ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Β΄

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Β΄

Ο Ιερώνυμος Β’ (κοσμικό όνομα Ιωάννης Λιάπης) είναι ο 20ος Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελ-λάδος από της ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου της με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Είναι Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, του ανώτατου θεσμικού οργάνου διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Εξελέγη Αρχιεπίσκοπος την 7η Φεβρουαρίου 2008, σύμφωνα με τις διατάξεις του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος από Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας, θέση στην οποία είχε υπηρετήσει από το 1981. Ως Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας είχε δια-κριθεί για τις περιβαλλοντικές και φιλανθρωπικές του δραστηριότητες συνάμα με την πρόνοιά του για τη βοή-θεια τοξικομανών, υπερηλίκων και νέων. Για μακρό χρονικό διάστημα υπήρξε στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ αρχικά ως Γραμματέας και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, ενώ η συνεργασία τους συνεχίστηκε και το διάστημα της διακονίας του στην Ι. Μητρόπολη Λιβαδειάς. Το 1998 ήταν ένας εκ των υποψηφίων της αρχιεπισκο-πικής εκλογής, αλλά ηττήθηκε από τον από Δημητριάδος Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο κατά την τρί-τη ψηφοφορία. Την δεκαετία της αρχιεπισκοπείας Χριστοδούλου βρέθηκε αρκετές φορές σε αντιπα-ράθεση μαζί του, ειδικότερα για τα θέματα των σχέσεων με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις λα-οσυνάξεις, που πραγματοποιήθηκαν εναντίον της παύσης της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες.

Ως αρχαιολόγος και θεολόγος δημοσίευσε επιστημονικές μελέτες και άρθρα. Έχει υπάρξει συνερ-γάτης της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας,ενώ έχει βραβευθεί για το έργο του «Μεσαιωνικά Μνημεία της Εύβοιας» από την Ακαδημία Αθηνών.

Βιογραφικό

Ο Ιωάννης Λιάπης γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1938 στα Οινόφυτα Βοιωτίας και ήταν το πρώτο από τα δύο παιδιά του Τάσου και της Δήμητρας Λιάπη (είναι αρβανίτικης καταγωγής). Οι γονείς του α-σχολούνταν με αγροτικές και ποιμενικές εργασίες. Ο Ιωάννης εντάχθηκε από νωρίς στα ακμάζο-ντα την εποχή εκείνη κατηχητικά σχολεία, όπου γνώρισε τον πνευματικό του καθοδηγητή, τον τότε Αρχιμανδρίτη και μετέπειτα Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας, Νικόδημο Γραικό.Μετά το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του εισήλθε στο Τμήμα Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανε-πιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή. Διετέλεσε πρώτος σε πανελλαδική κλί-μακα υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ.) στις βυζαντινές σπουδές, τις οποίες πραγματοποίησε στα Πανεπιστήμια του Γκρατς (Αυστρία) και του Μονάχου (Δυτ. Γερμανία), ενώ φοίτησε και στο Ostkirchliches Institut, Ινστιτούτο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας που εδρεύει στο Ρεκενσμπουργκ της Γερμανιας. Εργάσθηκε ως πανεπιστημιακός βοηθός στην Εν Αθήναις Αρχαι-ολογική Εταιρεία δίπλα στον Αναστάσιο Ορλάνδο και ως φιλόλογος στο Λεόντειο Λύκειο της Νέας Σμύρνης, στο 9ο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αθηνών, καθώς και στο Γυμνάσιο της Αυλώνας.Εγκαταλεί-ποντας την ακαδημαϊκή του καριέρα εντάχθηκε στον ορθόδοξο κλήρο. Τον πρώτο βαθμό της ιερο-σύνης έλαβε την 3η Δεκεμβρίου 1967, χειροτονούμενος Διάκονος από τον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας Νικόδημο στη Θήβα και λαμβάνοντας το όνομα Ιερώνυμος προς τιμήν του τότε Αρχιεπι-σκόπου Αθηνών Ιερωνύμου Α'. Στις 10 του ίδιου μήνα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη πόλη της Λι-βαδειάς λαμβάνοντας το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη.Από της χειροτονίας του έως και το 1978 υπηρέ-τησε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας και διετέλεσε Ηγούμενος των Ιερών Μονών Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σαγματά (1971-1977) και Οσίου Λουκά Βοιωτίας (1977-1981). Το διάστημα των ετών 1978 - 1981 υπήρξε Γραμματέας και κατόπιν Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.Το 1981, έπειτα από την παραίτηση του Μητροπολίτη Νικόδημου, εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας. Η εις επίσκοπον χειροτονία του πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1981 στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Ως Μητροπολίτης συμμετείχε στις Συνοδικές Επιτροπές Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως, Εκκλησιαστικής Περιουσίας, Σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας, Υποτροφιών και εργά-στηκε ως Αντιπρόεδρος του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπήρξε μέλος μεικτών επιτροπών Πολιτείας και Εκκλησίας για την μελέτη θεμάτων για την μοναστηριακή περι-ουσία (1986-1998) και την εκκλησιαστική εκπαίδευση (1986-1998) και Πρόεδρος της επιτροπής Διαλό-γου Κοινωνίας-Εκκλησίας (2005-2007).Κατά τη διάρκεια της διακονίας του στη Μητρόπολη Λιβαδειάς αναπαλαιώθηκαν και επανδρώθηκαν έξι ανδρώες Ιερές Μονές και δεκαεπτά γυναικείες. Ανάμεσα στις Μονές αυτές συγκαταλέγονται οι ιστορικές Μονές του Οσίου Λουκά, Σαγματά, Οσίου Σερα-φείμ, Μακαριωτίσσης, Ευαγγελιστρίας και Ιερουσαλήμ.Στο κοινωνικό του έργο ξεχωρίζουν η δημι-ουργία οικοτροφείων, ορφανοτροφείου με μορφή ανάδοχης οικογένειας (Θήβα), Στεγών Ηλικιωμέ-νων (Θήβα, Λιβαδειά), Κέντρου Επανένταξης Ψυχικώς Πασχόντων (Λιβαδειά), Εκπαιδευτηρίου Δη-μιουργικής Απασχόλησης Παίδων με Ειδικές Ανάγκες σε συνεργασία με άλλους φορείς του Νομού (Λιβαδειά), του Κέντρου Πρόληψης για τα ναρκωτικά (Λιβαδειά), Συσσιτίων Απόρων συμπεριλαμβα-νομένων και οικονομικών μεταναστών (Θήβα), Συμβουλευτικών Σταθμών (Θήβα), Κέντρου Ιστορι-κών και Αρχαιολογικών Ερευνών (Ζάλτσα - Ιερά Μονή Λυκούρεση).Στην Μητρόπολή Λιβαδειάς φρόντισε για τη δημιουργία και λειτουργία ενοριακών πνευματικών κέντρων και κέντρων νεότητας στις περισσότερες ενορίες, καθώς και προτύπων κατασκηνωτικών εγκαταστάσεων στον Παρνασσό. Με πρωτοβουλία του ιδρύθηκε και λειτουργεί το Κέντρο Ερευνών της Ιστορίας και του Πολιτισμού της Βοιωτίας, το οποίο συνεργάζεται με τα Πανεπιστήμια Durham και Cambridge. Πρωτοστάτησε για την δημιουργία του Κέντρου Ευαισθητοποιήσεως Πληθυσμού σε θέματα περιβάλλοντος και οι-κονομικών μεταναστών, το οποίο λειτουργεί στα Οινόφυτα.Για την συμβολή του στο φιλανθρωπικό έργο της Μητροπόλεως Λιβαδειάς, που σχετίζεται με την υγεία, τιμήθηκε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κραϊόβας στη Ρουμανία με την απονομή του τίτλου του επιτίμου Διδάκτορα. Επίσης είναι Πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας (ΕΛΙΚΑΡ).Την 7η Φεβρουαρίου 2008 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος και ενθρονίστηκε στις 16 Φεβρουαρίου.

Συγγραφικό έργο

Μεσαιωνικά Μνημεία της Ευβοίας, 1971

Οι εγκαταστάσεις των Χιλιαστών στην Βοιωτία ή Πώς ξεπουλιέται η Ελλάδα, 1992

Χριστιανική Βοιωτία, Α' Τόμος, 2005

Ο Κεμάλ Ατατούρκ και ο Ναζισμός

ΣΆΒΒΑΤΟ, 7 ΙΟΥΝΊΟΥ 2014

Οδός Κεμάλ – Αριθμός μηδέν

Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ο Ατατούρκ Μουσταφά Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1881. Μητέρα του ήταν η Τουρκομακεδόνισσα Ζουμπεϊντέ Χανούμ και πατέρας του ο Αλβανός Αλή Ριζά. Υπήρξε αξιωματικός καριέρας και μέλος εθνικιστικών ομάδων. Η κορυφαία οργάνωση απ΄αυτές, με την επωνυμία“Ένωση και Πρόοδος”, προκάλεσε το πραξικόπημα του 1908, με το οποίο οι στρατιωτικοί -γνωστοί ως Νεότουρκοι- έλαβαν την εξουσία.

Ο τουρκικός εθνικισμός είχε ως κέντρο της δράσης του την οθωμανική Θεσσαλονίκη. Εκεί αποφάσισε την επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών χριστιανικών εθνοτήτων. Οι Νεότουρκοι εθνικιστές, έχοντας ως όνειρο τη δημιουργία μιας απέραντης τουρκομουσουλμανικής αυτοκρατορίας από τις παρυφές της Κίνας έως τη Μεσόγειο, εισήλθαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών.

