Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2019

Κων. Καρμιράντζος, Ο μυστηριώδης δίσκος της Φαιστού pdf

Η εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Δαυλός (τ. 223, Ιούλιος 2000,σσ. 17-26).Σε αυτήν ο συγγραφέας δεν επι-χειρεί ανάγνωση των γραφομένων επί του δίσκου,αλλά αποκωδικοποίηση της χρήσης του δίσκου και της λειτουρ-γίας/φυσιογνωμίας του επ΄ αυτού κειμένου.
Μια,σίγουρα,πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση! 

Κάντε λήψη - Διαβάστε: 

Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

Η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας pdf


Η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας

Στο συγκεντρωτικό τομίδιο που παρουσιάζουμε περιέχονται οι εξής εργασίες:
Λάμπρος Μπαλτσιώτης, Η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας σήμερα
Κων/νος Τσιτσελίκης, Η εκπαίδευση της ελληνικής μειονότητας  στην Αλβανία
 Γρηγόρης Τσιούκας, Το νομικό καθεστώς των ομογενών Αλβανίας
Δημ. Χριστόπουλος, Οι Έλληνες της Αλβανίας: από Αλβανοί μειονοτικοί,μετανάστες και εν τέλει Έλληνες πολίτες
Ηλίας Γ. Σκουλίδας, Η αλβανική ιστοριογραφία σχετικά με την ελληνική μειονότητα κατά την μεταπολεμική περίοδο

Όλες οι παρουσιάσεις είναι τεκμηριωμένες και αξιόπιστες.Βέβαια,αφορούν δεδομένα ως το 2010 και θεωρώ ότι,αν και έχουν περάσει μόνο 9 χρόνια από σήμερα,έχουν επέλθει σημαντικές διαφοροποι-ήσεις.
Ο πληθυσμός της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας,ανάλογα με την πηγή,κυμαίνεται από 35-100.000 άτομα.Το ουσιώδες κακό,όπως επισημαίνεται και στις παραπάνω μελέτες,είναι να μεταβλη-θεί ολοκληρωτικά η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας (ΕΜΑ) σε ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση αντί για σφύζουσα κοινωνική πραγματικότητα.
Τα ευμετάβλητα και τόσο ρευστά πράγματα στην γείτονα έπρεπε από καιρό να είχαν κινητοποιήσει τη χώρα μας παρεμβατικά και επεμβατικά (σε οικονομία και άλλους τομείς) όχι μόνο για το καλό της ΕΜΑ,αλλά και για ευρύτερες,πολυσύνθετες γεωστρατηγικές ενέργειες,επιδιώξεις και στοχεύ-σεις.Φοβάμαι,δυστυχώς,ότι και εδώ ξεπεραστήκαμε από τις εξελίξεις…

Κάντε λήψη – Διαβάστε:

Γιάννης Βασ. Πέππας

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019

Αχ. Γ. Λαζάρου, Αλβανοί, Αρβανίτες-Βορειοηπειρώτες 1992 pdf


Άλλη μια σημαντική τεκμηριωμένη μελέτη του έγκριτου Βαλκανιο-λόγου Αχιλλέα Γ. Λαζάρου με ικανοποίηση παρουσιάζουμε.Απ΄ όλα τα ενδιαφέροντα θα σταθώ στην καλά οργανωμένη,και τόσο ύπουλη και κίβδηλη,προσπάθεια να παρουσιαστούν οι σκιπτάρ/τουρκαλβανοί της νότιας Ιταλίας ως τάχατες Αρβανίτες,εμετική επι-χείρηση που συνεχίζεται ως τις μέρες μας από διάφορους κωμικούς τύπους της πυρκαγιάς.

Κάντε λήψη του βιβλίου πατώντας εδώ.

Γιάννης Βασ. Πέππας 

Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

Παν. Μανιώτης, Σούλι και Εθνεγερσία (2012) pdf

Η συγκεκριμένη εργασία εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε παρά να ήταν περιορισμένη,μια και θα παρουσιαζόταν/εκφωνιόταν σε σχε-τική εκδήλωση.Κι όμως,σε μικρής έκτασης κείμενο ο φιλόλογος συ-ντάκτης της περιέλαβε επαρκώς την ιδιαίτερη πολιτικοκοινωνική συγκρότηση της Σουλιώτικης κοινωνίας,την ιστορική διαδρομή ως την κατάλυσή της,αλλά και την αξιολόγηση/αποτίμηση της αγωνι-στικής συνεισφοράς των Ελλήνων του Σουλίου στη ζωτική υπόθεση της μεγάλης Εθνεγερσίας.
Δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι στην εργασία τονίζεται πως ουσι-αστικά οι Σουλιώτες πολεμούσαν με το πιστό μαντρόσκυλο των Τούρκων,τους Σκιπτάρ,τους Αλβα-νούς (Τουρκαλβανούς),αυτόν τον μονίμως ενάντιο κι άφιλο λαό.

 Κάντε λήψη - Διαβάστε: 


Γ.Β. Πέππας

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Aλβανός αρχαιολόγος παραδέχεται την ελληνικότητα της Αλβανίας!


Aλβανός αρχαιολόγος παραδέχεται την ελληνικότητα της Αλβανίας!
 Από τα σωθικά της,η Ελληνική γη συνεχίζει να τους  διαψεύδει με τα ίδια τα ευρήματά τους.
Καταρρέει το Αλβανικό όνειρο της Ιλλυροπελασγορωμαϊκής ιστορίας. Ας το πει κάποιος στο δίδυμο Γκιτσάλι-Σπαχίου... αλλά με τρόπο!

Ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολόγους της Ευρώ-πης, που μίλησε πριν μερικές ημέρες στα Γιάννινα, ο Αλ-βανός Νεριτάν Τσέκα,παραδέχεται... την ελληνική προ-έλευση των αρχαιολογικών ευρημάτων στην Αλβανία! Ο σπουδαίος αρχαιολόγος παρουσίασε το ανασκαφικό έργο στην περιοχή της Χαονίας, το οποίο εξελισσόταν παράλλη-λα με τις ανασκαφές που έκανε ο Σωτήρης Δάκαρης στην Ήπειρο. Οι Χάονες θεωρούνται σαν το αρχαιότερο από τα δεκατέσσερα ηπειρωτικά φύλα. Λαός ιδιαίτερα σκληρός και μαχητικός, διακρινόταν για το σύστημα αυτοδιοίκησης που βασιζόταν όχι στη βασιλεία μα στο αιρετό χαρακτήρα της. Οι Χάονες κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν σε όλη την Ήπειρο, η οποία τα πανάρχαια χρόνια ονο-μαζόταν και Χαονία. Στη συνέχεια, γνώρισαν την παρακμή για να περιοριστούν στα φυσικά όρια της προέλευσής τους.Τον 5ο π.Χ. αιώνα Χάονες μετοίκησαν στην Καλαβρία και τη Σικελία, όπου πο-λύ αργότερα τους συναντάμε με την ονομασία Χώνες.
Η αρχαία Χαονία εκτεινόταν από τις βόρειες όχθες του ποταμού Καλαμά (Θύαμι) μέχρι τα ενδότερα της σημερινής Βορείου Ηπείρου, τα Ακροκεραύνια Όρη. Σημαντικότερες πόλεις της ήταν η Φοινίκη, ο Ογχησμός (σήμερα Αγ.Σαράντα), η Χίμαιρα (σήμερα Χειμάρρα) και η Πολιανή (σήμερα Πολύτσανη). Η περιοχή αυτή, σε μεγάλο βαθμό, συμπίπτει με το χώρο επιβίωσης του ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΥΦΩ-ΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ.

