγούστου 1944 και στην δεύτερη μάχη της Μενίνας την 20η – 21η Σεπτεμβρίου 1944.
            Μετά την αποχώρηση των Γερμανών και την απελευθέρωση, οι Τσάμηδες συναισθανόμενοι τις συνέπειες από τις συμπεριφορά τους στη διάρκεια της κατοχής αναζήτησαν προστασία στην Αλβανία και έτσι τον Οκτώβριο του 1944 εγκατέλειψαν εθελουσίως την Θεσπρωτία κάτω από την γενική κατακραυγή, διέβησαν τα προς την Αλβανία σύνορα μέσω της Κονισπόλεως,αφού όμως πρώτα πήραν μαζί τους ολόκληρο τον κινητό πλούτο του ελληνικού πληθυσμού που είχε τότε καταφύγει στα όρη της Πίνδου. Έκτοτε εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία.
            Η φυγή αυτή των Τσάμηδων υπαγορεύθηκε και από τον φόβο τους να μην κλιθούν να δώσουν λόγο στην ελληνική δικαιοσύνη για τα εγκλήματά τους και την συνεργασία τους με τους κατακτητές. Μετά τη φυγή τους την 23η Μαΐου του 1945, το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Ιωαννίνων καταδίκασε ερήμην σε θάνατο 1930 Τσάμηδες επί συνολικού πληθυσμού 19.000, οι οποίοι βαρύνονταν με εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια της Κατοχής (ο ένας στους δέκα ήταν εγκληματίας πολέμου). Είχαν όμως ήδη διαφύγει με τις οικογένειές τους στην Αλβανία.
Αρχές της δεκαετίας του 1950 η ελληνική κυβέρνηση δήμευσε και απαλλοτρίωσε τις αγροτικές περιουσίες τους απευθείας ή με δημοπρασίες υπέρ όλων εκείνων που έπεσαν θύματα της θηριωδίας τους, ενώ παράλληλα  με τα Β.Δ 2185/1952 και 1871/1954 στερήθηκαν την ελληνική ιθαγένεια και υπηκοότητα. Με αυτό τον τρόπο έκλεισε νομικά το θέμα των λεγόμενων Τσάμηδων. Τη τύχη των Τσάμηδων ακολούθησαν και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις δοσιλόγων σε ολόκληρη την μεταπολεμική Ευρώπη, όπως είναι οι Γερμανοί – Σουδήτες της Τσεχοσλοβακίας, οι Κοζάκοι του Δον στην ΕΣΣΔ κ.α.


            Η εικόνα σήμερα
            Επί Χότζα και Αλία το ζήτημα των Τσάμηδων πέρασε στο περιθώριο. Ο Χότζα ειδικότερα τους αντιμετώπισε με δυσπιστία, αφού είχαν συνεργαστεί με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς.
            Μετά την πτώση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού το 1991 σε Βαλκάνια και Αλβανία και τον πόλεμο που σημειώθηκε στην πρώην Ενωμένη Γιουγκοσλαβία με κατάληξη τη διάλυση και διχοτόμησή της, το ζήτημα επανήλθε στην επικαιρότητα και οι Αλβανοτσάμηδες επανεμφανίζονται ως «τσάμηδες» αρχίζοντας τις προκλήσεις και τη παραχάραξη της ιστορίας.
Ειδικότερα, τον Μάρτιο του 1991 ιδρύθηκε η πολιτικοστρατιωτική οργάνωση Τσαμουριά (Cameria) με σκοπό τη δικαίωση των Τσάμηδων. Την 27η Ιουνίου 1994 η Αλβανική Βουλή ψήφισε νόμο κατά τον οποίο ορίστηκε η 28η Ιουνίου ως «Ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων από τους Έλληνες», επισημοποιώντας έτσι τις διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδος. Το 1999 δημιουργήθηκε ο Απελευθερωτικός στρατός της Τσαμουριάς (U.C.C) ο οποίος χρηματοδοτείται όπως ο U.C.K και διαθέτει ολόκληρη ταξιαρχία (5.000 άνδρες) με αμερικανούς εκπαιδευτές της C.I.A. Την 25η Ιουλίου του 2000 η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Αλβανικής Βουλής ανακοίνωσε ότι η Τσαμουριά αποτελεί εθνική υπόθεση για την Αλβανία και ότι θα διεκδικηθεί η επιστροφή των περιουσιών των Τσάμηδων.