Η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιούργησε ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την ρύθμιση του εθνικού ζητήματος με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων. Έτσι, ως πιθανότερη εξέλιξη φαινόταν η αντικατάσταση της πολυεθνικής μουσουλμανικής Αυτοκρατορίας, από έθνη-κράτη. Η Συνθήκη των Σεβρών, ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό τους πόθους των υπόδουλων εθνών. Η Τουρκία, ως εθνικό κράτος πλέον, θα κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας, η Ιωνία και η Αν. Θράκη θα ενώνονταν με την Ελλάδα, η Αρμενία και το Κουρδιστάν θα αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους.Οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν περί το ένα τέταρτο του συνολικού οθωμανικού πληθυσμού, βρέθηκαν να ελέγχουν το ένα έκτο του οθωμανικού εδάφους, ενώ εξαιρέθηκε το έδαφος του Πόντου.

Η προοπτική αυτή, που διασφάλιζε εν μέρει τους πληθυσμούς από την πλήρη εξόντωση δεν υλοποιήθηκε τελικά. Η ελλαδική παρουσία στην Ιωνία την περίοδο 1919-1922, ουδόλως ανέτρεψε τα όσα είχαν δρομολογηθεί από το 1908. Ο τουρκικός εθνικισμός, με την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, έδωσε την ύστατη μάχη του, βοηθούμενος από τους μπολσεβίκους, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, το μουσουλμανικό κόσμο και τον ελληνικό Διχασμό. ( δική μου επισήμανση)

Ο Κεμάλ με Γερμανούς αξιωματικούς

Κεμάλ και γενοκτονίες των Χριστιανών

Στις 19 Μαϊου 1919, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και άρχισε την οργάνωση του τουρκικού εθνικιστικού στρατού. Αυτονομήθηκε από την επίσημη οθωμανική κυβέρνηση και οργάνωσε τις παλιές εθνικιστικές συμμορίες, οι οποίες βαρύνονταν με την εξόντωση των Ελλήνων, των Ασσυροχαλδαίων και των Αρμενίων κατά την περίοδο του πολέμου. Στόχος του ήταν η ανατροπή των μεταπολεμικών πολιτικών διευθετήσεων. Ήταν ακριβώς το αντίστοιχο πολιτικό φαινόμενο του Χίτλερ, ο οποίος επίσης προσπάθησε πετυχημένα -λίγο αργότερα- να ανατρέψει τις μεταπολεμικές πολιτικές διευθετήσεις.

Πρώτο του στρατιωτικό μέλημα ήταν η εξόντωση του ποντιακού ελληνισμού, ώστε να εκκαθαρίσει τα μετόπισθεν. Η ύπαρξη ελληνικού αντάρτικου στις βόρειες περιοχές της Μικράς Ασίας, αποτελούσε, όπως φαίνεται, μεγάλο κίνδυνο για τις προσπάθειες του Μουσταφά Κεμάλ. Δύο σώματα του εθνικιστικού τουρκικού στρατού στάλθηκαν κατά των Ποντίων ανταρτών. Παράλληλα αξιοποιήθηκαν περιθωριακές έκνομες ομάδες, όπως αυτή του Τοπάλ Οσμάν, ώστε να επιτευχθεί η ολοκλήρωση της γενοκτονίας. Επίσης επανενεργοποιήθηκαν τα έκτακτα “Δικαστήρια Ανεξαρτησίας”, τα οποία είχαν δράσει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Εκατοντάδες Έλληνες καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν απ’ αυτά με την κατηγορία της αυτονομιστικής δράσης.

Το τέλος του 1921 σφραγίστηκε από φοβερές ωμότητες στο μικρασιατικό Πόντο. Ο Βρετανός αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη Sir Horace Rumbold πληροφορεί τον υπουργό εξωτερικών Curzon ότι: “Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων… Ολοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφερείας Τραπεζούντος και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν στα εργατικά τάγματα του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις.”

Βασισμένος σε μια σειρά επισήμων αναφορών ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons. The Parliamentary Debates, Fifth Series, τομ. 157): “…(στον Πόντο) δεκάδες χιλιάδες (Ελλήνων) ανδρών, γυναικών και παιδιών απελαύνονταν και πέθαιναν. Ήταν καθαρή ηθελημένη εξολόθρευση. “Εξολόθρευση” δεν είναι δικιά μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Αμερικανική Αποστολή”.

Σοβιετικές μαρτυρίες

Ακόμα και οι σοβιετικοί απεσταλμένοι, οι οποίοι έχουν πλήρη γνώση των τουρκικών ωμοτήτων κατά των Ελλήνων, δεν μπορούν να κρύψουν τον αποτροπιασμό τους για τα φρικτά εγκλήματα των συμμάχων τους. Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στη Αγκυρα, όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του που κυκλοφόρησαν το 1960 στη Μόσχα με τον τίτλο Vospominaniya Sovietskovo Diplomata 1922-1923, ενημερώνεται στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Ελληνες που είχαν σφαγιαστεί “βάρβαρα σκοτωμένους Ελληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες”. Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι πρόκειται να συναντήσει: “…πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους”.

Η σφαγή των Ελλήνων που κατοικούσαν σε περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας, που δεν βρισκόταν στον έλεγχο του ελληνικού στρατού, ήταν μέρος της τακτικής των Κεμαλικών. Σε τηλεγράφημα -που βρέθηκε στα γαλλικά στρατιωτικά αρχεία που φυλάσσονται στον πύργο του Vencennes στο Παρίσι από τον ερευνητή Χ. Τσιρκινίδη- της Επιτροπής Κατοίκων των πόλεων Αϊδινίου, Ντενιζλί κ.ά. προς τον Γάλλο πρωθυπουργό διαβάζουμε τα εξής: “…στις 22 Ιουνίου 1920, Κεμαλικοί ενεργώντας στην περιοχή Ναζλή σε συνεργασία με εγκληματίες που ήρθαν από τα Σώκια, προφασιζόμενοι προέλαση του ελληνικού στρατού λεηλάτησαν σπίτια χριστιανών αποκομίζοντας λεία. Κάψανε την πόλη με εκρηκτικά εξαιρώντας τη μουσουλμανική συνοικία και τέλειωσαν την αποστολή τους με σφαγές και βασανιστήρια… Σύμφωνα με υπολογισμούς, ο αριθμός των αγρίως σφαγιασθέντων και νεκρών κάτω από τα ερείπια ξεπερνά τα 500 άτομα. Το υπόλοιπο πλέον των 3.000, εκ των οποίων οι περισσότεροι γυναίκες και παιδιά, εντελώς απογυμνωμένοι οδηγήθηκαν δια της βίας σε αξιοθρήνητη κατάσταση προς το εσωτερικό… Αδύνατοι γέροι, μη μπορώντας να ακολουθήσουν το καραβάνι σκοτώθηκαν αγρίως καθ’ οδόν. Τα πτώματά τους παραμένουν άταφα… Η τύχη των κατοίκων του Σαράκιοϊ είναι τελείως άγνωστη. Στο Ντενιζλί, 20.000 Έλληνες συγκεντρωθέντες υπέστησαν την ίδια τύχη. Ο άρρην πληθυσμός χωρίς εξαίρεση οδηγήθηκε επί της ερήμου νήσου της λίμνης Εγκιρντίρ. Οι Τούρκοι επεδόθησαν σε λεηλασία, όργια κατά γυναικών και παιδιών. Οι αρχηγοί των Κεμαλικών μαλώνουν για τη διανομή της λείας…. Εξοχώτατε, στο όνομα του ανθρωπισμού παρακαλούμε λάβατε μέτρα για την οριστική απαλλαγή μας από την ανυπόφορη τυραννία, που είναι χωρίς προηγούμενο στις δέλτους της ιστορίας”.

Η σφαγή της Σμύρνης

Η τελευταία πράξη του δράματος γράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1922 στη Σμύρνη, την ιωνική πρωτεύουσα, κάτω από τα απαθή βλέμματα των συμμάχων μας και ενώ ο ελληνικός στρατός είχε αποχωρήσει, εγκαταλείποντας τους Έλληνες της Ιωνίας στο έλεος των κεμαλικών στρατευμάτων. Όπως γράφει ο Ουϊνστον Τσόρτσιλ: “Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού.”

 (Η Σμύρνη πυρπολήθηκε συνειδητά από τους κεμαλικούς μετά τη νίκη τους. Τα θύματα εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Θεσσαλονίκη και στις προσφυγικές γειτονιές της Αθήνας)

Η προσπάθεια του τουρκικού εθνικισμού για μετατροπή του πολυεθνικού οθωμανικού χώρου σε εθνικό τουρκικό πέτυχε απόλυτα. Ο Μουσταφά Κεμάλ εξέφρασε αυτήν ακριβώς την ομογενοποίηση. Γι’ αυτό εξάλλου τιμήθηκε με την προσαγόρευσή του σε Ατατούρκ, δηλαδή γεννήτορα των Τούρκων. Η εξόντωση των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αποφάσισαν οι Νεότουρκοι στη Θεσσαλονίκη το 1911, ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία από τον Μουσταφά Κεμάλ.Τα αποτελέσματα όμως ήταν τραγικά για τον ελληνισμό της καθ΄ ημάς Ανατολής. Από τον πληθυσμό των 2.601.312 που ήταν οι Έλληνες στη Μικρά Ασία (Πόντο, Ιωνία και Καππαδοκία) και στην Ανατολική Θράκη πριν το 1914, επέζησαν 1.221.849 -οι οποίοι καταμετρήθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα το 1928- καθώς και όσοι εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής των πληθυσμών στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ή διέφυγαν κατευθείαν σε χώρες του εξωτερικού. Το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη -η οποία υπήρξε η μήτρα του τουρκικού εθνικισμού- έμελε να κατοικηθεί από τα θύματά του, αναδεικνύει την ειρωνεία που χαρακτηρίζει πολλές φορές την Iστορία.