Πηγή:  Himara.gr      Σάββατο 12 Μαΐου 2012, 15:15  

https://www.himara.gr/659-alvanos-paradexetai-tin-ellinikotita-tis-alvanias?fbclid=IwAR3mZhmIsGff1sLZozeb8N9yqWd7LwfR6keNcUc1W4SoymcPdcGVdc3anFc

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019

Στ. Καλύβας, Ποιοι ήταν οι Τσάμηδες

Ποιοι ήταν οι Τσάμηδες

Ο Ναπ. Ζέρβας (ΕΔΕΣ) εκδίωξε απ΄
την Ήπειρο τους εχθρικούς τσάμηδες.
Το 1940 οι Τσάμηδες, ένας αλβανόφωνος μουσουλμανικός πληθυ-σμός συγκεντρωμένος κυρίως στη Θεσπρωτία και ιδιαίτερα στις περι-φέρειες Ηγουμενίτσας, Μαργαριτίου, Φιλιατών και Παραμυθιάς, αριθμούσε κάπου 23.000 ως 24.000 ανθρώπους.Το 1951 είχαν απομεί-νει μόλις 127 αλβανόφωνοι μουσουλμάνοι σε ολόκληρη τη χώρα.
Τα επεισόδια που συνόδευσαν την επίσκεψη του κ. Κάρολου Παπού-λια στην Αλβανία επανέφεραν στην επιφάνεια την ομάδα αυτή. H σιωπή που περιέβαλλε την ιστορία τους οφείλεται στα αιματηρά γε-γονότα που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ως πρόσφατα οι Τσάμηδες εμφανίζονταν κυρίως στην τοπική ιστορία και στη λογοτεχνία, όπου,όπως είναι γνωστό, συχνά προηγούνται της «ιστορίας των ιστορικών» στα «δύσκολα» θέματα (βλ. π.χ. το εξαιρε-τικό «Το ασημόχορτο ανθίζει» του Βασίλη Γκουρογιάννη). H πρώτη -και μοναδική ως τώρα- ολοκλη-ρωμένη και συστηματική μελέτη του θέματος δημοσιεύθηκε μόλις το 2004. Πρόκειται για το υποδειγ-ματικό έργο της Ελευθερίας Μαντά που βασίζεται κυρίως σε πρωτογενείς πηγές (συμπεριλαμβανο-μένων ιταλικών και αλβανικών τεκμηρίων) και αποτελείται από τρεις χρονολογικές ενότητες: Με-σοπόλεμος, B΄ Παγκόσμιος πόλεμος – Κατοχή και μεταψυχροπολεμική εποχή. H μεγαλύτερη και πιο ευαίσθητη ενότητα αφορά την περίοδο της Κατοχής.
H δύσκολη συμβίωση
Οι Τσάμηδες ήταν ένας παραδοσιακός αγροτικός,συμπαγής και κλειστός πληθυσμός που για συ-γκυριακούς λόγους εξαιρέθηκε της ανταλλαγής του 1922. H συμβίωσή τους με το χριστιανικό στοι-χείο της περιοχής υπήρξε εξαρχής προβληματική: η πολιτισμική διαφοροποίηση, οι κτηματικές δια-φορές και η στάση του ελληνικού κράτους απέναντί τους, και ιδιαίτερα του μεταξικού καθεστώτος, ενίσχυσαν την καχυποψία τους και επέτρεψαν τη δράση εξτρεμιστικών αλυτρωτικών στοιχείων στην Αλβανία. Πάνω εκεί βασίστηκε και η Ιταλία για να θέσει τσαμικό θέμα και να δικαιολογήσει την εισβολή του 1940. Όπως είναι φυσικό, η εξέλιξη αυτή δυναμίτισε την ήδη τεταμένη κατάσταση στην περιοχή. Ένοπλοι Τσάμηδες συνόδευσαν τον ιταλικό στρατό κατά τη σύντομη προέλασή του στο ελληνικό έδαφος τον Νοέμβριο του 1940, ο τοπικός πληθυσμός υποδέχθηκε πανηγυρικά τους εισβολείς, ενώ σημειώθηκαν οι πρώτες λεηλασίες και επιθέσεις εναντίον χριστιανικών χωριών. H υποχώρηση των Ιταλών και η επιστροφή των ελλήνων κατοίκων έθεσε σε κίνηση μια δυναμική α-ντεκδικήσεων που κατέληξε στην εθνοκάθαρση των Τσάμηδων το 1944.
H ιταλική,αρχικά,και η γερμανική Κατοχή συνοδεύτηκαν από βία.Οι ηγέτες των Τσάμηδων συνερ-γάστηκαν με τις κατοχικές αρχές και συμμετείχαν σε διώξεις, καταστροφές, και μαζικές εκτελέσεις,η πιο γνωστή από τις οποίες υπήρξε η εκτέλεση 49 επιφανών κατοίκων της Παραμυθιάς τον Σεπτέμ-βριο 1943. Οι αντάρτες του ΕΔΕΣ, που κυριαρχούσαν στην περιοχή, προέβησαν μετά την αποχώρηση των Γερμανών σε ένα όργιο βίας, αδιάκριτων εκτελέσεων και λεηλασιών που κορυφώθηκαν με τη μαζική εκδίωξη των Τσάμηδων στην Αλβανία, τον Σεπτέμβριο του ’44.
H περίπτωση αυτή αποτελεί αναμφίβολα εθνοκάθαρση.Το ερώτημα παραμένει αν υπήρξε αποτέ-λεσμα προμελετημένης κεντρικής απόφασης ή αν προήρθε από πράξεις αντεκδίκησης σε τοπικό επίπεδο. H Μαντά προκρίνει τη δεύτερη εκδοχή. Προσωπικά πιστεύω ότι η απόσταση ανάμεσα στις δύο εκδοχές είναι πολύ μικρή. Παρόλο που ο ΕΔΕΣ ήταν μια αποκεντρωμένη οργάνωση όπου,αντί-θετα με το EAM, η κεντρική διοίκηση δύσκολα έλεγχε τους τοπικούς οπλαρχηγούς, τίποτε δεν δεί-χνει ότι η ηγεσία του είχε την παραμικρή (και πραγματική) διάθεση να τους συγκρατήσει. H πολιτική συγκυρία τον Σεπτέμβριο του 1944 επέτρεπε την «τελική λύση» του τσαμικού ζητήματος και, κατά τη γνώμη μου, ο ΕΔΕΣ δεν δίστασε να αδράξει την ευκαιρία.