            Σήμερα οι Τσάμηδες ανέρχονται αριθμητικά στους 14.000 – 25.000, αλλά η αλβανική προπαγάνδα τους ανεβάζει στους 100.000. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών είναι εγκατεστημένοι στις περιοχές των Αγίων Σαράντα, Δελβίνου, Αυλώνος, Βερατίου, Τιράνων και κυρίως στην Κονίσπολη. Όλοι αυτοί πιέζουν για να επανέλθουν στην Ελλάδα.
            Επίλογος
Οι Τσάμηδες υπήρξαν οι καλύτεροι συνεργάτες των Ιταλών φασιστών και των Γερμανών ναζιστών. Διέπραξαν βιαιότητες και αδικοπραγίες, λεηλασίες και σφαγές, δολοφονίες και εμπρησμούς κατοικιών. Θα πρέπει πάντως να τονισθεί ότι η υπόθεση «Τσαμουριά» δεν αποτελεί μονάχα ένα ακόμη αλυτρωτικό όραμα. Είναι κάτι πιο επικίνδυνο και ρεαλιστικό. Είναι ουσιαστικά η ανάμνηση και επαναδιεκδίκηση ενός υπαρκτού «ψευδοκράτους» που υπήρξε για τέσσερα χρόνια. Και το προωθούν οι ίδιοι οι Αμερικάνοι (δημοσίευση χαρτών Μεγάλης Αλβανίας). Την 28η Σεπτεμβρίου 2005 η αντιπρόσωπος του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών στη διάσκεψη του ΟΑΣΕ στη Βαρσοβία είχε μιλήσει αορίστως για «αλβανική μειονότητα» στην Ελλάδα. Από την άλλη ο γνωστός Νίκολας Μπερνς, πρώην Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα και μυστικός σύμβουλος του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, είχε δηλώσει ότι: «στην Ελλάδα υπάρχει τουρκική, αλβανική και μακεδονική μειονότητα, οι οποίες τυγχάνουν άσχημης μεταχείρισης από το ελληνικό κράτος».
Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα των «Τσάμηδων» ή της λεγόμενης «Τσαμουριάς», όπως και αυτό του ονόματος των Σκοπίων (βλέπε Μακεδονικό έθνος ή Μακεδονία του Αιγαίου) ή τα σενάρια περί αυτονόμησης της Δυτικής Θράκης (βλέπε Τουρκική Δημοκρατία της Δυτ. Θράκης) οφείλονται κατά κύριο λόγο όχι μόνο στις ορέξεις των γειτόνων μας και των Αμερικανών καθοδηγητών τους, αλλά και στην έλλειψη σοβαρότητας και υπευθυνότητας στην χάραξη και άσκηση της εθνικής μας εξωτερικής πολιτικής.
            Η Ελληνική διπλωματία τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζεται από στρουθοκαμηλισμό και έντονη υποτονικότητα ως προς τις αντιδράσεις της, αφού ως χώρα συνεχίζουμε να ομιλούμε περί κοινής ευρωπαϊκής προοπτικής και πορείας. Η θέση μας όμως πρέπει να είναι καθαρή: Πιστή εφαρμογή των αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με σεβασμό απέναντι στα ακριβή γεγονότα της ιστορίας και των δικαστικών αποφάσεων, ειδικά όταν πρόκειται για εγκλήματα πολέμου.
            Συνοπτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Τσαμουριά είναι ένα ακόμα προϊόν διεθνούς προπαγάνδας, το οποίο εντάσσεται σε έναν  γενικότερο σχεδιασμό αναταραχής και αποσταθεροποίησης με κατάληξη μια Νέα Τάξη Πραγμάτων. Απώτερος στόχος είναι η δημιουργία στο χώρο των Βαλκανίων μικρών κρατών, πολυεθνικών, πολυφυλετικών, πολυθρησκευτικών και πολυπολιτισμικών, έτσι ώστε οι λαοί αυτών των κρατιδίων να είναι διαιρεμένοι και να μην μπορούν να αντιδράσουν.
            Επομένως απαιτείται εγρήγορση, αμεσότητα και δυναμισμός. Στην περίπτωση της Τσαμουριάς και των Τσάμηδων, οι οποίοι σήμερα αρνούνται ότι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές και ζητούν να αποζημιωθούν, θα πρέπει σε κάθε ευκαιρία και περίπτωση να προβάλουμε  την ελληνική κοινότητα της Βορείου Ηπείρου, τα δικαιώματα αυτής και τις διώξεις – καταχρήσεις που αυτή υφίσταται.