Μακρόνησος '22 : Πρόσφυγες στην καραντίνα

Εν κατακλείδι

Όσον αφορά την επίσημη Ελλάδα, αυτή δεν πολυασχολήθηκε με τον κεμαλισμό. Τον αποδέχτηκε ως απαραίτητο ιδεολογικό πλαίσιο και ως φυσιολογική μορφή διακυβέρνησης της Τουρκίας. Ένα από τα νεοελληνικά παράδοξα είναι ότι η αντιμετώπισή του ήταν θετική από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Με την ίδια ευκολία που οι παλαιοελλαδικές ηγεσίες μετά το ‘22 αποφάσιζαν να εξοντώσουν τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας στην καθ’ ημάς Ανατολή, προτιμούσαν να μετατραπούν οι Πομάκοι σε Τούρκους από το να γίνουν κομμουνιστές, πραγματοποιούσαν το πραξικόπημα στην Κύπρο,, με την ίδια λοιπόν ευκολία ονοματοδοτούσαν παλιότερα προς τιμήν των υπευθύνων της Γενοκτονίας. Έτσι το 1938 ο αντικομμουνιστής, εθνικιστής δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς μετονόμασε την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Μια μετονομασία που θα καταργηθεί το ’55, μετά το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

(Κερασούντα. Μνημείο προς τιμήν του Τοπάλ Οσμάν, που έκανε“απελευθερωτικό αγώνα” -σύμφωνα με την τουρκική οπτική- και «εξολόθρευσε τους Ρωμιούς της Μαύρης Θάλασσας και τους πέταξε στην Άσπρη Θάλασσα», όπως αναγράφεται επ’ αυτού.) 

Ήδη από τη δεκαετία του ‘80 άρχισαν να ακούγονται ευρύτερα οι κριτικές φωνές. Ήταν αποτέλεσμα ενός δημοκρατικού κινήματος για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης που εξέφρασε τις μικρασιατικές (ποντιακές και ιωνικές) οργανώσεις και τους απογόνους των προσφύγων του ‘22. Το κίνημα αυτό πέτυχε την επίσημη ανακήρυξη από τη Βουλή των Ελλήνων δύο σημαντικών ημερομηνιών ως “Ημέρες Εθνικής Μνήμης”: Τη 19η Μαϊου -ημέρα που ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα- ως ημέρα αφιερωμένη στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τη 14η Σεπτεμβρίου -ημέρα που οι Κεμαλικοί πυρπόλησαν τη Σμύρνη- ως ημέρα αφιερωμένη στη Μικρασιατική Καταστροφή.

Σήμερα, που και η δημοκρατία έχει κατακτηθεί και η κοινωνία των πολιτών εν μέρει λειτουργεί, προσπάθειες θετικής παρουσίασης του Κεμάλ Ατατούρκ, θα προσκρούουν σε ουσιαστικές αντιδράσεις. Αντιδράσεις παρόμοιες μ’ αυτές που έχουν οι λαοί που υπέστησαν γενοκτονία (Εβραίοι, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι, Παλαιστίνιοι, ιθαγενείς της Αμερικής και της Αυστραλίας, μουσουλμάνοι του Καυκάσου).

Βλάσης Αγτζίδης

*διδάκτορας Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ( αναλυτικό βιογραφικό )

***

Το "χαμμένο κομμάτι" στο πάζλ της σχέσης Κεμάλ και Ναζί που εντόπισε προηγούμενα και συνοπτικά ο Βλάσης Αγτζίδης, συμπληρώνει ο Σάββας Καλεντερίδης στο δημοσιευμένο άρθρο του  με τίτλο "Πρότυπο για τον ναζισμό ο βάρβαρος κεμαλισμός"   :

"... Ο ναζισμός και ο Χίτλερ χρησιμοποίησαν ως πρότυπο τον κεμαλισμό και τον Κεμάλ. Αλλωστε, όταν σχεδίαζε τη γενοκτονία των Εβραίων, την «τελική λύση», σε ενστάσεις που εξέφρασαν επιτελείς του για τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας ο Χίτλερ είπε το αμίμητο: «Στο κάτω-κάτω ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμενίους;»
Ο ναζισμός ηττήθηκε οριστικά το 1945 και η μεταπολεμική Γερμανία ζήτησε και φραστικά και έμπρακτα συγγνώμη για τα κακά που έκανε ο ναζισμός στην ανθρωπότητα. Γι’ αυτό και το σχετικό λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια είναι «γεμάτο».

Με τον κεμαλισμό, όμως, δεν συνέβη το ίδιο, επειδή η κεμαλική Τουρκία και ο κεμαλισμός δεν απειλούσαν συμφέροντα γεωπολιτικών παραγόντων και δυνάμεων, πλην των αδύναμων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.
Γι’ αυτό δεν εξοβελίστηκε ποτέ. Ισα ίσα, τον χρησιμοποίησαν διάφοροι παράγοντες σε όλο τον 20ό αιώνα για να πλουτίσουν, παίρνοντας τη θέση των Ελλήνων και των Αρμενίων που επικρατούσαν στο οικονομικό γίγνεσθαι της Τουρκίας..."

***

Μέχρι σήμερα μια σειρά από πολιτείες και κράτη έχουν αναγνωρίσει επίσημα την γονοκτονία των Ποντίων, κάτι που αρνείται επίμονα η Τουρκία. Μεταξύ άλλων την γενοκτονία των Ποντίων έχει αναγνωρίσει και η Διεθνής Ένωση Επιστημόνων Μελέτης της Γενοκτονίας.

( Δείτε τις χώρες που έχουν αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ποντίων)

Πηγή του βασικού άρθρου : pontosandaristera 

Ακόμα: Απίστευτη δήλωση Φίλη: Αναγνωρίζουμε τον πόνο των Ποντίων,αλλά δεν πρόκειται για γενοκτονία

Άπρεπη παραπληροφόρηση για τους Αρβανίτες

Όταν παίρνω φόρα/φόρα,κατηφόρα...

Στις 2 Νοεμβρίου 2014 είχα αναρτήσει στην fb σελίδα μου "Αρβανίτες" απόσπασμα από την απαράδεκτη γνωστή τηλεοπτική σειρά ιστορικής αναθεώρησης και αποδόμησης.Το βίντεο προερχόταν από ανάλογης ιδεολογίας και πρακτικής youtube κανάλι με σαφή αντιαρβανίτικη/φιλοαλβανική στάση και θεώρηση,υπήρχαν δε από κάτω διάφορα εμετικά σχόλια κατσαπλιάδων. Εδώ,παραπάνω,παρουσιάζω το βίντεο απαλλαγμένο...
Έγραφα,τότε,στη σελίδα:
Το εμφανιζόμενο στο βίντεο άτομο,που συνέδραμε στην απαράδεκτη τηλεοπτική σειρά (άμα έχουμε τέτοιους πανεπιστημιακούς...),ας μας απαντήσει στα παρακάτω,γεννημένα από όσα η ίδια λέει:
1.πόσες λαλιές υπήρχαν κατά το 1821 και ειδικά μέσα στο πολιορκούμενο τότε Μεσολόγγι; τι θα πει "πολλές λαλιές"; πόσες και ποιες; 
2.αν όλοι αυτοί οι "λαλούντες" δεν ήσαν Έλληνες,γιατί δεν έφευγαν από το Μεσολόγγι; γιατί δεν παραδόθηκαν στους τούρκους; γιατί να σκοτωθούν χωρίς λόγο;
3.γιατί οι Υδραίοι Αρβανίτες έδιναν στα πλοία τους ΑΡΧΑΙΑ Ελληνικά ονόματα; για πλάκα; ήταν της μόδας; για ποιο λόγο;
4.αφού δεν ήσαν Έλληνες οι αρβανίτες (όπως εμμέσως υπονοείται),τι ήσαν; γιατί -όπως λέτε- "να αισθανθούν Έλληνες"; για να ΄ναι σκλάβοι; για να τους σφάζουν οι αγάδες; να τους αρπάζουν τα παιδιά; να τους πουλάνε τις γυναίκες; γιατί δεν έγιναν τούρκοι,να μην υποφέρουν; ας γινόντουσαν Βενετοί,Γενουάτες,Εβραίοι,Αιγύπτιοι,Τσεχοσλοβάκοι... γιατί επέλεξαν να "αισθανθούν" -όπως λέτε- Έλληνες ραγιάδες; ήταν όλοι τους μαζοχιστές;
5.γιατί σκοτώνονταν για την ελευθερία της Ελλάδας,αφού δεν ήσαν -όπως υπονοείται- Έλληνες; γιατί δεν διεκδίκησαν ελεύθερη μιαν ΑΛΛΗ πατρίδα;
Και κάτι τελευταίο: το νανούρισμα (δεν μοιάζει για θρήνος,όπως λέει η προφεσόρα) που ακούγεται στην αρχή του βίντεο,δεν είναι αρβανίτικο,αλλά αλβανικό ή κάτι αλλόγλωσσο ακαθόριστο...
Πνιγηρότητα...

Γιάννης Βασ. Πέππας

Αλβανός βουλευτής: "Ο Σκεντέρμπεης δεν είναι εθνικός ήρωας των Αλβανών"

Αλβανός βουλευτής: Ο Σκεντέρμπεης σήκωσε τη σημαία του Βυζαντίου

Πολιτικός, πρώην βουλευτής του κοινοβουλίου του Κοσσυφοπεδίου, ισχυρίζεται ότι ο Σκεντέρμπεης (1405 – 1468) δεν πρέπει να αποκαλείται εθνικός ήρωας των Αλβανών, διότι έχει σφάξει πολλούς Αλβανούς που πίστευαν στη μουσουλμανική θρησκεία. 

Αυτό πιστεύει ο αλβανικής καταγωγής, πρώην βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος στο Κοσσυφοπέδιο, Αμίρ Αχμέτι, ο οποίος έχει δημιουργήσει την Πρωτοβουλία Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και ισχυρίζεται ότι η ιστορία του Γεωργίου Καστριώτη- Σκεντέρμπεη, πρέπει να αναθεωρηθεί.