Αντίθετα από τον ΕΔΕΣ, το EAM τήρησε μια περίεργη στάση σε σχέση με τους Τσάμηδες.Επιχείρη-σε επανειλημμένα ανοίγματα που βασίζονταν στον μάλλον πλασματικό διαχωρισμό «μιας δράκας προδοτών» από την πλειοψηφία του πληθυσμού -πλασματικό στον βαθμό που ο παραδοσιακός αυ-τός πληθυσμός ακολουθούσε τους ηγέτες του και έδειχνε μια προτίμηση προς την κατοχική διοίκηση ακόμη και όταν δεν συμμετείχε άμεσα σε πράξεις βίας. Για αυτόν τον λόγο η τακτική του EAM δεν έγινε κατανοητή ούτε από τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό ούτε από τα ίδια του τοπικά στελέχη που ανέφεραν στις εσωτερικές τους εκθέσεις τις οποίες παραθέτει η Μαντά ότι «η παμψηφία σχεδόν των αρβανιτάδων Τσάμηδων της περιοχής είχε ταχθεί ανεπιφύλαχτα με το μέρος του κατακτητή και ορ-γάνωνε δολοφονικές επιδρομές ενάντια στα ελληνικά χωριά». Ο ΕΛΑΣ τελικά στρατολόγησε γύρω στους 300 ως 500 Τσάμηδες που συμμετείχαν στις εμφύλιες συγκρούσεις με τον ΕΔΕΣ τον Δεκέμβριο του ’44. H επικράτηση του ΕΛΑΣ συνοδεύτηκε από την επιστροφή 3.000 ως 5.000 Τσάμηδων στη Θε-σπρωτία. H τελική όμως έκβαση των Δεκεμβριανών οδήγησε σε νέες διώξεις από τους οπλαρχηγούς του ΕΔΕΣ και στην τελική εκδίωξή τους.
H τελική πράξη
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου το KKE στράφηκε για μία ακόμη φορά προς τους Τσάμηδες για να λύσει το πρόβλημα έμψυχου δυναμικού που αντιμετώπιζε.Τον Μάρτιο του 1949 κατέληξε σε συμφω-νία με την αλβανική κυβέρνηση για την υποχρεωτική στρατολόγηση 2.000 Τσάμηδων η οποία ναυά-γησε την τελευταία στιγμή, όταν οι ίδιοι οι Τσάμηδες αντέδρασαν και ο Εμβέρ Χότζα αποφάσισε να μην τους οπλίσει ως «αντιδραστικούς». H τελική πράξη του δράματος γράφτηκε στις αρχές της δεκα-ετίας του ’50 με σειρά νομοθετικών διαταγμάτων της ελληνικής κυβέρνησης που απαλλοτρίωσε τις περιουσίες τους και τις απέδωσε σε ντόπιους και έποικους.
Ιδεολογικές ερμηνείες
Είναι προφανές ότι η σημασία της περίπτωσης αυτής ξεπερνάει τα όρια της τοπικής ιστορίας.Αποτε-λεί,κατ’ αρχάς,καθαρή και ενδεχομένως μοναδική για την κατοχική Ελλάδα περίπτωση ολοκληρω-τικής εθνοκάθαρσης. Δεύτερον, δείχνει τα όρια των ιδεολογικών ερμηνειών στην Ιστορία.Οι Τσάμη-δες δεν ήταν ούτε φασίστες ούτε ναζιστές ούτε κομμουνιστές· ήταν όμως διατεθειμένοι να συνεργα-στούν με όποιον τους πρόσφερε τη δυνατότητα να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους. Τρίτον,υπογραμ-μίζει τη διαδικασία εργαλειοποίησης του δωσιλογισμού από τις δύο αντίπαλες παρατάξεις και την αναντιστοιχία ανάμεσα στον λόγο και στην πράξη τους.Για τους κομουνιστές ο δωσιλογισμός υπήρ-ξε ιδιαίτερα ελαστική έννοια σε σχέση με συγκεκριμένες ομάδες όπως οι Τσάμηδες ή οι σλαβόφωνοι κομιτατζήδες στους οποίους παρείχε τη δυνατότητα αναβάπτισης από προδότες σε πατριώτες.Γενι-κεύοντας και απλοποιώντας, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αν για τη Δεξιά ο δωσιλογισμός ήταν συγχωρήσιμος, αρκεί οι φορείς του να ήταν Έλληνες, για την Αριστερά το συγχωροχάρτι ίσχυε μόνο για τους μη Έλληνες.
H περίπτωση των Τσάμηδων αναδεικνύει συγχρόνως και τις αντιφάσεις της στρατευμένης ιστοριο-γραφίας που επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα των αντιμαχόμενων παρατάξεων της δεκαετίας του ’40 -τόσο της δεξιάς όσο και της αριστερής εκδοχής της. Για τη δεξιά μεταπολεμική ιστοριογραφία η εθνοκάθαρση και η αδιάκριτη βία κατά των Τσάμηδων υπήρξε ένα απόλυτα δικαιολογημένο μέ-τρο απέναντι σε μια ομάδα δωσίλογων και μειοδοτών. Μόνο ο αντικομμουνισμός μπορούσε να δι-καιολογήσει, και άρα να συγχωρήσει, τη συνεργασία με τους κατακτητές. Το πρόβλημα της αριστε-ρής μεταπολιτευτικής ιστοριογραφίας είναι ακριβώς το αντίθετο: ενώ καυτηριάζει τον δωσιλογισμό ως εσχάτη προδοσία που δικαιολογούσε βία αντίστοιχη με αυτή που υπέστησαν οι Τσάμηδες,αντιμε-τωπίζει τις αντίστοιχες πρακτικές των μειονοτήτων με αισθήματα κατανόησης και τάσεις συγκάλυ-ψης, δείχνοντας έτσι πόσο επιλεκτική και άρα διάτρητη είναι η ηθικολογία της.
Το βιβλίο της Ελευθερίας Μαντά είναι ένα αντίδοτο στη μυωπία και στα αδιέξοδα της ιστοριογραφί-ας αυτής και θυμίζει τη σημασία της σοβαρής ιστορικής έρευνας. H συγγραφέας κατάφερε να προ-σεγγίσει ένα σύνθετο και ευαίσθητο θέμα με προσοχή, συστηματικότητα και χαμηλούς τόνους. Το βιβλίο της αξίζει να διαβαστεί από όσους ενδιαφέρονται να αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη αντί-ληψη της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