            Ενδεικτικές βιβλιογραφικές πηγές
v  Απόφαση 344 / 23 Μαϊου 1945 του Ειδικού Δικαστηρίου δοσιλόγων των Ιωαννίνων
v  Αρχείο Ελευθερίου Βενιζέλου, φ. 58, έκθεση Γενικού Επιθεωρητή μειονοτήτων Κων/νου Στυλιανόπουλου, σσ 2 – 11.
v  Αρχείο Ελευθερίου Βενιζέλου, φ. 108, εμπιστευτική έκθεση Γενικού Διοικητή Ηπείρου.
v  Βασιλικό Διάταγμα 2185 / 1952
v  Βασιλικό Διάταγμα 1871 / 1954
v  Βασιλικό Διάταγμα 2781 / 1954
v  Georgia Kretsi, «The ‘‘Secret’’ Past of the Greek-Albanian Borderlands», περ. Ethnologia Balcanica, 6 (2002), σσ 171-95.
v  Διαδικτυακός ιστότοπος www.mixanitouxronou.gr / οι τσάμηδες.
v  Διαδικτυακός ιστότοπος www.efsyn.gr/άρθρο/ μια ανεπιθύμητη μειονότητα.
v  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμος 58, σελ. 171 – 172, λήμμα «Τσαμουριά» και «Τσάμηδες».
v  Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ΗΛΙΟΥ, τόμος 17, σελ. 892, λήμμα «Τσαμουριά» και «Τσάμηδες».
v  Κόντης Βασίλειος (επιμ.), Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου και Ελληνοαλβανικές σχέσεις. τ. ΙΙΙ (1922-1929) και IV (1930-1940), Αθήνα 1997, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
v  Λάμπρος Χαρίτων Κ., οι Τσάμηδες και η Τσαμουριά, Αθήναι, 1940.
v  Λιακόπουλος Δ. Δ., Απόρρητος Φάκελος Τσαμουριά, εκδόσεις Λιακόπουλος, 2003.
v  Μαντά Ελευθερία, οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Ηπείρου (1923 – 2000), εκδόσεις Ι.Μ.Χ.Α, Θεσσαλονίκη, 2004.
v  Μαργαρίτης Γιώργος, Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες, Στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων της Ελλάδας. Τσάμηδες – Εβραίοι, εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα, 2005, σσ 155 – 161 και 170 – 197.
v  Μπαλτσιώτης Λάμπρος, «Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες από την είσοδό τους στο ελληνικό κράτος μέχρι την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου (1913-1940). Η ιστορία μιας κοινότητας από το millet στο έθνος» (αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα, 2009).
v  Νικολάου Χαραλ. Γ., Διεθνείς πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες – συμφωνίες και συμβάσεις. Από 1453 μέχρι σήμερα, Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, εκδόσεις Ι. Φλώρος.
v  Παπαθεοδώρου Απ. Π., οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες, εκδόσεις Πελασγός, 2012.
v  Σάρρας Γιάννης, Μνήμες της τραγικής περιόδου 1936-1945, Αθήνα 2001, εκδόσεις. Στ. Βασιλόπουλος.

Κωνσταντίνος Σχοινοχωρίτης, Ιστορικός - Αρχειονόμος

Πηγή: Academia (Google)


Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

Η ALFA ROMEO,ο Ασκληπιός και ...ο Χριστός


Για την αποκατάσταση της αλήθειας *

Στο τεύχος 336 (Σεπτέμβριος 1998) του περιοδικού σας δημοσιεύτηκε το άρθρο του L.J.K. SETRICHT με τίτλο «Εν τούτω νίκα».Στο άρθρο αυτό υπήρχαν τα εξής εκπληκτικά σημεία:
1.Μιλώντας για το σήμα της Μπρίστολ,το φτερωτό άλογο,γινόταν αναφορά στον «Πήγασο» και τον σχετικό Ελληνικό μύθο.Μόνο που η λέξη «Πήγασος» κατά τον L. S. προέρχεται απ’ τα Εβραϊκά: pega + sus,όπου το πρόσφυμα pega δηλοί αναφυόμενο προϊόν μιας βίαιης σύγκρουσης και το sus άλογο.
  2.Μιλώντας για το σήμα της Άλφα-Ρομέο,μας αναφέρεται ότι το κουλουριασμένο φίδι (μέρος του σήματος της εταιρείας αυτής) που συνοδεύει τον Ασκληπιό σε απεικονίσεις,είναι κι αυτό Εβραϊκό είδωλο που ενθάρρυνε τους Εβραίους να ασχοληθούν με τον Παράδεισο.