«Να σταματήσουν τα ιστορικά ψέματα»

Ο Αχμέτι πιστεύει ότι πρέπει να σταματήσουν οι μύθοι, γιατί οι μελλοντικές γενιές χρειάζονται την αληθινή ιστορία και δεν πρέπει να τρέφονται με μύθους. Για τον Σκεντέρμπεη τελευταία, γίνεται πολύ λόγος στην Αλβανία – γράφει το αλβανικό δημοσίευμα- αλλά όλες οι συζητήσεις είναι ‘επιδέξιες’ από τους ιστορικούς και τους αναλυτές, και δεν έχει γίνει ακόμη μια ουσιαστική συζήτηση για το ποιος ήταν ο Σκεντέρμπεης.

Σύμφωνα με αυθεντικά βιβλία της ιστορίας – συνεχίζει το δημοσίευμα- από τους έγκυρους ιστορικούς και αναλυτές των Τιράνων, έχουν διευκρινισθεί πολλά πράγματα.

Ο Σκεντέρμπεης σήκωσε τη σημαία του Βυζαντίου και όχι την αλβανική.

Η Συνέλευση στη Λέζα – «Kuvendi i Lezhës»- δεν είναι όπως γράφει η ιστορία μας για τη δημιουργία ενός αλβανικού Κοινοβουλίου, αλλά ήταν Συνέλευση διαφόρων εθνών που πίστευαν στον Χριστιανισμό και επεδίωκαν να πολεμήσουν κατά της μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Έτσι, η όποια δημιουργία του Κοινοβουλίου είχε βάση θρησκευτική και δεν βασίζονταν σε εθνική βάση, επειδή την εποχή εκείνη (15ος αιώνας), η ‘θεωρία του έθνους’, δεν είχε ακόμη γεννηθεί και οι άνθρωποι δεν έδειχναν ενδιαφέρον ποια γλώσσα μιλούσε ο καθένας, αρκεί να ήταν όλοι Χριστιανοί.

Ο Σκεντέρμπεης έσφαξε Αλβανούς μουσουλμάνους, λέει ο βουλευτής του Κοσσυφοπεδίου

Άλλωστε, σύμφωνα με την ιστορία- συνεχίζει το δημοσίευμα- με την επιστροφή του Σκεντέρμπεη στην Κρούγια, είπε στους Αλβανούς Μουσουλμάνους να επιλέξουν μεταξύ του Χριστιανισμού και το Θάνατο.

Οι περισσότεροι από αυτούς αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πίστη τους στο Ισλάμ και σφαγιάστηκαν από τον Σκερντέμπεη χωρίς έλεος.

Για τη σφαγή των Αλβανών έγραψε και ο επίσκοπος Fan Noli που την καθόρισε ως ιερό πόλεμο κατά των μουσουλμάνων.

Οι πόλεμοι στη συνέχεια είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα και δεν υπήρχε καθόλου το εθνικό στοιχείο.

Οι πρώτες ιδέες στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων με κριτήριο την έννοια του «έθνους-κράτους», προήλθαν το δέκατο έβδομο αιώνα από τον Καρδινάλιο Ρισελιέ.

Και αργότερα γεννήθηκαν τα έθνη με αυτήν την έννοια.

«Εν κατακλείδι, εφ’ όσον ο Γεώργιος Καστριώτης- Σκεντέρμπεης έχυσε αίμα αλβανικό για θρησκευτικούς λόγους εγώ δεν μπορώ να τον αποκαλώ εθνικό ήρωα των Αλβανών», λέει ο Αχμέτι όπως σημειώνει το δημοσίευμα του Σέκουλι.

Απόδοση: Βαλκανικό Περισκόπιο

Πηγή: www.himara.gr

Σχόλια Γ. Β. Πέππα: Ο Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης) γεννήθηκε από Έλληνα πατέρα και Σέρβα μάνα.Καμία σχέση δεν είχε με τους Σκιπτάρ/Τουρκαλβανούς.

Ο ευρύτερος χώρος της Ηπείρου-Αρβάνου κατά τον 15ο αι.,που έζησε και έδρασε ο Γ.Κ.,αποτελούσε ένα πλατύ μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων και διεργασιών.Διάφοροι ηγετίσκοι-φύλαρχοι (Έλληνες,Σκιπτάρ,Σέρβοι και Λατίνοι) επιζητούσαν να καλύψουν το διοικητικό κενό που είχε προκύψει απ΄ την κατάρρευση του Βυζαντίου και την χαλαρή επέμβαση στην περιοχή της νεόκοπης Οθωμανίας με την σύσταση (βραχύβιων εν γένει) προσωπικών Ηγεμονιών.Πολλές απ΄ αυτές έφεραν στον τίτλο τους το όνομα "Αλβανία",την καθαρά Ελληνική αυτή λέξη,που υπήρχε τότε και για αιώνες αργότερα,ως συνώνυμο της Ηπείρου.

Ένας απ΄ αυτούς ήταν κι ο Γ.Κ. Άλλαξε τρεις φορές θρησκεία,συνεργάστηκε με τους Τούρκους και τελικά τους πολέμησε για τις φιλοδοξίες του.

Από πουθενά δεν εξάγεται ότι είχε Εθνικούς Ελληνικούς στόχους.

Ομοίως,δεν απέβλεπε σε καμία απελευθέρωση κανενός Σκιπτάρικου έθνους,γιατί,απλά,τέτοιο δεν υπήρχε. 

Επομένως,συγκεφαλαιωτικά,τα όσα λέει ο παραπάνω βουλευτής δεν απέχουν απ΄ την αλήθεια.Η Παναλβανιστική προπαγάνδα,αυτό το όργιο γελοιότητας,συνέχεται από ψεύδη,κατασκευές και φαντασιοκοπίες.

Ένα,κεντρικό,στοιχείο απ΄ αυτά είναι ότι δήθεν ο Γ.Κ. αποτελεί Αλβανό εθνικό ήρωα.Καμία σχέση...

Καλό είναι,τέλος,και κάποιοι Έλληνες να σταματήσουν να εκθειάζουν τον Γ.Κ. ως ιστορικό μας σύμβολο,μόνο και μόνο για να τον "απο-αλβανοποιήσουν".Δεν χρειάζεται,ούτε αρμόζει.

Δείτε την ταινία: Γεώργιος Καστριώτης

ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΑΚΗ

Posted on TourkikaNea Μαρτίου 24th, 2016

Μεγάλη συμμετοχή στην Ομάδα Στήριξης Δυτικής Θράκης της τουρκικής βουλής

Μεγάλο είναι το ενδιαφέρον που έχουν δείξει ως τώρα διάφοροι βουλευτές για την ¨Ομάδα Στήριξης Δυτικής Θράκης¨ που συστάθηκε πάλι κατά την 26η περίοδο από τον Σύλλογο Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης (BTTDD).Μέχρι τώρα 52 βουλευτές από τα κόμματα ΑΚΡ, CHP και ΜΗΡ, έχουν ενταχθεί στην ¨Ομάδα Στήριξης Δυτικής Θράκης¨. Φαίνεται πως με τις συνεχιζόμενες εργασίες ο αριθμός των συμμετοχών στην ομάδα αυτή θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο.

Στην δήλωση που έκανε ο πρόεδρος του BTTDD δικηγόρος Νετσμεττίν Χουσεΐν είπε:

Καθώς ολοκληρώνονται οι εργασίες για τον σχηματισμό της δομής αυτής, το συντομότερο θα επισκεφτούμε ως Δ.Σ. την βουλή, θα υπάρξει εκεί ενημέρωση για τις περαιτέρω εργασίες και θα συνομιλήσουμε μαζί τους για την ακολουθούμενη στρατηγική στις κινήσεις μας.Πλέον ως BTTDD σε διεθνή φόρα, στην μητέρα πατρίδα και στην δυτική Θράκη θα οργανώσουμε κοινές εκδηλώσεις και δραστηριότητες, από κοινού με την ¨Ομάδα Στήριξης Δυτικής Θράκης¨  της βουλής.Με αυτές τις εργασίες μας σε συνεργασία με τις οργανώσεις μας στην Δυτική Θράκη και με άλλες οργανώσεις θα συνεχίσουμε τις δράσεις μας, ενάντια στην συνεχιζόμενη πολιτική αφομοίωσης των συντοπιτών μας που ζούνε εκεί , όπως και για την απόδοση των δικαιωμάτων που τους είχαν αποδοθεί και τους τα αφαίρεσαν, ώστε να ζούνε ως ισότιμοι Έλληνες πολίτες.Στο πλαίσιο αυτό και στην διάρκεια αυτών των εργασιών, το στοιχείο που θα μας ενδυναμώνει ως Τούρκους της Δυτικής Θράκης, είναι να αισθανόμαστε πλήρως και ανελλιπώς πίσω μας την ισχύ της Τουρκικής Δημοκρατίας.Από αυτή την σκοπιά η αναμόρφωση με σίγουρα πιο ισχυρό τρόπο της ¨Ομάδας Στήριξης Δυτικής Θράκης¨ εντός της βουλής, αναμφίβολα έχει μεγάλη σημασία και αξία για εμάς.

http://www.rodopruzgari.com/component/k2/item/5584-tbmm-bat%C4%B1-trakya-destek-grubuna-b%C3%BCy%C3%BCk-kat%C4%B1l%C4%B1m.html

21/3/2016

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΕΝΙΔΙΑΤΩΝ (& άλλων Αρβανιτών) ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΕΝΙΔΙΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Της Μαργαρίτας Κλαδιά

Ο επαναστατικός ενθουσιασμός επικρατούσε την άνοιξη του 1821 και στην Αττική,παρόλο πού η κατάσταση ήταν διαφορετική σε σύγκριση με τις γειτονικές περιοχές.Ούτε αρματολίκια είχαν ποτέ δημιουργηθεί στην Αττική,ούτε υπήρχαν οργανωμένα ένοπλα σώματα,ικανά να την προστατέψουν σε περίπτωση ανάγκης,όπως υπήρχαν στα Σάλωνα,στη Λιβαδειά ή στο Λιδορίκι.