ΣΤΑΘΗΣ ΚΑΛΥΒΑΣ
tovima.gr  24 Νοεμβρίου 2008, 23:56 Ενημερώθηκε: 4 Δεκεμβρίου 2005, 00:00

https://www.tovima.gr/2008/11/24/books-ideas/poioi-itan-oi-tsamides/?fbclid=IwAR2CkOi4gi1GrVaDulNz10nHZR6_pPDRrxvvQBamHwlKgTcCfxnUXMyFsK8

Ο κ. Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale των ΗΠΑ.

Σχόλιο  Γιάννη Βασ. Πέππα:  Λίγο ακόμα και ο κ. Καλύβας θα δικαίωνε τους Τσάμηδες… Οι Αλβανοί δημοσιολογούντες τα ίδια λένε.Απίστευτες οι παρερμηνείες του.Ενώ,υποτίθεται,καταδι-κάζει και αντιτάσσεται σε ιδεολογικές ερμηνείες της Ιστορίας,ο ίδιος εκτοξεύει τον Ιστορικό αλληθω-ρισμό,να το πω έτσι. Δυσκολεύεται να χαρακτηρίσει τους  Τσάμηδες,τους μονίμως συνεργάτες των εχθρών της Ελλάδας.Ενώ αναφέρει ότι εκδιώχθηκαν (εκδίωξη),παπαγαλίζει για εθνοκάθαρση.Έ-χουμε ένα μεσοβέζικο κείμενο απροθυμίας ανάγνωσης του τι συνέβη,μια περίπτωση κριτικής παρέκ-κλισης.Ο λόγος που το φιλοξενώ είναι ότι αποδίδει τα συμβάντα,η ερμηνεία τους,όμως,πάσχει.
Το βιβλίο της κ. Μαντά δεν το έχω διαβάσει.Η φράση «η παμψηφία σχεδόν των αρβανιτάδων Τσάμηδων της περιοχής …» με απωθεί,με ενοχλεί απόλυτα.Τι σχέση έχουν οι Έλληνες Αρβανίτες με τους ανθέλληνες Τσάμηδες;
Τέλοςνα τονίσουμε ότι η εξαίρεση των Τσάμηδων,αν και μουσουλμάνοι,απ΄ την ανταλλαγή πληθυ-σμών του 1922 έγινε απ΄ το τότε Ελληνικό κράτος με την λογική/προοπτική να υπάρχει διαπραγμα-τευτικό διπλωματικό αντίβαρο προστασίας (ή ό,τι άλλο περισσότερο) του Ελληνισμού της Βόρειας Ηπείρου.Υπήρχε,λοιπόν,αιτία και σχέδιο γι΄ αυτήν την κίνηση.

Δείτε (youtube): 

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

Εβλιγιά Τσελεμπή, Αττικά 1667 pdf


Ο Εβλιγιά Τσελεμπή (τουρκ. Evliya Çelebi, αραβ. اوليا چلبي, Μουχαράμ 1020 / 25 Μαρτίου 1611 - περίπου 1095/1684 ) ήταν Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής.
Εικάζεται πως το όνομα Εβλιγιά είναι ψευδώνυμο που υι-οθέτησε προς τιμή του δασκάλου του Εβλιγιά Μεχμέτ Ε-φέντη, του οποίου υπήρξε «πνευματικό τέκνο», αν και στο έργο του ο ίδιος δεν κάνει καμία σχετική αναφορά. Γεννήθηκε το 1020/1611 στη συνοικία Ουνκαπάν της Κων-σταντινούπολης. Όσα παραδίδει ο ίδιος σχετικά με την καταγωγή του πατέρα του είναι αντιφατικά και σε ορι-σμένες περιπτώσεις απίθανα. Θεωρείται πιθανό πως η οικογένεια του πατέρα του καταγόταν από την Κιουτάχεια και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη μετά την κατάκτησή της από τους Ο-θωμανούς. Ο πατέρας του ήταν χειροτέχνης κοσμημάτων στην Αυλή του Σουλτάνου. Η μητέρα του καταγόταν από τον Καύκασο και κατά τον Εβλιγιά Τσελεμπή ήταν συγγενής του Μελέκ Αχμέντ Πασά χωρίς να είναι σαφές το είδος της συγγένειάς του, πιθανώς αδελφός της.Ο ίδιος παραδίδει α-κόμα πως είχε έναν αδελφό και μία αδελφή. Για επτά χρόνια ήταν μαθητής στο μεντρεσέ του Χαμίντ Εφέντη στην Κωνσταντινούπολη και εκπαιδεύτηκε ακόμα ως αφηγητής του Κορανίου. Το 1045/1636 διακρίθηκε με μία αφήγησή του κατά τη διάρκεια του «Λεϊλάτ αλ καντρ» («Νύχτα του Πεπρωμέ-νου») και παρουσιάστηκε από τον σιλαχντάρ Μεχμέντ Αχμέντ Αγά ενώπιον του σουλτάνου,ο οποί-ος έδωσε εντολή να γίνει δεκτός στο παλάτι. Εκεί εκπαιδεύτηκε στην καλλιγραφία, στη μουσική και στην αραβική γραμματική.
Αφού περιηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγραψε λεπτομερώς για κτίρια, αγορές, ήθη, έθιμα και πολιτισμό, από το 1050/1640 μέχρι το 1087/1676 ξεκίνησε τις περιηγήσεις του εκτός της Πόλης. Οι γραπτές του εντυπώσεις συγκεντρώθηκαν σε ένα δεκάτομο έργο, το «Seyahatnâme» (Σεγιαχατ-ναμέ - «Βιβλίο των ταξιδιών») ή σύμφωνα με το χειρόγραφο της Βιέννης Tarikh-i Seyyah («Χρονικό του περιηγητή»). Εκεί περιλαμβάνονται εντυπώσεις από ταξίδια του στον ελλαδικό χώρο,τη Βαλ-κανική, την Αυστρία, τη Βόρειο Αφρική, την Ανατολία, την Περσία και το Κάιρο. Χρησιμοποιεί την καθομιλουμένη γλώσσα της εποχής.
Αξιολόγηση του έργου του
Το έργο του Τσελεμπή τοποθετείται σε ένα είδος ελαφρύτερης λογοτεχνίας που πρωταρχικός σκο-πός της δεν είναι η ιστορική αλήθεια.Παρόλο που πολλές φορές αναφέρεται διεξοδικά και με ακρί-βεια, ειδικά στα γεγονότα στα οποία ήταν παρών,άλλες φορές αναμιγνύει μύθους με ιστορικά γε-γονότα. Προσπαθεί να παρουσιάσει το έργο του με λογοτεχνικό τρόπο και γι' αυτό τοποθετεί πολλές φορές τον εαυτό του παρόντα σε γεγονότα. Στην εποχή του, το «Βιβλίο των ταξιδιών» εθεωρείτο κα-λή ψυχαγωγία για τις γυναίκες του χαρεμιού. Αντίθετα με την πρακτική των μεγάλων φιλολόγων της εποχής, ο Τσελεμπή έγραφε σε γλώσσα απλή,χρησιμοποιώντας επίσης τοπικές εκφράσεις,ενί-οτε γλαφυρές. Ορισμένες αφηγήσεις του θεωρούνται φανταστικές ή είναι βασισμένες σε άλλες πη-γές. Χρησιμοποιώντας την φαντασία του περιέγραψε χώρες τις οποίες ποτέ δεν επισκέφτηκε.Οι με-λετητές του έργου του μπορούν σήμερα να ξεχωρίσουν το ψεύτικο από το αληθινό, έτσι το δεκάτομο έργο του παραμένει πολύτιμο για τις εκτενείς πληροφορίες που παρέχει γύρω από την κατάσταση που βρίσκονταν οι πόλεις και τα χωριά κατά την εποχή εκείνη,την ιστορία,τον πολιτισμό και τη γεω-γραφία τους.
Στο πρώτο τόμο του «Seyahatnâme» γίνεται περιγραφή της Κωνσταντινούπολης και θεωρείται από τους μελετητές καλή πηγή για να γνωρίσει κάποιος την οθωμανική πρωτεύουσα του 17ου αιώνα .
Στο όγδοο βιβλίο περιέχονται οι καταγραφές,περιγραφές,εντυπώσεις του Εβλιγιά Τσελεμπή από τον ελλαδικό χώρο (1667).
Από το υλικό αυτού του όγδοου βιβλίου ο Κώστας Η. Μπίρης,το 1959,ξεχώρισε όσα αναφέρο-νταν στην Αθήνα και τα περίχωρά της και τα εξέδωσε σε αυτόνομο 70σέλιδο βιβλίο,γνωστό ως «Ατ-τικά».Η όλη επιμέλειά του,από την εισαγωγή ως το τελευταίο διευκρινιστικό σχόλιο,είναι εξαιρετι-κή,με πληρότητα διαφωτιστική.
Αξίζει να σταθούμε στις τρεις αναφορές στους Αρβανίτες: η πρώτη (Αρβανίτες των Μεσογείων) εί-ναι χωρίς σημασία˙ καταγράφει το κάψιμο χορτολιβαδικών εκτάσεων για τις ανάγκες της κτηνοτρο-φίας.Οι άλλες δύο όμως,στις τελευταίες σελίδες,είναι υψηλής σπουδαιότητας.Σε αυτές,οι Αρβανίτες της Χασιάς και των Κούντουρων/Ελευσίνας χαρακτηρίζονται ως άπιστοι,χαρακτηρισμό που χρη-σιμοποιεί ο Εβλιγιά Τσελεμπή αποκλειστικά για τους Χριστιανορθόδοξους Έλληνες !!
Τέλος,οφείλω να τονίσω την εκπληκτική πληροφορία της ολοκληρωτικής επικράτησης της Ελληνι-κής γλώσσας˙ την μίλαγαν και  οι Τούρκοι !! Αυτό,ως απάντηση στους γελοίους προσκυνημένους παραποιητές που χτυπιούνται ότι τάχα μόνον τα Αρβανίτικα ακούγονταν στην προεπαναστατική Αθήνα,αυτά ήσαν η «γλώσσα» του 1821 κι άλλες τέτοιες εξωπραγματικές προπαγανδιστικές ανοη-σίες.