Δεν γνωρίζω την ακριβή ιδιότητα και καταγωγή του L. S. Ό,τι επικαλείται άραγε στηρίζεται σε διασταυ-ρωμένα επιστημονικά πορίσματα,αποδεκτά παγκοσμίως,ή αποτελούν προσωπικές εικασίες του;
Ας βάλουμε μία τάξη στα πράγματα.
1.Κατά το μύθο ο Περσέας σκοτώνει τη Μέδουσα.Απ’ το αίμα της ξεπετάγεται ένα άλογο.Επειδή το συμβάν λαμβάνει χώρα κοντά στις πηγές (απ’ το ρήμα πήγνυμι=μπήγω,καρφώνω,στερεώνω,προσηλώνω) του Ωκεα-νού, ο άλογο ονομάζεται Πήγασος.Μεταγενέστερα ο ίππος αυτός παρουσιάζεται ως φτερωτός και ιππεύοντας αυτόν τον φτερωτό ίππο ο Βελλερεφόντης φονεύει την Χίμαιρα,απ’ την οπλή του δε ανέβλυσε το ύδωρ της Ιπποκρήνης στον Ελικώνα.
  Ο Πήγασος δηλαδή είναι απόλυτα κι αναπόσπαστα ενταγμένος σε μιαν ολόκληρη μυθολογική συμπλοκή,σε μιαν προϊστορική μαρτυρία συνέχειας.Υπάρχει πλήρης ετυμολογική ευκρίνεια και ακολουθία μυθικής πλοκής.
  Στην Εβραϊκή δοξασία δεν ικανοποιείται καμιά αντίστοιχη συνθήκη: ποια ήταν η βίαιη σύγκρουση;τι στοιχεία διασώζονται γι’ αυτό το άλογο; έτσι ξεκάρφωτα γίνεται λόγος για ένα τέτοιο άλογο χωρίς πώς,πότε,γιατί,πού και τι ακολούθησε;
  Εξάλλου,το άλογο καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στον Ελληνικό μύθο και Ιστορία: Να θυμηθούμε τον Δούρειο ίππο,τους ιπποκένταυρους,τον Ξάνθο του Αχιλλέα με τις μαντικές ικανότητες,τους ιπποκανθάρους των κωμικών ποιητών,τον Βουκεφάλα του Αλέξανδρου,τη διακόσμηση αετωμάτων,αγγείων κ.λπ.
  Τι αντίστοιχο υπάρχει στην Εβραϊκή μυθολογία και ιστορία;Είναι δυνατόν μια ξεκρέμαστη,αόριστη,τυχάρ-παστη Εβραϊκή ετυμολόγηση να αντιπαραταχθεί και να επικρατήσει απέναντι σ΄ ένα δυσαρίθμητο σύνολο επαρκώς συνυφασμένων και με ιστορικό πυρήνα Ελληνικών μύθων που τεκμηριωμένα υπακούουν στις έλλογες διαπλοκές της γλώσσας και καταδεικνύουν στην αλληγορία τους μηνύματα και ιδέες; Είναι δυνατόν να θεωρήσουμε υπολειπόμενη την Ελληνική ιστορία και τέχνη, πλήρη από αναφορές κι αφιερώσεις στη μορφή του ίππου και τη συνύπαρξή του με τον άνθρωπο,μιας μετέωρης,ανεδαφικής Εβραϊκής ετυμολόγησης;
Προσέξτε και κάτι άλλο: υπάρχει και η λέξη ιπποσόας (ίππος + σόας) και ιπποσόος (ίππος + σόος) που σημαίνει ο οδηγών,ο διεγείρων ίππους.Το δεύτερο συνθετικό παράγεται απ΄ το ρήμα σεύω (=ελαύνω,κυνηγώ, εξακοντίζω,γίνομαι αιτία να αναπηδήσει κάτι,εκτινάσσομαι) εκ του οποίου εκτός των παραπάνω σόας και σόος έλκεται και το σους που σημαίνει ορμή,σφοδρότης.Αν ήθελε να παίξει κανείς,θα μπορούσε να πει στον L. S. ότι το Εβραϊκό του sus δεν είναι παρά το Ελληνικό σους,με το οποίο υπάρχει και εννοιολογική συνάφεια.Αλλά ας παραμείνουμε σοβαροί.