Στην ύπαιθρο Αττική όμως,υπήρχαν τα ένοπλα σώματα των Χασιωτών και των Μενιδιατών,που είχαν αναλάβει τη φύλαξη των δύο εισόδων από βορρά στην Αττική,του μεγάλου δερβενιού της Χα-σιάς και του μικρού δερβενιού του Αγίου Μερκουρίου Κηφισσού.Με την άδεια των τουρκικών αρχών οι πρώτοι οπλισμένοι αγωνιστές «φωλιάζουν» στην Πάρνηθα.

Η Πάρνηθα κατά καιρούς λειτουργεί ως καταφύγιο διωκομένων,ως τόπος διαμονής πληθυσμών σε περίπτωση επιδημιών ή ακόμα και ως αγροτική γη,κυρίως για καλλιέργεια σταριού στα οροπέδια των δερβενοχωρίων και στα μεγάλα προαιώνια μενιδιάτικα κτήματα,Λιμικό,Σαλονίκι κλπ.

Οι Μενιδιάτες και οι Χασιώτες αλωνίζουν ελεύθεροι στην Πάρνηθα στα πριν την επανάσταση χρό-νια.Εκτός από αγρότες είναι και ποιμένες και ρετσινιάρηδες και μελισσοκόμοι και κυνηγοί.Την εποχή εκείνη το κυνήγι αφθονεί στην αγορά της Αθήνας,όπως τα λυθρίνια του Σαρωνικού και το άφθονο κυνήγι από την Πάρνηθα,την Πεντέλη και τον Υμηττό.

Οι Μενιδιάτες είναι ατίθασοι,άντρες πολεμικοί,υψηλόσωμοι και προσηλωμένοι στους άγραφους νόμους τους,που πολλοί από αυτούς συναντώνται στο εθιμικό δίκαιο της τουρκοκρατίας.Είναι οργα-νωμένοι σε οικογένειες,σε σόγια,σε φάρες και σε παρέες.Είναι ολιγαρκείς,λιτοδίαιτοι,σχεδόν ασκη-τικοί.Τηρούν κατά γράμμα όσα η θρησκεία ορίζει και τον καιρό εκείνο διακρίνονται για το φιλότιμο και την μπέσα τους.Ρέπουν στα πολεμικά,κυρίως στον κλεφτοπόλεμο και ακολουθούν το σύστημα «Χτύπα,χτύπα στο ψαχνό και φύγε».

Οι Μενιδιάτες,50 χρόνια πριν την μεγάλη Επανάσταση του 1821,στην άλλη επανάσταση,των Ορ-λωφικών,είχαν βγάλει έναν περίφημο οπλαρχηγό,κουρσάρο και κλέφτη,τον Μητρομάρα.Μάλι-στα,μετά τον θάνατό του και την εξόντωση διά βασανιστηρίων των συντρόφων του,οι Μενιδιάτες βρήκαν και συγκέντρωσαν τα υπέρογκα λύτρα που ζητούσαν οι Τούρκοι,για να εξαγοράσουν την προς πώληση γυναίκα του Μητρομάρα.Αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν και ετάφησαν στον παλαιό Άγιο Βλάση.

Στις παραμονές της Επανάστασης το Μενίδι και η Χασιά είναι τα μεγαλύτερα χωριά της Αττικής, μετά την Αθήνα.Οι πρόκριτοί τους έχουν μυηθεί στη φιλική εταιρεία,αρκετοί είναι εγγράμματοι και βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τους Αθηναίους,τους Λειβαδίτες,τους Θηβαίους και τους φιλικούς κατηχητές τους,τους Ηπειρώτες Ζαρίφη και Ζωγράφο.

Διαπνέονται από τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης και από την αμερικανική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη,από τα οράματα του Ρήγα και τις διδαχές του Άνθιμου Γαζή στο σχολείο της Φιλόμουσου Εταιρείας των Αθηνών.

Στη Χασιά είχε δημιουργηθεί από τις αρχές Απριλίου ένα μικρό σώμα ενόπλων από τον Μελέτη Βασιλείου,που, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία,περίμενε τη στιγμή του ξεσηκωμού.

Με αυτούς είχαν έρθει σε συνεννόηση ο Αναγνώστης Κιουρκατιώτης από το Μενίδι –κι αυτός μυημένος στη Φιλική-,καθώς και ο Γιάννης Ντάβαρης από το Λιόπεσι. Συνεννοήθηκαν στα χωριά τους με τους μικροκαπεταναίους και τους αρχηγούς των οικογενειών.Αδιαμφισβήτητος αρχηγός της Χασιάς ο Μελέτης Βασιλείου και του Μενιδίου ο Αναγνώστης Κιουρκατιώτης.Μαζί τους ο Μήτρος Τσεβάς, ο Αναγνώστης Καλογράνης και άλλοι μικρότεροι.

Τα όπλα ξεθάφτηκαν από τις κρύπτες τους,ενώ οι Αθηναίοι έστελναν κρυφά μπαρούτη κρυμμένη μέσα σε τσότρες.Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο πατέρας του μετέπειτα γνωστού ζαχαρο-πλάστη Παυλίδη,που έφτιαχνε φυσέκια για τους Τούρκους,έκλεβε τη μισή σχεδόν ποσότητα των πολεμοφοδίων,την έκρυβε καθημερινά στην μπουγάδα της Αθηναίας γραίας Μανώλαινας του Μπινιάρη κι αυτή περνώντας είτε από την πύλη του Αδριανού είτε από την πύλη της Μπουμπου-νίστρας,έβγαινε στο ρέμα της Καλλιρόης.Εκεί τα παρελάμβανε ο προς τούτο τεταγμένος Μενιδιά-της,που έφευγε με τον γάιδαρό του,αφού προηγούμενα είχε πουλήσει στην πόλη ξύλα ή μέλι.

Στο Μενίδι κουβαλήθηκαν κρυφά και τα καρυοφύλλια που είχε προμηθευτεί εξ ιδίων δαπανών ο Αθηναίος Παναγής Σκουζές,πληροφορούμενος εγκαίρως για την έναρξη της Επανάστασης.

Και ενώ οι πρωτογενείς ελληνικές πηγές είναι περιορισμένες,εν τούτοις υπάρχουν πολλές και ασφα-λείς πληροφορίες από τους ξένους περιηγητές που βρέθηκαν στην Αθήνα την άνοιξη του 1821,ενώ πλήθος είναι και οι πληροφορίες που μπορεί κάποιος να συλλέξει από τα αρχεία των ευρωπαϊκών προξενείων.Πληροφορίες αυθεντικές που επιτρέπουν την έγκυρη ανασύνθεση των ιστορικών γεγο-νότων κατά την πρώτη φάση του Αγώνα,από την εισβολή των επαναστατών στην Αθήνα τον Α-πρίλιο του 1821 έως και το τέλος της δεύτερης πολιορκίας της Ακρόπολης,το καλοκαίρι του 1822.

Στην Αθήνα λειτουργούσαν τα προξενεία της Αγγλίας,Γαλλίας,Ολλανδίας,Αυστρίας,Δανίας,Ρωσί-ας και της Νάπολης.

Ο πρόξενος της Ολλανδίας,Κορσικανός Ντομένικο Οριγκόνε,που είχε αναλάβει τα καθήκοντά του από το 1819,παρακολούθησε στενά τα γεγονότα και τα κατέγραψε στο Ημερολόγιό του.Ανά τακτά χρονικά διαστήματα έστελνε τμήματα του Ημερολογίου στον πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη, Gaspar Testa κι εκείνος τα προωθούσε στο Υπουργείο των εξωτερικών της Ολλανδίας.Οι πληροφο-ρίες του χαρακτηρίζονται άριστες,γιατί ερχόταν σε επαφή και με τα δύο μέρη,Έλληνες και Τούρ-κους.Έτσι λοιπόν,στις 26 Μαρτίου σημειώνει «Κυκλοφορούν φήμες για επανάσταση στο Μωριά».

Στις 27 Μαρτίου γράφει «Ο βοεβόδας ζήτησε 40 οκάδες μπαρούτι και 160 οκάδες μολύβι,για να ετοι-μάσει φυσέκια.Αλλά δεν υπάρχει πολύ υλικό στην πόλη.Φυλάκισε τους μπακάληδες,για να πετύχει το σκοπό του».

Στις 2 Απριλίου «Ένας πεζοδρόμος που έφθασε χθες από την Πάτρα είπε ότι κάπου χίλια άτομα α-ποβιβάσθηκαν στην πόλη και ότι κάηκε το μπεζεστένι [η αγορά].Όλος ο Μωριάς είναι στα όπλα.Οι Τούρκοι αποσύρθηκαν στα φρούρια».Την ίδια μέρα σημειώνει «Στην Αθήνα αποφασίστηκε να αφο-πλιστούν απόψε οι Έλληνες.Λένε πως θα γίνει σφαγή.Οι Τούρκοι πήγαν στο Συμβούλιο των προε-στών για να δώσουν διαταγές.Δεν βρήκαν κανέναν.Όλοι είναι αναστατωμένοι και κρύβονται.Κά-ποιος που ήρθε από τη Θήβα είπε ότι χθες κατέλαβαν την πόλη άγνωστα στρατεύματα.Πιστεύει ότι είναι Αρβανίτες και ότι ανάμεσά τους είδαν καπέλα, παπάδες,δεσποτάδες κλπ.»

3 Απριλίου «Οι Τούρκοι μεταφέρουν τρόφιμα στην Ακρόπολη.Ετοιμάζονται μεγάλες ποσότητες αλευριού.Τα χαρέμια ανέβηκαν κιόλας στο κάστρο».