Κάντε λήψη του βιβλίου:



Το άγαλμα βρίσκεται απ΄ το 2014
στο κάστρο του Eger
στην επαρχία Heves της Ουγγαρίας.

Ακόμα,

Κάντε λήψη – Διαβάστε:


Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος - Συγγραφέας


Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

ΕΠΑΦΕΣ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΚΟΣΟΒΟ

Ο Χαλίτ Χαμπίπογλου-αντιπρόεδρος της FUEN (Ομοσπονδιακή Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων) στις 19/4/17, επισκέφτηκε τους Τούρκους του Κοσσόβου που είναι μια από τις ιδρυτικές κοινότητες της Δημοκρατίας του Κοσσόβου.
Με ευκαιρία την εθνική γιορτή των Τούρκων του Κοσσόβου της 23/4 και μετά από πρόσκληση της Ένωσης Νεολαίας Κοσσόβου, ο αντιπρόεδρος της FUEN επισκέφτηκε την πρωτεύουσα Πρίστινα και το Πρίζρεν όπου ζει πυκνός πληθυσμός Τούρκων και συναντήθηκε με εκπροσώπους της τουρκικής κοινότητας της Δημοκρατίας του Κοσσόβου που έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 17/2/2008. Τον Χαμπίπογλου συνόδεψε και η ασκούσα καθήκοντα Γ.Γ. στην Ομάδα Τουρκικών Κοινοτήτων της FUEN και Διευθύντρια Διεθνών Σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης (ABTTF) Μελέκ Κιρμαντζί.
Αρχικα ο Χαμπίπογλου συναντήθηκε στα γραφεία της  Ένωσης Νεολαίας Κοσσόβου με τον πρόεδρο της τον Τζεγκίζ Κόβατς ο οποίο είχε μετάσχει ως καλεσμένος στην ετήσια συνάντηση της Ομάδας Τουρκικών Κοινοτήτων της FUEΝ που έγινε στο Βερολίνο στις 14-17 Νοεμβρίου 2016 και ενημερώθηκε για τις δραστηριότητες του συλλόγου. Την ίδια μέτρα το βράδυ, στα πλαίσια των εκδηλώσεων της 23/4-Ημέρας Εθνικής Γιορτής των Τούρκων του Κοσσόβου, μετείχε στην ¨Εναρκτήρια Συναυλία 23ης Απριλίου¨ που έγινε στο Σπίτι Πολιτισμού του Πρίζρεν.
Στις 18 Απριλίου ο Χαμπίπογλου  επισκέφτηκε τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως και πρόεδρο του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος Μαχίρ Γιαγτζιλάρ. Ενημέρωσε πως η FUEN είναι η μεγαλύτερη στέγη εθνικών μειονοτήτων στην Ευρώπη και περιέγραψε τις εργασίες της. Ο Χαμπίπογλου περιέγραψε την Κίνηση Ευρωπαίων Πολιτών  της FUEN που έχει την επωνυμία ¨Πακέτο Προστασίας Μειονοτήτων¨ , που όπως ανέφερε στοχεύει στην προστασία των ατόμων –μελών των εθνικών και γλωσσικών μειονοτήτων της FUEN και στην λήψη μέτρων για την ενδυνάμωση της πολιτιστικής και γλωσσικής διαφορετικότητας στην Ευρώπη.
………………………
http://tourkikanea.gr/2017/04/kossova-3/#more-71261

Σχόλιο Γιάννη Βασ. Πέππα: Η Τουρκία χρησιμοποιεί έξυπνα μιαν ιδιόμορφη ευρωπαϊκή οργάνωση για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της.Ήδη κατέχει την αντιπροεδρία της. Το τελευταίο συνέδριο της FUEN κατάφερε να διεξαχθεί στην ...Κομοτηνή,έδρα (γι΄ αυτούς) της τούρκικης μειονότητας στην Ελλάδα.
Φιλοξενούμε αυτό το περασμένο συμβάν (τώρα το εντοπίσαμε) για να τονίσουμε την οργανωμένη,μεθοδική,με στόχους νεο-Οθωμανισμού
λειτουργία της γείτονος, σε αντίθεση με την φοβική ραγιάδικη νοοτροπία της ελληνικής πολιτικής τάξης.Επίσης,για να θυμίσουμε πως μια χούφτα αλβανόφρονες αρβανίτες συνεργάζονται με την FUEN επιδιώκοντας να παρουσιάσουν τους Έλληνες Αρβανίτες ως εθνοτική μειονότητα.Θα βρείτε αποδεικτικές παρουσιάσεις στις ενότητες "Περιπτώσεις" και "FUEN" τούτου του ιστοτόπου.

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Ἐλίτ καί λαός, ἡ ἄλλη ἀφήγηση