  2.0 Ασκληπιός ήταν γιος του Απόλλωνα και της Κορωνίδας.Η Κορωνίδα,αν και έγκυος απ’ τον θεό,πήγε να παντρευτεί τον Ισχύ.Ένας κόρακας μεταφέρει το νέο στον Απόλλωνα.Θυμωμένος αυτός,καταριέται τον κόρακα,μια και του μαύρισε την καρδιά,να μαυρίσει κι αυτός για πάντα.Σκοτώνει τον Ισχύ και βάζει την Αρτέμιδα να τοξέψει την Κορωνίδα.Λίγο πριν καεί όμως στην πυρά το άψυχο κορμί της Κορωνίδας,ο Απόλλωνας μετανιώνει και αρπάζει το αγέννητο απ’ τα σπλάχνα της και το παραδίδει στον σοφό Κένταυρο Χείρωνα,στο Πήλιο.Ο Ασκληπιός μαθαίνει απ’ τον Χείρωνα τη θεραπεία ασθενειών και πληγών,τα ξόρκια,τα βότανα,τις χειρουργικές επεμβάσεις.
  Ο μύθος είναι εκπληκτικός.Κρύβει τεράστια σπουδαιότητα για τις πανάρχαιες γνώσεις του λαού μας και για το επίπεδό του,χιλιετίες πριν φανούν στο ιστορικό προσκήνιο διάφορα άλλα φύλα.
  Τόσο πολύ εξελίχθηκε ο Ασκληπιός ως γιατρός που προσέγγισε κι αυτήν την ανάσταση των νεκρών.Θορυ-βημένος απ΄ την ύβρι ο Δίας ρίχνει νεκρό με αστροπελέκι τον Ασκληπιό.Από πίκρα κι αγανάκτηση ο Απόλ-λωνας σκοτώνει τους τρεις Κύκλωπες,γιους του Δία.
  Αυτή είναι η σημαντικότερη παραλλαγή σχετικά με τον Ασκληπιό.Στην ουσία ο Ασκληπιός είναι η ιατρική διάσταση του Απόλλωνα.Ως κόρες του Ασκληπιού αναφέρονται η γιείαασώ κεσώ και η Πανάκεια.Γυ-ναίκα του η πιόνη (=ανακούφιση).Οι γιοι του Μαχάονας και Ποδαλείριος υπήρξαν γιατροί στον Τρωικό πόλεμο!
  Δεν μπορούμε εδώ να προχωρήσουμε στην ανάλυση του μύθου.Παρατηρούμε μόνο το τεράστιο βάθος του, τη διάχυση του σε άπειρους τομείς και πτυχές,τη σύνδεσή του με πραγματικά γεγονότα.
  Οι μύθοι είναι σπέρματα αποδυναμωμένης Ιστορίας.Ο Τρωικός πόλεμος κατά τα συμβατικά τοποθετείται στα 1300-1200 π.Χ. Με τις νεότερες κι ακριβείς προσεγγίσεις πριν το 3000 π.Χ.Ο Ασκληπιός ως ιδέα και σύμβολο χάνεται στα βάθη των αιώνων.Η δολοφονία του απ΄ τον Δία υποκρύπτει ενδεχομένως την ανθρώπινη διάσταση του Ασκληπιού που συν τω χρόνω θεοποιήθηκε για την τεράστια συμβολή του στην ανθρώπινη ευημερία.Μιλάμε δηλαδή για έναν (δε θα ΄ταν βέβαια ένας,θα υπήρχαν κι άλλοι,ήσσονες ίσως αυτού) εκ-πληκτικό σοφό,επιστήμονα που δρα κάπου πριν το 3000 π.Χ.
  Τα Ασκληπιεία κατακλύζουν τον Ελλαδικό χώρο.Αυτό της Επιδαύρου καθίσταται λαμπρότατο,εξαίρετο, δημοφιλέστατο.Απ΄ το 291 π.Χ. η λατρεία του Ασκληπιού μεταφέρεται και στη Ρώμη ως Aesculapius.Η κλασική τέχνη φθάνει να τον παρομοιάσει με τον Δία.Τόσο εξυψώνεται το γόητρο και η φήμη του Ασκληπιού που –προσέξτε- παρίσταται με βακτηρία επί της οποίας ελίσσεται ο ιερός όφις!!!
  Στην υπέροχη,ανθρωποκεντρική,επιστημονική,Ελληνική κοσμοαντίληψη δεσπόζει η Φύση με τις δυνάμεις και τις ιδιότητές της (ο ορθόδοξος παγανισμός).Το σύμβολο του όφεως είναι ιερό,εξέχον,υπέρτατο (Ας μην προχωρήσουμε όμως σε παραπέρα ανάλυση,γιατί δεν ενδείκνυται εδώ και τώρα).Κι αυτό το ηγεμονικό,δυνα-μικό σύμβολο προσδίδεται στον Ασκληπιό!