4 Απριλίου «Λένε ότι οι Χασιώτες του δερβενιού της Αττικής έγραψαν στον διοικητή προτείνοντας του να αναλάβουν τη φρούρηση της Αθήνας.Κι αυτό γιατί οι Κουντουριώτες του δερβενιού των Με-γάρων έφθασαν ως τον Μαραθώνα κι αρπάζουν βόδια και πρόβατα.Ζήτησαν επίσης 100 κιλά στά-ρι.Ο διοικητής αρνήθηκε την προσφορά,γιατί φοβήθηκε μήπως καταλάβουν την πόλη.Οι ένοπλοι Τούρκοι της Αθήνας υπολογίζονται στους 300».

9 Απριλίου,Μεγάλο Σάββατο «ένα σώμα 300 χωρικών από τα Κούντουρα και τα Βίλλια έφθασαν χθες βράδυ σχεδόν κάτω από τα κανόνια της Αθήνας.Άρπαξαν 3000 πρόβατα των Τούρκων.Δεν άγγιξαν,όπως λένε,τα κοπάδια των Ελλήνων.200 περίπου έφιπποι Τούρκοι βγήκαν για να τους κα-ταδιώξουν,αλλά γύρισαν άπρακτοι».

11 Απριλίου «Λένε ότι χωριάτες της περιοχής άρπαξαν τούρκικα κοπάδια και ότι αύριο φθάνουν στο Μενίδι 600 επαναστάτες,για να καταλάβουν την πόλη».

14 Απριλίου «Οι Χασιώτες έφθασαν στην Κηφισιά,λεηλάτησαν τούρκικα σπίτια και πήραν το μολύβι από την σκεπή του Τζαμιού… οι Τούρκοι κάλεσαν τους προεστούς της Αθήνας για κάποια ανακοί-νωση και τους συνέλαβαν οδηγώντας τους ομήρους στην Ακρόπολη.Συνολικά 12 άτομα.»

Την άλλη μέρα φαίνεται ότι και οι δυο πλευρές ετοιμάζονται για πόλεμο.Οι Τούρκοι ζητούν να σφάξουν τους ομήρους,αλλά ο καδής τους το απαγορεύει και αυτοί τον χαρακτηρίζουν γκιαούρη και τον διώχνουν από την Ακρόπολη.Εν τω μεταξύ αιχμαλωτίζονται και Τούρκοι από τους Έλληνες.

Στις 14 Απριλίου γράφει «Λένε ότι ο καπετάν Διάκονος [ο Αθανάσιος Διάκος της Λειβαδιάς] έστειλε 30 παλληκάρια,για να ενισχύσει την επιχείρηση.Υπάρχει πληροφορία,που θεωρείται σίγουρη,πως απόψε θα φθάσουν πάνω από 1300 επαναστάτες: Χασιώτες,Μενιδιάτες,Κουντουριώτες,Βιλλιώτες, Κουλουριώτες,Μεγαρίτες κ.ά. Κι ότι πολλοί απ’ αυτούς μπήκαν σήμερα κρυφά στην Αθήνα.Οι Τούρ-κοι απειλούν να πυρπολήσουν την πόλη,αν πλησιάσουν οι επαναστάτες».

Τις επόμενες ημέρες οι πληροφορίες είναι καταιγιστικές.

Στις 21 Απριλίου γράφει «Χθες αποβιβάστηκαν Κουλουριώτες που προορίζονται για το στρατόπεδο του Μενιδίου.Στη Σαλαμίνα είχαν καταφύγει πάνω από 400 Αθηναίοι και ήθελαν να μείνουν εκεί.Οι Κουλουριώτες τους κατηγόρησαν για δειλία και τους ανάγκασαν να βγουν στην Αττική.»

23 Απριλίου «Οι επαναστάτες έρχονται απόψε.Λένε πως έφτασαν στο Μενίδι δυο καινούργιοι καπεταναίοι,κάποιος Ζαφειρόπουλος και κάποιος Δήμος» [πρόκειται για τον Δήμο Αντωνίου,Φιλι-κό.Δεν ήταν αξιωματικός,αλλά έφτασε στο Μενίδι φορώντας ευρωπαϊκή στολή με περικεφαλαία και επωμίδες για λόγους εντυπωσιασμού.].Γράφει ο Origone: «Οι επαναστάτες του Μενιδίου ενισχύ-θηκαν από 100 Κουλουριώτες με αρχηγό κάποιον Έλληνα με στολή και επωμίδες.Φαίνεται πως είναι πρώην αξιωματικός».

Στις 24 έφτασε η πληροφορία ότι στο Μενίδι συνέλαβαν κάποιον Έλληνα κατάσκοπο των Τούρ-κων.Παρά τον ξυλοδαρμό δεν θέλησε να ομολογήσει.Τελικά του βρήκαν γράμματα ραμμένα στα παπούτσια του.Ο καπετάνιος των επαναστατών τον έχτισε ως το λαιμό.

Οι Τούρκοι της Αθήνας συγκεντρώθηκαν σήμερα στου βοεβόδα.Όλοι λένε πως αύριο εξάπαντος θα γίνει η επίθεση των επαναστατών.Τη νύχτα οι Τούρκοι λεηλάτησαν πολλά καταστήματα και απο-θήκες των Ελλήνων στο παζάρι.Διαδίδεται με επιμονή πως αύριο θα γίνει σφαγή των Ελλήνων.

 Η πληροφορία του προξένου ήταν ακριβής.

25 Απριλίου «Σήμερα το πρωί,δυο ώρες πριν την αυγή, ακούστηκαν πυκνοί πυροβολισμοί και ξαφ-νικά η πόλη κατακλύστηκε από τους επαναστάτες.Δεν άκουγες άλλο από κραυγές «Χριστός Ανέστη»,«Ελευθερία,ελευθερία».Αρχηγοί του σώματος ήταν οι καπεταναίοι Δήμος από τη Λειβαδιά και Μελέτης από τη Χασιά.Υπήρχαν και πολλοί παπάδες των χωριών αρματωμένοι και στολισμένοι με τα εκκλησιαστικά τους διακριτικά. … Από το κάστρο άρχισαν τα πυρά μόλις στις 8 το πρωί.»

26 Απριλίου «Έφτασαν οι Αιγινήτες για ενίσχυση.Οι επαναστάτες κατέλαβαν τον λόφο του Φιλο-πάππου,αλλά δεν έχουν πυροβολικό.Περιορίζονται στο τουφεκίδι.Κάπου-κάπου απαντούν από την Ακρόπολη».

Στις 27 Απριλίου «οι επαναστάτες αρχίζουν να αφαιρούν το μολύβι από τις σκεπές των τζαμιών.Το χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη για βόλια.Παρασκευάζουν και μπαρούτη.Από τους πολιορκητές ξεχωρίζουν οι Χασιώτες και οι Κουλουριώτες.Λένε πως άραξαν στον Πειραιά δυο Υδραίικα καράβια με πολεμοφόδια και κανόνια.Από την Ακρόπολη σταμάτησαν τα πυρά του πυροβολικού.Μόνο του-φεκίδι.»

Στις 28 «Οι καπεταναίοι εγκαταστάθηκαν στο κονάκι του βοεβόδα και ύψωσαν τη σημαία της ε-λευθερίας.Κόκκινος σταυρός πάνω σε άσπρο φόντο,16 κόκκινες γραμμές σε στήλες,μια κουκουβάγια και δυο μάτια,του θεού Άρεως,όπως λένε.Οι 16 γραμμές αντιπροσωπεύουν τους 16 αρχηγούς.Επί-σης υπήρχαν στη σημαία δυο μονογράμματα που σημαίνουν Ελευθερία ή Θάνατος».

Εκτός από τις πληροφορίες που μας παρέχει το Ημερολόγιο του Origone και που είναι σαφώς έγκυρες,πληροφορίες για την ίδια χρονική περίοδο έχουμε και από τον Άγγλο Τζων Φούλερ,τον τελευταίο Ευρωπαίο περιηγητή της προεπαναστατικής περιόδου.Ήρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1818,ταξίδεψε στην Αίγυπτο και στη Σμύρνη και επέστρεψε στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 1820.Περιγράφει μια κωμόπολη 10-12.000 ατόμων,με το 1/5 του πληθυσμού να είναι Τούρκοι και οι υπόλοιποι Έλληνες και Αρβανίτες (σημ. Γ.Β. Πέππα: εννοεί ελληνόφωνοι και αρβανιτόφωνοι),με λίγα καλά σπίτια,στενούς,αλλά καθαρούς δρόμους.Οι Έλληνες ήταν τεχνίτες κι έμποροι,ενώ οι Αρβανίτες,αγρότες.Το μοναδικό εμπόριο που ευδοκιμούσε ήταν αυτό του λαδιού και γι’ αυτό οικο-νομικά ισχυροί ήταν όσοι καλλιεργούσαν ελιές.

Για τους Τούρκους γράφει ότι μιλούσαν όλοι ελληνικά και δεν ήταν λίγοι αυτοί που αγνοούσαν πλήρως τη μητρική τους γλώσσα.Οι Τούρκοι αξιωματούχοι,ο βοεβόδας και ο καδής,δεν αναμι-γνύονταν στα εσωτερικά προβλήματα που προέκυπταν μεταξύ των Ελλήνων.Αυτά τα έλυνε το δι-καστήριο του αρχιεπισκόπου.Την καταβολή φόρων την είχαν αναλάβει επίσης οι Έλληνες προε-στοί.Κι ενώ σημειώνει ότι υπήρχε διαφθορά στη συλλογή τους,όμως μένει εντυπωσιασμένος με την τάξη που επικρατούσε και την έλλειψη ταραχών και εγκληματικών ενεργειών.