Ἐλίτ καί λαός, ἡ ἄλλη ἀφήγηση

Μαίνεται στόν δημόσιο διάλογο τῆς χώρας τό ψευτοδίλημμα γιά τίς εὐθῦνες τῆς γενι-κῆς καταστροφῆς πού βιώνουμε ὡς χώρα. Ποιός λοιπόν εὐθύνεται κυρίως, ἡ κυβερ-νώσα ἐλίτ ἤ ὁ λαός; Κι ὅπως συμβαίνει σέ ὅλα τά θέματα, εἶναι ἀδύνατον νά ἐπιτευ-χθεῖ μιά σύνθεση: καθένας πιάνει μιάν ἀκραία ἑρμηνεία καί πασχίζει νά ξεσκίσει τήν ἀντίθετη (μαζί μέ τόν φορέα της).
Κι ὅμως, ὅσοι ζήσαμε σ’ αὐτήν τή χώρα καί κάτι γνωρίσαμε ἀπό τήν σύγχρονη ἱστορία της, δέν θά ἔπρεπε νά ἔχουμε ἀκόμη ἀμφιβολίες. Ἡ πατρίδα μας στήθηκε ὡς κράτος (καί κυρίως ὡς ἰδεολογία) ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ὄθωνος ὡς ἀποικία τῆς Δύσης καί οἱ ἐλίτ πού ἀνέλαβαν ὡς μεσάζοντες τῆς ξένης ἐξουσίας ἀποδείχθηκαν ἄξιοι συνεχιστές τῶν κοτζαμπάσηδων τῆς Τουρκοκρατίας, μάλιστα πολύ χειρότεροι ἐκείνων. Τώρα τό ἀφε-ντικό δέν ἦταν ἕνας ἀποκτηνωμένος πλήν ἐξαγοράσιμος πασάς μέ ἀναφορά στήν οἰκεία Κωνσταντινούπολη ἀλλά ἕνα προηγμένο (τεχνικά) σύστημα ἑδρεῦον στά φωτι-σμένα Λονδινοπαρίσια. Πῶς νά τήν παλαίψει ὁ χθεσινός τσέλιγκας πού βάλθηκε νά παριστάνει τόν ἀστό; Ὅλα τά συμπλέγματα πού τοῦ ἔβγαζε ἡ σχέση του μέ τήν Ἑσπε-ρία, ξεσποῦσαν στά κεφάλια τῶν ἰθαγενῶν. Καί τί κράτος νά στήσει, γιά ποιόν; Τά σοβαρά λύνονταν πάντα “ἔξω”, τά ἄλλα (τά ἐσωτερικά) θά τά βρίσκαμε μεταξύ μας – μέ τό ἀζημίωτο, φυσικά.
Σιγά σιγά ὅμως ὁ ντερμπιές ἀπέξω ἄρχισε νά λασκάρει καί οἱ ἀπό κάτω ἄρχισαν νά βλέπουν καλύτερα πώς πίσω ἀπό τή βιτρίνα δέν ὑπάρχει τίποτε. Μετά τό 1974 ἄρχισαν “δημοκρατικά” νά κερδίζουν μερίδιο ἐξουσίας, βρέθηκαν ἀπό τό 1981 στή θέση τῆς μπάνκας καί – μιμούμενοι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων τους – ἁπλῶς τήν …τίναξαν στόν ἀέρα. Ποιές πολιτικές δυνάμεις καί κουραφέξαλα; Τήν τελευταία 40ετία ἡ πασοκική λαίλαπα μόλυνε τά πάντα (καί σήμερα ψοφάει πνιγμένη στά σκατά της), ἡ γαλάζια της ἐκδοχή ἐπεβίωσε μόνο γιατί (φραστικά) θυμίζει κάτι ἀπό παραδοσιακές ἀξίες, ἐνῶ ἡ κρατικοδίαιτη Ἀριστερά αὐτές τίς μέρες πατώνει στίς δικές της ἐξετάσεις. Ἄπειρα τά τεκμήρια πού χαρίζει ἡ ἐπικαιρότητα σέ κάθε πρόταση ἀπό τίς ἀνωτέρω διατυπωθεῖ-σες, ὅμως ἡ ἐπιλεκτική τους χρήση χωρίζει δύο στρατόπεδα πού κανονικά δέν ἔχουν τίποτε νά χωρίσουν (ἐξαιροῦνται οἱ ἐπαγγελματίες πολιτικάντηδες καί οἱ πράκτορες).
ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ: Χρειαζόμαστε μιά πολιτική δύναμη πού ἄνωθεν θά φρενάρει τόν συλλογικό μας κατήφορο, δέν ἔχουμε χρόνο γιά μεταβολή ἀπό τά κάτω. Θέλουμε ἡγεσία πού θά δώσει ὅραμα ξανά στόν ἑλληνικό λαό, πού θά τοῦ πεῖ ὅλη τήν ἀλήθεια καί θά τόν πείσει νά θυσιάσει πράγματα. Νά τοῦ μιλήσει γιά πολιτισμό, γιά περηφά-νεια, γιά ἦθος, γιά τόν δύσβατο δρόμο τῆς ἐλευθερίας. Δέν πάει ἄλλο μέ τήν σημερινή ἀποχαύνωση! Ζοῦμε στόν ὡραιότερο τόπο τῆς γῆς, μιλᾶμε τήν πλουσιότερη γλῶσσα τῆς ἀνθρωπότητας, κουβαλᾶμε τήν συναρπαστικότερη ἱστορία τοῦ κόσμου… Μιάν ἐλάχιστη φιλοδοξία νά μᾶς ἐμπνεύσει κάποιος, ὥστε νά ἀνταποκριθοῦμε σέ ἕνα κλάσμα τῆς αἴγλης τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος, κι ὅλα θά δείξουν ἀλλιῶς.
Τό ρωσικό παράδειγμα ἐπί Πούτιν εἶναι ἡ ἀπόδειξη πώς ναί, τό θαῦμα ΓΙΝΕΤΑΙ!

Κώστας Καραΐσκος   http://antifonitis.gr/online/4379

Κυριακή, 10 Μαρτίου 2019

Έλληνες (λέμε τώρα...) Γκρίζοι Λύκοι...




O ΕΛΛΗΝ ΠΟΛΙΤΗΣ ¨ΓΚΡΙΖΟΣ ΛΥΚΟΣ¨ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΗΓΕΤΗ ΤΟΥ !


Κείμενο του ιστολόγιου 12/5/2017
Για τον κ. Ρετζέπ Αλή, τον καταγόμενο από την Ροδόπη Έλληνα πολίτη που σπουδάζει στην Άγκυρα και είναι όπως δηλώνε ο ίδιος στην νομική ομάδα των Γκρίζων Λύκων στην Αγκυρα γράψαμε σχετικά στις 1/4/2017. Πρόσφατα λοιπόν συνάντησε τον ηγέτη του, το πιόνι του Ερντογάν τον αρχιφασίστα Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Ας δούμε όμως τις πρόσφατες αναρτήσεις του νεαρού φοιτητή από την Ροδόπη….
Ειλικρινά δεν ξέρουμε τι παριστάνει εδώ, αλλά προφανώς παραπέμπει σε οθωμανικό παρελθόν. Πάντα βέβαια με την χειρονομία των φασισταριών.
Εδώ προφανώς πετάει στους ουρανούς αφού βρίσκεται μαζί με τον ηγέτη του ΜΗΡ και αρχιφασίστα της Τουρκίας Ντεβλέτ Μπαχτσελί !


Εδώ πέρα σχολιάζει σχετικά με την συνάντηση γράφοντας τα εξής :
¨Ο Ηγέτης υπό τις διαταγές του οποίου βρίσκομαι και τα ίχνη του οποίου με περηφάνια ακολουθώ καθόρισε το επώνυμο μου. Ο Αλλάχ να τον βοηθά¨
Στην Τουρκία είναι έθιμο όταν συναντάνε κάποιον ¨μεγάλο ηγέτη¨, αυτός ιδιαίτερα αν δεν έχει παιδιά όπως εν προκειμένω ο Μπαχτσελί, να σου δίνει και  ένα τιμητικό επώνυμο. Εδώ λοιπόν ο Μπαχτσελί έδωσε στον Ρετζέπ Αλή το έξτρα επώνυμο ¨Τουρκχάν¨που σημαίνει ¨Τούρκος βασιλιάς¨.
Εμείς τι να ευχηθούμε άλλο στον τρισευτυχισμένο νεαρό ;
Άντε βρε και αυτοκράτορας στο Ντολμαμπαχτσέ !
Πέρα από την πλάκα πάντως, όταν ένας  Έλληνες πολίτες ανοιχτά προπαγανδίζουν την δολοφονική οργάνωση που σκότωσε τον Ισαάκ στην Κύπρο, είναι φανερό πως το μέλλον στην ελληνική Θράκη δεν διαγράφεται και τόσο ευοίωνο.
Διότι όταν κάποιος είναι τόσο φανατισμένος,  αν λέμε αν του πούνε ¨πάνε κάψε το τζαμί στο χωριό σου και πέτα κάποια φυλλάδια με περιεχόμενο χρυσαυγίτικο¨, εσείς τι λέτε δεν θα το κάνει ;