  Απέναντι σ΄ αυτόν τον όγκο γνώσης,σοφίας,μνήμης,πανάρχαιας ρίζας και αστείρευτης αγάπης προς τον άνθρωπο έρχεται ο αδαής L. S. να μας μιλήσει για ένα είδωλο της ερήμου! Καλά που δεν αναφέρθηκε στο γνωστό κακό φιδάκι της Εβραϊκής Παλαιάς Διαθήκης που παραπλάνησε την αφελέστατη Εύα!
  3.Τώρα να μιλήσουμε για το ιστορικό βάθος των δύο λαών καταντά γελοίο! Οι Εβραίοι εμφανίζονται γύρω στον 6ο π.Χ. αι.Είναι ένας άθλιος λαός κακομοίρηδων,που κάποιες πηγές τους θέλουν ως τα αποβράσματα της Αιγυπτιακής κοινωνίας,απ΄ την οποία και εκδιώκονται.Έτσι εξηγείται και η Έξοδός τους.Άλλοι τους συνδέουν με τους Υξώς,που έδρασαν στην Αίγυπτο μερικούς αιώνες νωρίτερα.Η άποψη αυτή δεν είναι ευσταθής και διασταυρούμενη.
  Μιλάμε πάντως για έναν πρωτόγονο,άξεστο λαό που ως δείγμα της αθλιότητάς του να αναφέρουμε μόνο -απόλυτα τεκμηριωμένο- ότι ο καθείς αφόδευε όπου βρισκόταν!Οι άνθρωποι αυτοί δεν γνώριζαν το αφοδευ-τήριο!Δεν άφησαν δε κανένα δείγμα του ανύπαρκτου πολιτισμού τους.Πώς μπορούσε να γίνει αυτό άλλω-στεΈρχεται ο εξανδραποδισμός τους από τους Ρωμαίους κι εξαφανίζονται ως συμπαγής εθνότητα από το ιστορικό προσκήνιο.Δεν είναι ο Χριστιανισμός που τους αναγεννά σ΄ αυτό.Κυρίως είναι τα γραφόμενα της Π. και Κ. Διαθήκης.Λαμπροί επιστήμονες,όπως ο,φίλος του Μάρξ,Καρλ Κάουτσκυ (Η Καταγωγή του Χρι-στιανισμού,1903),οι Γερμανοί καθηγητές Πανεπιστημίων B. BAUER (Κριτική των Συνοπτικών Ευαγγελίων, 1842 κ.ά.),D.F. STRAUS (Η ζωή του Χριστού,1835),καθώς και ο δικός μας αδικοχαμένος και παραμελημένος Ν. Βεργίδης (Νέρων και Χριστός,1982) αποδεικνύουν τόσο την εξέλιξη μιας ιουδαϊκής επαναστατικής φατρίας στο Ρωμαϊκό-Βυζαντινό θρησκευτικό συγκερασμό και πολιτικό καμπτήρα του Χριστιανισμού,όσο,κι αυτό μας ενδιαφέρει εδώ,το ασταθές των Π. και Κ. Διαθηκών.Η δεύτερη γράφτηκε εν πολλοίς σε κατοπινούς χρόνους και συνεχώς για καιρό αναπλαθόταν (έτσι εξηγείται και η πολυαντιφατικότητα των Ευαγγελίων) 1.
Η πρώτη,κατά τους παραπάνω ερευνητές,ετύγχανε εκ των υστέρων συμπληρώσεων από τα κατά καιρούς ιουδαϊκά ιερατεία ώστε να δείχνει ως προφητείες γεγονότα ιστορικά και γνωστά,προς εξυπηρέτηση της εβραϊκής μεσσιανικής μυθολογίας.Έχει γίνει λόγος ακόμα για πληθώρα σαχλαμάρας,ερωτικών χυδαιοτήτων και άκρατου ανθελληνισμού που απαντώνται στο ιερό βιβλίο της Π. Διαθήκης 2.