Οι ξένοι που ζούσαν στην Αθήνα –Άγγλοι,Γάλλοι,Ιταλοί,Πρώσοι- απολάμβαναν την ηρεμία και την ξεγνοιασιά.Ήταν ζωγράφοι,φιλόλογοι,μελετητές της ιστορίας,αρχιτέκτονες,αναστηλωτές των μνη-μείων.Πολλοί από αυτούς γνώριζαν ότι στην Αθήνα είχαν καταφτάσει Φιλικοί,που μάλιστα είχαν ενημερώσει κάποιους για τα σχέδιά τους.Ωστόσο ο χειμώνας πέρασε ήρεμα.Όλοι απλά παρακολου-θούσαν τα γεγονότα των Ιωαννίνων [τα στρατεύματα του σουλτάνου πολιορκούσαν τον Αλή Πα-σά]. Γι’ αυτό και αιφνιδιάστηκαν,όταν έφτασαν τα νέα για την εισβολή του Υψηλάντη στις ηγε-μονίες και την εκτέλεση του Πατριάρχη.Το θεώρησαν ως το σύνθημα του εθνικού ξεσηκωμού.Στις αρχές Απριλίου του 1821 έφτασαν στην Αθήνα οι ειδήσεις για τον ξεσηκωμό του Μωριά.

Οι Τούρκοι μιλούσαν για αντιπερισπασμό και οργανωμένο σχέδιο του Αλή Πασά.Οι Έλληνες πάλι κρυφομιλούσαν για γενικό ξεσηκωμό.Και καθώς οι πληροφορίες ήταν σχεδόν ανύπαρκτες,οι φήμες κυκλοφορούσαν έντονες για εισβολή ελευθερωτών στην Αθήνα.Όταν ξέσπασε η Επανάσταση απο-κλείστηκε και είχε την ευκαιρία να βλέπει από το παράθυρό του την αιφνιδιαστική εισβολή των επα-ναστατών της Αττικής στην Αθήνα και την πολιορκία των Τούρκων στην Ακρόπολη.

Ο περιηγητής περιγράφει: Τέλη Απριλίου μια ομάδα επαναστατών εγκαταστάθηκε στο Μενίδι.Ανα-στατωμένοι οι Τούρκοι κλείστηκαν στην Ακρόπολη με τις οικογένειές τους και τους προεστούς,που είχαν πάρει ομήρους.Ετοιμάστηκαν για πολιορκία.

Την ημέρα επικρατούσε φασαρία και σύγχυση,και τη νύχτα η καθιερωμένη ησυχία των Τουρκοπό-λεων ταραζόταν από τις κραυγές του Ιμάμη πού τα μεσάνυχτα διάβαζε το κοράνι στον Παρθενώ-να ενώ οι Τούρκοι απαντούσανε εν χορώ: «Αλλάχ Ιλλάχ».Ώρες αγωνίας ζούσαν και οι Έλληνες.Οι περισσότεροι ήταν ικανοποιημένοι από την κατάστασή τους,η συμβίωση με τους Τούρκους γείτονες ήταν ομαλή και η ιδέα της ανεξαρτησίας τους άφηνε ασυγκίνητους.Η Τουρκική διοίκηση,που ήταν επιφορτισμένη με την τάξη και την ασφάλεια της πολιτείας,είχε καταφύγει στην Ακρόπολη και οι Αθηναίοι έτρεμαν καθώς έβλεπαν τους στρατιώτες της Αλβανικής Φρουράς,που περνοδιάβαιναν στους δρόμους, αρματωμένους ως τα δόντια και απειλητικούς.

Από την κορυφή του Αρείου Πάγου διακρίνονταν οι σημαίες με τον Σταυρό να κυματίζουν στο Μενί-δι.Όμως δεν υπήρχαν πληροφορίες για τα σχέδια των επαναστατών.

Και ξαφνικά,στις 7 Μαΐου (η διαφορά της ημερομηνίας του Φούλερ σε σχέση με αυτήν που δίνουν οι υπόλοιποι οφείλεται στη χρήση του Νέου Ημερολογίου από τον περιηγητή) ξημερώματα η Αθήνα ξύπνησε από σκόρπιους πυροβολισμούς κι άγριες κραυγές που ολοένα πλησίαζαν.

«Πέντε λεφτά αργότερα είδα να ξεχύνονται στο δρόμο,κάτω από το παράθυρό μου,ένα πλήθος α-ντάρτες με άγρια θωριά αρματωμένοι με κάθε λογής όπλα».

Αυτά είναι τα στοιχεία που μας παρέχουν οι πηγές για το ξέσπασμα της επανάστασης στην Ατ-τική.Όμως ο Αγώνας δεν σταματά τότε,αλλά αποδεικνύεται χρονοβόρος και επικίνδυνος.

Ενώ η πολιορκία συνεχιζόταν και οι Τούρκοι της Ακρόπολης είχαν φτάσει σε απελπισία από την έλλειψη τροφίμων,στο ελληνικό στρατόπεδο είχαν ξεσπάσει φιλονικίες για την αρχηγία,μέχρι τις 29 Ιουνίου,οπότε έφτασε στο στρατόπεδο της Αθήνας ο διορισμένος από τον Δ. Υψηλάντη Λιβέριος Λι-βερόπουλος και ανέλαβε την αρχηγία.Οι Τούρκοι έκαναν εξόδους απελπισίας χωρίς όμως αποτέ-λεσμα,αλλά και χωρίς να παραδίνονται.Κράτησαν έτσι μέχρι τις 19 Ιουλίου,που έφτασε στην Αθήνα με ισχυρό στρατό ο Ομέρ Βρυώνης από την Εύβοια και οι Έλληνες διαλύθηκαν χωρίς μάχη.Οι Μενι-διάτες αγωνιστές και άμαχοι κατέφυγαν στην Αίγινα και τη Σαλαμίνα,όπου σχημάτισαν σώματα ενόπλων με αρχηγούς τον Αναστάσιο Λέκκα από το Μενίδι και τον Δημήτρη (Μήτρο) Τσεβά από τη Χασιά,και από εκεί πραγματοποιούσαν αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον των Τούρκων.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1821 ένα σώμα από 70 στρατιώτες,με αρχηγούς τον Αναστάσιο Λέκκα και Δημήτριο Τσεβά,κατακερμάτισε 60 Αλβανούς στη θέση Δραγουμάνο,που ήταν τότε συνοικισμός και στον όποιο είχαν πάει να αρπάξουν το στάρι των κατοίκων.Οι λίγοι Αλβανοί που διασώθηκαν έ-τρεξαν στον Ομέρ Βρυώνη,του διηγήθηκαν τη συντριβή τους κι εκείνος πήρε όλο το ιππικό του και πεντακόσιους άντρες και έσπευσε να εκδικηθεί.

 Αν και δεκαπλάσιοι οι Τούρκοι,νικήθηκαν από τους Έλληνες και παρά λίγο να σκότωναν και τον ίδιο τον Ομέρ Βρυώνη,όταν ο Αθηναίος Δήμος Ρουμπέσης τον αναγνώρισε και χωρίς να υπολογίσει τη σωματοφυλακή του,του επιτέθηκε κατά μέτωπο,έβγαλε την πιστόλα του και σκότωσε ένα σωμα-τοφύλακά του και πιάνοντας από τα χαλινάρια το άλογο του Ομέρ Βρυώνη,τράβηξε τη σπάθα του και τη σήκωσε καταπάνω του για να του πάρει το κεφάλι.Όμως,δεν πρόλαβε,έπεσε ηρωικά κάτω από την ομοβροντία των σωματοφυλάκων του πασά.

Μετά την αποτυχία του αυτή,ο Ομέρ Βρυώνης απέτυχε σε 2 ακόμα προσπάθειες να χτυπήσει τους επαναστάτες Έλληνες: μια στη Σαλαμίνα και μια στον Κερατόπυργο.Στη συνέχεια αποσύρθηκε στη Λαμία στις 28 Σεπτεμβρίου.

Οι συμπλοκές συνεχίζονται και η φωτιά της Επανάστασης είχε στο μεταξύ φουντώσει σ' όλη την Ελλάδα.

Στις 2 Νοεμβρίου 1821,δύναμη 250 Ελλήνων,με αρχηγό τον Αναστάσιο Λέκκα,συνεπλάκη στο Χα-λάνδρι με μεγαλύτερη δύναμη Τούρκων και μετά από σκληρή μάχη,τους ανάγκασαν να υποχω-ρήσουν στην Αθήνα με μεγάλες απώλειες.Όμως,κατά την τελευταία φάση της μάχης και ενώ οι Τούρκοι υποχωρούσαν,τραυματίστηκε θανάσιμα ο Αναστάσιος Λέκκας χωρίς να γίνει αντιληπτός από τα παλικάρια του.Οι υποχωρούντες Τούρκοι τον έπιασαν και μετά από φρικτά βασανιστήρια τον θανάτωσαν.

Την 13η Νοεμβρίου 1821 οι Έλληνες καταλαμβάνουν τα 3 πηγάδια του Σερπεντζέ (Ωδείο Ηρώδου Αττικού),κατά τη 2η πολιορκία της Ακρόπολης,και τα αχρήστεψαν ρίχνοντας μέσα τα πτώματα των Τούρκων.Στη μάχη αυτή και την πολιορκία έλαβε μέρος σαν οπλαρχηγός με ομάδα Μενιδιατών ο Μήτρο Λέκκας,αδελφός του Αναστάση,που είχε σκοτωθεί στο Χαλάνδρι.