Πηγή: http://tourkikanea.gr/2017/05/recepali/

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Γιορτή εκτουρκισμού με θρησκευτικό προκάλυμμα στην Αγριανή του Έβρου


ΓΙΟΡΤΗ ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ ΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΚΑΛΥΜΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑΝΗ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Τελετή χάτιμ στον Έβρο

Στο χωριό Αγριάνη του δήμου Σουφλίου του νομού Έβρου οργανώθηκε τελετή χάτιμ για 19 παιδιά εκεί μαθημάτων Κορανίου.
Στην τελετή χάτιμ μετείχαν ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Κέχρου Αλή Χασεκί, ο πρόεδρος του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Μειονότητας Νότιου Έβρου Μπεκίρ Μουσταφάογλου, ο πρόεδρος του Συλλόγου Μουσουλμάνων Διδυμοτείχου Σουλεϊμάν Ματζούρ, τα μέλη του Δ.Σ του συλλόγου αποφοίτων της ΕΠΑΘ Χακκί Χατζί και Ριντβάν Σαρ, το μέλος της διοίκησης του Ιδρύματος Προστασίας του Τεκκέ της Ρούσας Αμπντί Πεντζάλ, γονείς των παιδιών και περίπου 2.000 άτομα από τα γύρω χωριά.
Η τελετή που έγινε μπροστά στο μειονοτικό σχολείο άρχισε με την ανάγνωση ποιημάτων στα τουρκικά. Το πρόγραμμα συνεχίστηκε με ύμνους, με ανάγνωση στίχων του κορανίου και με την μετάφραση τους. Στο τέλος της εκδήλωσης προσφέρθηκε φαγητό στους μετέχοντες.
Η Αγριάνη με αυτή την εκδήλωση έδειξε για μια ακόμη φορά πως είναι το πιο μεγάλο και οργανωμένο χωριό της περιοχής. Οι καλεσμένοι φιλοξενήθηκαν με τρόπο που μπορεί να είναι παράδειγμα και για τα άλλα χωριά. Το χωριό Αγριάνη έδειξε πως αποτελεί φρουρό της τουρκο-μουσουλμανικής κουλτούρας στην περιοχή εκεί.

http://rodopruzgari.com/component/k2/item/6724-ahrenp%C4%B1nar%E2%80%99da-hatim-cemiyeti.html  14/5/2017

Σχόλιο: Στο χωριό Αγριάνη οι μουσουλμάνοι που κατοικούν εκεί είναι στην μεγάλη τους πλειο-ψηφία ΡΩΜΑ. Το συγκεκριμένο γεγονός (ένα απ΄ το πλήθος των σχετικών) έλαβε χώρα στις 14/5/2017 και δεν αποτελεί παρά τυχαίο δείγμα της εργώδους τούρκικης δράσης στη Θράκη.Προφα-νώς λόγω της ανεπάρκειας (για να μην πούμε τίποτε άλλο) του ελληνικού κράτους, οι τουρκόψυχοι αλωνίζουν ΚΑΙ εκεί. Πρόκειται δηλαδή για έναν ακόμη τρόπο εκτουρκισμού ΜΗ τουρκικού πληθυ-σμού. Και μάλιστα πληθυσμού με σημαντική δημογραφική δυναμική…
Καλές οι δηλώσεις περί Πομάκων και Ρωμά από κυβερνητικούς κι αυτοδιοικητικούς φορείς και πρόσωπα. Ακόμη καλύτερες όμως αν συνοδεύονται και με αντίστοιχες δράσεις ανάδειξης των ομάδων αυτών…
Αλλιώς οι τουρκοπράκτορες,όπως βλέπετε,δεν περιμένουν…
http://tourkikanea.gr/2017/05/hatimevros/   16/05/2017

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Βίλχελμ Ράιχ, Γιατί επικράτησε ο Χίτλερ (2013) pdf



Ο Β. Ράιχ έζησε από κοντά την γέννηση και γιγάντωση του Ναζι-σμού στη Γερμανική κοινωνία κατά τη δεκαετία του 1930. Στο παρόν βιβλίο έχουν συλλεχθεί αποσπάσματα από άλλες εκδόσεις του που ανιχνεύουν κι εξηγούν την τότε άνοδο του Χιτλερισμού. 


Κάντε λήψη του βιβλίου πατώντας εδώ

Γιάννης Βασ. Πέππας

Δημήτρης Λιάκουρης

ΔΗΜΗΤΡΗΣ (ΤΑΚΗΣ) ΛΙΑΚΟΥΡΗΣ

Ο Δημήτρης Λιάκουρης του Ευαγγέλλου και της Άννας,γεννήθηκε στον Αυλώνα της Αττικής. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα Φυσιογνωστικών επιστημών και στο τμήμα Γεωλογίας. Επίσης υπήρξε κάτοχος διπλώματος εφαρμοσμένης Γεωλογίας από το πανεπιστήμιο της Grenoble (Γαλλία).Εργάσθηκε σε μεγάλες τε-χνικές εταιρίες, στο Υπουργείο Γεωργίας, στην ΔΕΗ. Δημοσίευσε αρκετές εργασίες σε θέματα τεχνικής Γεωλογίας και το 1995 η ΔΕΗ εξέδωσε το βιβλίο του ''Η Γεωλογία και τα φράγματα της ΔΕΗ''. Αγωνίστηκε για την μη δημιουργία χωματερής στον Αυλώ-να και το 1997 σε ειδικό συνέδριο ανακοίνωσε την μελέτη του με θέμα ''Απαγορευτικοί παράγοντες δημιουργίας χωματερής στην θέση Πηγάδι-παπά στον Αυλώνα Αττικής". Το 1997 επίσης, εξέδωσε το βιβλίο του ''Αυλώνας Αττικής''. Λίγο πριν τον θάνατό του,κληροδότησε στην Δημοτική Κοινότητα Αυλώνα το σπίτι του με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθεί ως βιβλιοθήκη. 
Η μικρή αλλά σημαντική έρευνά του για τον Αθανάσιο Σκουρτανιώτη στα Γενικά Αρχεία του κράτους και τους αγωνιστές της ανατολικής Βοιωτίας-Αττικής του 1821 βρέθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο ''Σάλεσι'' και τα κείμενα εστάλησαν για αξιοποίηση. Ένα μεγάλο κατο-πινό ευχαριστώ στον επιστήμονα και ερευνητή Δημήτρη Λιάκουρη. Σε αυτόν θα οφείλουμε από δω και μπρος, την πιο λεπτομερή καταγραφή των αγωνιστών της Ανατολι-κής Βοιωτίας και Αττικής, που είχαμε μέχρι σήμερα. 