  Κατέκλεψαν δε την Ελληνική Μυθολογία.Τρία δείγματα μόνο: Στο Σ 39 κ.ε. της Ιλιάδας η Ήρα επεμβαίνει στην κίνηση του Ήλιου.Το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Ιησούς του Ναυή (Ιησούς του Ναυή 10,12 κ.ε.).Η Χίμαιρα γίνεται Λεβιάθαν (Ιώβ 41,11 κ.ε.).Οι Δέλτοι της θεάς Δίκης (“Αιτναίες” Αισχύλου,απόσπ. 530, στ. 62) γίνονται «βιβλία» στην Αποκάλυψη του Ιωάννου 20,12 κ.ε. (εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών).
  Ο L. S. πάντως θέλει να μας πείσει πως οι Εβραϊκές παραποιήσεις προηγούνται και επικρατούν του Ελληνικού Λόγου.Να ανατρέψει την Ιστορία και να παρουσιάσει τους απολίτιστους Εβραίους του 6ου π.Χ. αι. προηγούμε-νους των πανάρχαιων,ανελιγμένων Ελλήνων.Δεν γίνονται αυτά!
  4.Θα μπορούσε ο L. S. να παραθέσει τις απόψεις του ως μιαν άλλη εκδοχή. Ισχυρίζεται όμως ότι ο Ελληνικός μύθος είναι στην ουσία ακόλουθος και δάνειος Εβραϊκών σημείων.Η θέση του είναι μονομερής,ανυπόστατη,α-στήρικτη.Είναι όμως και κάτι άλλο,χειρότερο!
  Άκρατος έχει εξαπλωθεί τελευταία ένας ανόσιος,βρώμικος πόλεμος ενάντια σε καθετί Ελληνικό.Η υπονόμευ-ση του Ελληνικού πολιτισμού επιχειρείται με λυσσαλέο,αλλά και δόλιο τρόπο.Στόχος δεν είναι μόνο το Ελλη-νικό Κράτος,αλλά και ο Ελληνισμός γενικότερα και κυρίως η ιδεολογία του Ελληνικού πολιτισμού.
  Το τι πιέσεις δέχεται η πατρίδα μας είναι πια πασιφανές.Κύπρος,δήθεν Μακεδονικό (λες και δεν γνωρίζουν Ιστορία),Αιγαίο,μειονοτικό... Αντιπαρέρχομαι την πολιτική διάσταση όλων των παραπάνω θεμάτων.Στέκομαι μόνο στην ιστορική πτυχή.Λογής-λογής φανεροί και αφανείς πολέμιοι μάς συμπεριφέρονται ως αδαείς των συμβάντων.
  Πέρα απ΄ αυτά όμως η Ελληνική σκέψη,ο πολιτισμός που ανέδειξαν τούτοι οι τόποι εμποδίζει πια την επέλαση της βαρβαρότητας.Η Ελληνική ανθρωποκεντρική κοσμοαντίληψη συντρίβει τα εξουσιαστικά οικονομοκεντρικά σύγχρονα μοντέλα.Η τέχνη,το μέτρο ζωής,η φωνή του πολίτη απαξιώνονται στα νεοφεουδαλιστικά επελαύνο-ντα σχέδια.Με μια κουβέντα,το πρόταγμα,το ιδανικό του Ελληνισμού,η ελευθερία σκέψης και δράσης,εμποδίζει το νεοβαρβαρισμό των σημερινών ιεροεξεταστών που θέλουν να υπαγάγουν τα πάντα στη σκοταδιστική τους αφασία.Η υποδούλωση του ατόμου και των μαζών,η εγκεφαλική τους απονεύρωση θα επιτρέψει και επιφέρει την επικράτηση των κυνηγών του αχαλίνωτου και κτηνώδους κέρδους σε βάρος κάθε ομορφιάς της καθημε-ρινότητας και του ονείρου.
  Ευθέως βέβαια,πώς να αντιμετωπίσουν την επιστημονική θεώρηση,τον κριτικό έλεγχο,τη φιλοσοφική αγωνία και ενατένιση,την πολιτική απελευθέρωση,τον καλλιτεχνικό παλμό,την αθλητική άμιλλα και ό,τι άλλο συνέχει την Ελληνική κοσμοθεωρία και πρακτική στάση ζωής!Πώς να σταθεί δίπλα στην έκρηξη,το ξεχείλισμα της ομορφιάς,της νιότης και της προσπάθειας η μαυρίλα,η ισοπέδωση,ο μεσαίωνας.Τι να αντιπαρατάξει απέναντι στο Λόγο,την Ποίηση,τον Αγώνα η αναλγησία,το χαμερπές,η καφρίλα!