Η πολιορκία κράτησε μέχρι τις 10 Ιουνίου 1822,οπότε οι Τούρκοι δεν άντεχαν άλλο και παραδόθη-καν.Έτσι απελευθερώθηκε η Ακρόπολη και η Ελληνική σημαία κυμάτισε πάνω στο αιώνιο σύμβολο του Ελληνισμού.Τη Φρουραρχία της Ακρόπολης είχε αναλάβει,κατόπιν διορισμού από τους Αθηναί-ους,ο Παναγιώτης Κτενάς,ο οποίος,δυστυχώς,σκοτώθηκε άδοξα,διαμελίστηκε από την έκρηξη κανο-νιού που έγινε από υπερθέρμανση,τη στιγμή που έπεφταν οι χαιρετιστήριοι κανονιοβολισμοί.Προς τιμή της μνήμης του οι Αθηναίοι διόρισαν φρούραρχο τον αδελφό του Σπύρο Κτενά,ο οποίος α-ποδείχτηκε ακατάλληλος και αντικαταστάθηκε βίαια από τους Δ. Σαρρή και Μήτρο Λέκκα,οι οποίοι και ανέλαβαν μαζί τη φρουραρχία.Μετά από τη δυσαρέσκεια άλλων οπλαρχηγών που κατέφυγαν στον Δ. Υψηλάντη,ο τελευταίος τους κάλεσε να παραδώσουν τη φρουραρχία,αλλά αυτοί αρνήθη-καν.Τότε,κατόπιν συνεννοήσεως με τον Δ. Σαρρή,ο Μήτρο Λέκκας συνάντησε τον Οδυσσέα Αν-δρούτσο,του έδωσε προσωπική επιστολή του Σαρρή και,μαζί με τον Χασιώτη Μελέτη Βασιλείου τον παρακάλεσαν να αναλάβει τη φρουραρχία.Ο Ανδρούτσος δέχτηκε και στις 21 Αυγούστου 1822 του παραδόθηκαν τα κλειδιά της πόλης και η φρουραρχία της Ακρόπολης.Στις 27 Αυγούστου του 1823 τουρκικό ιππικό (500 ιππείς) κινήθηκε από τη Θήβα προς Αθήνα για να διαπιστώσει τη δύναμη των Ελλήνων.Ισάριθμη δύναμη Ελληνική με αρχηγό το Μήτρο Λέκκα τους απέκρουσε στην Κάντζα και τους ανάγκασε να επιστρέψουν στη Θήβα με μικρές σχετικά απώλειες.Στη δεύτερη εκστρατεία του Ομέρ της Καρύστου,τον Ιούλιο του 1824,ο Μήτρο Λέκκας μαζί με τον αδελφό του Γιώργο επί κεφαλής των Αθηναίων και με τη συμμετοχή κι άλλων οπλαρχηγών,αντιμετώπισαν 600 ιππείς και πεζικό.Τε-λικά,οι Τούρκοι,σε μάχη που έγινε μεταξύ Ακρόπολης και Λυκαβηττού,αποχώρησαν το απόγευμα αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 60 νεκρούς,ενώ από τους Έλληνες σκοτώθηκε μόνο ένας.

Στις 21 Ιανουαρίου 1827,τα στρατοπεδευμένα στην Ελευσίνα σώματα των Ελλήνων έφτασαν στη Χασιά και αφού χτύπησαν τους Τούρκους στο Μενίδι έφτασαν στο Καματερό,όπου θέλησαν να χτυ-πήσουν τους Τούρκους,σε θέση όχι κατάλληλη,στηριζόμενοι στη δύναμη των 3500 ανδρών τους και τη φιλοπατρία τους.Το λάθος ήταν του Βούρβαχη και το λάθος αυτό πληρώθηκε με το αίμα τρια-κοσίων Ελλήνων και του ίδιου που σκοτώθηκε.

Στις 27 Ιανουαρίου με ισχυρές δυνάμεις ο Κιουταχής (2000 στρατό και 600 ιππείς) όρμησε εναντίον των Ελλήνων στα υψώματα του Καματερού.Τα πρόχειρα ταμπούρια δεν άντεξαν και 300 Έλληνες ά-φησαν το αίμα τους στη γη της περιοχής αγωνιζόμενοι μέχρι το τέλος.Τα κεφάλια τους,τα αυτιά τους και οι μύτες τους κόπηκαν,παστώθηκαν με αλάτι, μπήκαν σε σακιά και στάλθηκαν στον Σουλτάνο ως τρόπαια, στην Κωνσταντινούπολη.

Οι Μενιδιάτες και οι άλλοι χωρικοί είχαν μεγάλες απώλειες,γιατί πολέμησαν καθηλωμένοι σαν τα-κτικό στράτευμα και όχι ακολουθώντας την τακτική του ανταρτοπόλεμου που,όπως προείπαμε, γνώριζαν πολύ καλά.

Στη μάχη αυτή σκοτώθηκε ο αρχηγός των Μενιδιατών,Αναγνώστης Κιουρκατιώτης,ο Προκόπης Κατσαντώνης,αντιστράτηγος,Μενιδιάτης κι αυτός,ανιψιός των Λεκκαίων,ανερχόμενος πολέμαρχος και με μεγάλη επιρροή στους Αθηναίους.Επίσης ο Κόλλιας Μπερτσέκος,αδερφός του πεντηκό-νταρχου Σταμάτη Μπερτσέκου και πολλοί άλλοι Μενιδιάτες και Χασιώτες.

Από τότε μέχρι το 1832 που εγκατέλειψαν οι Τούρκοι την Αττική,οι Μενιδιάτες,οι Χασιώτες,οι Λιοσιώτες,οι Καματεριώτες,οι Κουκουβανιώτες αγωνιστές συμμετείχαν σε όλες τις μάχες και τις εκ-στρατείες.

Κορυφαία στιγμή δράματος και ηρωισμού,η σύλληψη,μετά από προδοσία,του στρατηγού Δημητρίου Λέκκα και του Νικολάου Δανίλη,καθώς προσπαθούσαν να επαναφέρουν στις τάξεις των επαναστα-τών μερικούς προσκυνημένους χωρικούς της Αττικής.Οι δυο οπλαρχηγοί οδηγήθηκαν στον πασά της Χαλκίδας.Ο μεν Δανίλης ξεψύχησε ριφθείς σε τσιγκέλια που ήταν κρεμασμένα από τα τείχη του κάστρου της Χαλκίδας,ο δε Λέκκας,κρεμασμένος σε τσιγκέλια,γδάρθηκε ζωντανός.

Σήμερα,στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο των Αχαρνών μπορεί να δει κάποιος όπλα της ε-ποχής,καρυοφύλλια,κουμπούρες,πάλες,γιαταγάνια,χατζάρια,αλλά και πιστοποιητικά και παράση-μα αγωνιστών,καθώς επίσης και ένα μοναδικό εργαλείο κατασκευής βολιών από μολύβι.Τέλος,μια πλούσια συλλογή από έγγραφα,κατάστιχα και δικαιοπραξίες της εποχής.

*Η Ομιλία της κ. Κλαδιά πραγματοποιήθηκε στην εκδήλωση του Πνευματικού Κέντρου Θρακομακεδόνων

Πηγή: acharnorama 25-3-2012

Σχόλια Γ.Β. Πέππα: 1. Και εδώ επιβεβαιώνεται,δυστυχώς,η ύπαρξη "προσκυνημένων".Κάποιοι εί-χαν βολευτεί στην/με την Τουρκοκρατία.

2. Ο Φούλερ μας δίνει μια σημαντική πληροφορία: όλοι οι Τούρκοι της Αθήνας μίλαγαν Ελληνικά, μερικοί μάλιστα μόνο Ελληνικά! Αυτό,ως αποστομωτική απάντηση στους εθνομηδενιστές δωσίλο-γους (σύγχρονοι προσκυνημένοι) που τσαμπουνάνε για γλωσσική ετερότητα των Αρβανιτών.

Ως κι οι Τούρκοι μίλαγαν Ελληνικά,δεν θα μίλαγαν οι Έλληνες Αρβανίτες,ανόητοι.

3. Σε δύο σημεία του κειμένου (τα έχω τονίσει) γίνεται σαφής αναφορά σε αλβανούς συνεργάτες των Τούρκων,κάτι που απαντάται σε πλείστες πηγές.Στην μια περίπτωση μάλιστα,η αλβανική φρουρά αποτελεί το σώμα φύλαξης της κοινότητας των Τούρκων της τότε Αθήνας.

Πρόκειται για τους λεγόμενους τουρκαλβανούς,τους μουσουλμάνους σκιπτάρ,τους προγόνους των σημερινών αλβανών.

Η γελοία αλβανική προπαγάνδα και οι ντόπιοι τζουτζέδες της έχουν βαλθεί ματαίως να ταυτίσουν αυτούς τους ανθέλληνες κατσαπλιάδες με τους λεβέντες Έλληνες Χριστιανορθόδοξους Ηπειρώτες Αρβανίτες,που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της Ελληνικής πατρίδας μας.

Επειδή η αργυρώνητη προσπάθειά τους συντρίβεται από την πραγματικότητα και το βάρος των δεδομένων,καταφεύγουν σε άθλιες επινοήσεις περί δήθεν ετερότητας,αρβανίτικης γλώσσας και πο-λιτισμού (σε αντιδιαστολή με τον Ελληνισμό,υποτίθεται) και άλλες τέτοιες αηδίες.

Παρ΄ όλο που οι πρώτοι σύγχρονοι αμφισβητίες της ελληνικότητας των Αρβανιτών έφαγαν τα μού-τρα τους,εξευτελίστηκαν κι απομονώθηκαν,στις περίεργες,πονηρές μέρες μας εμφανίζονται στον κοινωνικό χώρο και,πολύ περισσότερο,στο αχανές ανεξέλεγκτο διαδικτυακό σύμπαν μια νέα χού-φτα γραφικών μειοδοτών με την ίδια ιδεοληψία,φρασεολογία και τακτική,εμπλουτισμένα όλα αυτά με μια τρέχουσα διαβρωτική αντίληψη δήθεν νεωτερικότητας και προοδευτισμού.

Την κατάληξη που ΄χαν οι πρώτοι,θα ΄χουν και τούτοι...