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Δύο κείμενα του 16ου αι. για την Ελληνική γλώσσα


Αδιάλειπτη η συνέχεια της γλώσσας και του Έθνους μας 

1. Ενδεικτική της κατανόησης της ανάγκης για διδασκαλία των ελλη-νικών γραμμάτων είναι η επιστολή του Πατριάρχη Διονύσιου του Β’ (πατριάρχης 1546-1556), γνωστού και ως Γαλατιώτη,λόγω της καταγω-γής του από τη συγκεκριμένη περιοχή της Πόλης, προς τον Ζακυνθηνό λόγιο Ερμόδωρο Λήσταρχο, ο οποίος δίδασκε στην Ιταλία. Ζητώντας του να επιστρέψει από την Ιταλία για να διδάξει τους Έλληνες:
« Τω περιποθήτω υιώ κατά Πνεύμα της ημών μετριότητος, Ερμοδώρω τω Ληστάρχω ειρήνην και υγίειαν από Θεού Παντοκράτορος.
Ότι Έλλην ει και σοφίαν μετιών, πάλαι μεν η φήμη πέπεικεν ημάς, ούχ ήκιστα δε και νύν, του ιερωτάτου μητροπολίτου Ναυπλίας και Μιχαή-λου του Σοφιανού πολλά διεξιόντος σου πέρι. Όπως ούν μηδέν ελιννύ-σας έλθης ως ημάς, των αυτών τοις ομογενέσι μεθέξων, ών Λατίνοις προσισχόμενος απολαυείς, εκείνοι μεν γαρ και άλλους έχουσι τους εκπαιδεύσοντας, Έλληνες δε ούκ έτι, εν δίκη μεν τα’αν μάλλον επαινοίο, το πτώσιν απειλούν υπερείδων, ή το βεβηκότι και ασφαλεί προστιθέμενος.» (1)

2. Σημαντικότατη προσωπικότητα της εποχής, ο Φραγκίσκος Πόρτος (16ος αιων.), γόνος φτωχής Ρεθυμνιώτικης οικογένειας, ο οποίος ορφανεύοντας μετανάστευσε στην Ιταλία, και έφτασε ως την Ελβετία διδάσκοντας τα ελληνικά.
Η αλληλογραφία του με τον μεγάλο ελληνιστή Μαρτίνο Κρούσιο (Martin Crusius/Kraus) είναι απο-καλυπτική των συναισθημάτων ενός Έλληνα της εποχής όσον αφορά στον Ελληνισμό,στη μόρφω-ση των Ελλήνων, και στην κατάντια των συγχρόνων, μη κρύβοντας όμως την περηφάνια του για την διάδοση των ελληνικών γραμμάτων σε μη Έλληνες.
Ξεκινώ με την επιστολή του Κρούσιου προς τον Φραγκίσκο Πόρτο, με ημερομηνία 2 Σεπτεμβρίου 1570:
«Προ πολλού μεν ήδη σπουδάσας γνώριμος τινι των Ενετίησι διαγόντων Ελλήνων γενέσθαι, της μου προθέσεως απέτυχον μέχρι δεύρο, ουκ ειδώς το αίτιον τι, έπειτα δε, πυθόμενος τα περί σού,σοφώτα-τε άνερ, ως Έλληνός τε το γένος όντος, και της ελληνικής παιδείας ευ μάλα έχοντος, και εν Γενεύη ταύτης προεστώτος, σφόδρα εχάρην…
…Επιθυμώ τοίνυν, λογιώτατε κύριε, υπό σου γνωσθήναι, ως της Ελλάδος φωνής και του ελληνικού έθνους (φεύ της αυτού υπό τοις βαρβάροις δουλείας) θαυμαστής τε και φίλος, ως ουδείς των ομοεθ-νών μάλλον βούλομαι ούν, όσον δύναμαι, δεηθήναι σου, συγγνώμην μοι της τόλμης απονείμαι, καμέ του μού πόθου επιτυχή καταστήσαι, λίαν ησθησόμενο, ει εκ των της ονομαστοτάτης Ελλάδος λειψάνων, καν ενός την γενέαν Έλληνος ανδρός, Γερμανός ών, γνώσεως και προσρήσεως ευτυχοίην. Εύελπις δ’ άρα ειμί, τεκμαιρόμενος τω προσηνεί και κομψώ, ών υπό σού εκδοθέντων επιγραμμάτων και επιστολών εν διαφόρων βίβλοις είδον. Χαρισαίο τοίνυν, Ελλήνων άριστε, καπειδάν κατά τούτο χαρίση,…»(2)

Η απάντηση του Φραγκίσκου Πόρτου είναι άκρως ενδιαφέρουσα:

«…, τοσαύτην όμως σπουδήν ποιείς του γνώριμος γενέσθαι ανθρώπω, Έλληνι μεν το γένος, τάλλα δε, παιδείας και καλών των τοις των Ελλήνων σοφοίς υπαρχόντων, ή παντελώς αμοιρούντι ή με-τριώτατα μετέχοντι, εδάκρυσα δε τοσαύτην ακαταστασίαν και τύχης μεταβολήν γεγονέναι, ως τας Αθήνας, την της Ελλάδος Ελλάδα, το φώς της οικουμένης, τον ιερόν των Μουσών σηκόν, την απα-σών των υφ’ ήλιον ελευθερωτάτην πόλιν δουλεύειν (φεύ) νύνι βαρβάροις, και ολέθροις και ούδ’ αυτό το περιφανέστατον όνομα διασώζειν, παιδείαν δε και λόγους αλλαχού της γής, εν εθνέσιν αλλοδα-ποίς (Βρετανοίς εσχάτοις, Κέλταις και Γερμανοίς) ασκείσθαι και διάσημον είναι. Ταύτην εδάκρυσα την τύχην, αναγνούς την σην επιστολήν, και διεξελθών τα καθ’ έκαστον αυτής μετ’ εκπλήξεως.
Ου μην, αλλ’ επειδή των πάντων διαδοχή και ουδέν εστι των όντων, όπερ ποτέ εις πείραν μεταβολής ούκ έρχεται, οιστέον γεναιώς το πεπρωμένον και στερκτέον, ότι εν αλλοφύλοις έθνεσιν,και πορρω-τάτω της γης οικούσιν υπό πλείστων και τοιούτων, οίος εί συ, ανδρών το της Ελλάδος όνομα, δίκην μητρός γνησίας τιμάται και στέργεται και φαίνεται τριπόθητον είναι…»(2)

(1) Ελληνομνήμων ή σύμμικτα ελληνικά : σύγγραμα ελληνικόν, Μουστοξύδης, Ανδρέας, 1847, αρ.10, σελ. 598
(2) Δ. Καμπούρογλους, Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων επί Τουρκοκρατίας, τ. Α`, σελ. 72.

Σχόλιο Γιάννη Βασ. Πέππα: Πρόκειται για ανάρτησή μου,στις 3/5/2014,σε τότε fb ομάδα μου. Την μεταφέρω ως είχε.
Απ΄ τα δύο αυτά δείγματα,καθώς και από πλήθος άλλα,καταφαίνεται ότι η Ελληνική γλώσσα ήταν ζώσα και εναργής εντός κι εκτός Ελλάδας.Σαφής,όμως,προέκυπτε και η ανάγκη στήριξης και τόνωσής της,καθώς πιεζόταν απ΄ την Οθωμανοκρατία και την Λατινοκρατία,με όλες τις διαβρω-τικές/υπονομευτικές συνέπειες που απέρρεαν απ΄ τους δυο αυτούς ζυγούς.Το Έθνος μας,αν και σκλαβωμένο,επάλλετο!