  Διάλεξαν λοιπόν τους τρόπους που γνωρίζουν καλά.Αυτούς που τους πηγαίνουν και τους εκφράζουν.Το δόλο,τη συκοφάντηση,την υπονόμευση,τη λοιδορία,την καπήλευση,τη στρέβλωση,την υποβάθμιση,την αμαύ-ρωση.Όπου και όπως μπορούν.Είτε με υποτιθέμενες επιστημονικές ανακοινώσεις αργυρώνητων υπαλλήλων αναξιοπρεπών ή και όχι Πανεπιστημίων,είτε με καραμπινάτες ιστορικές παραποιήσεις που ελπίζουν στη μέσα απ΄ το χρόνο παγίωσή τους,είτε –ΠΡΟΣΕΞΤΕ- με σφήνες και γκρίζες,μαύρες παρεμβάσεις σε εντελώς άσχετα και ανύποπτα σημεία,όπως ας πούμε ένα άρθρο για τα σήματα των αυτοκινήτων!
  Δεν ξέρω το ποιόν και τις προθέσεις του L. S. Δεν καταλογίζω ασυζητητί ύπουλες προθέσεις στο άρθρο του. Μπορεί να πρόκειται για σύγχυση,άγνοια,ημιμάθειααπλά ένα λάθος χωρίς υστεροβουλία.Μπορεί και όχι.Το φαινόμενο όμως της επιχείρησης διάβρωσης κάθε τι του Ελληνικού,ακόμα και σε εντελώς άσχετα με την Ιστορία και την Τέχνη κείμενα,ζητήματα,θέματα πολλαπλασιάζεται και μας καθιστά τουλάχιστον επιφυλα-κτικούς ως προς τις προθέσεις ορισμένων και υποχρεωμένους να ξεσκεπάζουμε τα ψεύδη τους και να απο-καλύπτουμε την ιδεολογία τους.Αυτό το σκοπό είχε και τούτο το κείμενο.

  Φίλε κύριε Καββαθά.Ζήτησες απάντηση –με χιούμορ- στον L. S. Παραδίδω μιαν εκτενή σίγουρα απάντηση-αντιμετώπιση στο αυτοοριζόμενο ως ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ σου...
  Είμαι πεπεισμένος ότι πονάς τούτο τον τόπο.Δεν είσαι μόνος.Πάρα πολλοί άλλοι όμως,δεν έχουμε το χώρο και το χρόνο,τον τρόπο και τη δίοδο να φωνάξουμε τη θέση μας...

Γιάννης Βασ. Πέππας, Συγγραφέας - Φιλόλογος
  


 * Δημοσιεύτηκε ως (απαντητική άρθρου) επιστολή με τον τίτλο Πήγασος στο περιοδικό 4 ΤΡΟΧΟΙ,Αθήνα,τ. 340 (1/1999),σσ. 26-30.Είχε προηγηθεί,με την απαιτούμενη τροποποίηση, αυτοτελής παρουσίαση με τον τίτλο Ύπουλη προπαγάνδα σε αθώα έντυπα στο περιο-δικό ΔΑΥΛΟΣ,τ. 204 (12/1998),σσ. 12738-44.
 1 Μετά την Αναγέννηση,απ΄ τον 17ο αι.,αναδείχθηκε απ΄ τον επιστημονικό κόσμο το ονομασθέν Χριστο-λογικό ζήτημα συνιστάμενο από σειρά προβλημάτων που επιτακτικά έχρηζαν απαντήσεων: ήταν ιστορικό πρόσωπο ο Ιησούς; Ποιες αιτίες και συνθήκες επέφεραν και επέτρεψαν την κυοφορία και γέννηση του Χριστιανισμού; πώς και γιατί εξήλθε της Ιουδαίας; πώς δικαιολογείται,εξηγείται κι ερμηνεύεται ο υποσκελισμός των αρχαίων θρησκειών; ποια η αξιοπιστία και σοβαρότητα των Διαθηκών και των υπόλοιπων Χριστιανικών κειμένων; Μέχρι την αυγή του 20ου αι. εκατοντάδες ποικίλων μελετών συνέθεταν μια πλούσια απαντητική βι-βλιογραφία σχετική του αρχικού ζητήματος.
  Στην Ελλάδα ο Γιάννης Κορδάτος συνέγραψε σειρά βιβλίων για τον Χριστιανισμό,η έντονη Μαρξιστική θεώρηση των οποίων όμως,αδικεί και υποβιβάζει το όλο εγχείρημά του.
 2 Στον ΔΑΥΛΟ μπορεί να βρει κανείς σειρά από σχετικά αποδεικτικά δημοσιεύματα.