Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Η μάχη (16.10.1943) στο αρβανιτοχώρι Πύλη

Η μάχη (16.10.1943) στο αρβανιτοχώρι Πύλη

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ 

Διηγημένη προφορικά …– Οι φράσεις του είναι γραμμένες ακριβώς όπως τις πρόφερε ο τελευταίος επιζήσαντας Ιωάννης Μιχαλάκης τον Μάη του 2006 σε ηλικία 90 ετών , και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα ΤΑΝΑΓΡΑΙΑ .gr . (Στις 16 Οκτωβρίου 1943 , ένας λόχος Γερμανοί ξεκίνησαν από την Ελευσίνα , νύχτα και ήρθαν στο Μοναστήρι Οσίου Μελετίου . Εκεί ο διοικητής του λόχου έστειλε μια διμοιρία , περίπου 130 – 140 στρατό , με ένα οδηγό προδότη για την Πύλη , μέσα στο δάσος από πεύκα , σε ένα πολύ στενό μονοπάτι , περνούσαν από τις πόρτες . Οι πόρτες είναι στο βουνό πάστρα . Εκεί κόβει το βουνό είκοσι περίπου μέτρα , για αυτό και το χωριό από Δερβενοσάλεσι , πήρε το όνομα Πύλη . Όταν φτάσανε οι Γερμανοί περίπου 3 χιλιόμετρα από τη Πύλη , ήταν σχεδόν 3-4 η ώρα . Κατεβαίνοντας όμως ένα παιδί 18 – 20 ετών (Ευάγγελος Βλάχος) τους άκουσε που μιλούσαν ξένη γλώσσα και γύρισε αμέσως τρεχάλα .

Ήρθε στο χωριό και ειδοποίησε τον πολιτικό υπεύθυνο Γεώργιο Παπαϊωάννου ότι έρχονται Γερμανοί . Ο υπεύθυνος του λέει ήσαν Γερμανοί ή μήπως ήταν αντάρτες και σηκώνουμε τζάμπα όλο το χωριό  : Γύρισε να βεβαιωθείς και να έρθεις να μας πεις ! .Γύρισε το παιδί , αλλά οι Γερμανοί , είχαν προχωρήσει από το σημείο που τους άκουσε , νύχτα ήταν , είχαν κατέβει πιο κάτω , τους έπεσε επάνω και τον πιάσανε . Έξω από το χωριό , δυτικά από εκεί που ερχόντουσαν οι Γερμανοί , ήταν εφτά τσοπαναραίοι , οι περισσότεροι από 18 – 20 ετών,τους οποίους τους έπιασαν και αυτούς.
Τα παιδιά ήταν :
  1. Γεώργιος Μαλιάτσης 18 ετών γιος του Στέφα Μαλιάτση . 
  2. Σωτήρης Μαλιάτσης 18 ετών γιος του Στάθη Μαλιάτση . 
  3. Περικλής και Δημήτρης Λύγκου 18 ετών αδέλφια . 
  4. Παύλος Μαλιάτσης 27 ετών αδελφός του Σωτήρη . 
  5. Αναστάσιος Τσιρώνης 25 ετών . 
Από τους έξι συλληφθέντες τους έφυγαν τρεις .
  1. Δημήτρης Λύγκος αδελφός του Περικλή
  2. Παύλος Μαλιάτσης αδελφός του Σωτήρη
  3. Αναστάσιος Τσιρώνης.
Όταν βεβαιωθήκαμε ότι ήσαν Γερμανοί , ο υπεύθυνος της μαχητικής ομάδας Στέφας Μαλιάτσης , πατέρας του συλληφθέντα Γιώργου Μαλιάτση μου είπε να οδηγήσω πρώτος την ομάδα , επειδή με ήξερε καλά . Ήμασταν γειτόνοι . Ονομάζομαι Μιχαλάκης Ιωάννης,τότε ήμουν είκοσι έξι ετών,τώρα ενενήντα και ο μόνος επιζήσας , διότι όλοι όσοι λάβανε μέρος στην μάχη , έχουν φύγει.Από την ομάδα εγώ ήμουν ο μικρότερος . ΧΑΡΑΜΑΤΑ . Συγκέντρωση δυτικά από το χωριό , σε ένα μικρό ύψωμα με το όνομα Μάλι Ραμπντόσα . Τους Γερμανούς αρχίσαμε να τους βλέπουμε πολύ θαμπά . Ο διοικητής της Γερμανικής διμοιρίας , έστειλε μια ομάδα – περίπου δέκα – να πάνε στο ύψωμα . Εμείς ήμασταν πεντακόσια μέτρα πιο κάτω . Εάν βγαίνανε οι Γερμανοί στο ύψωμα , θα μας σκοτώνανε όλους , αλλά λέει ο Στέφας σε έναν από την μαχητική ομάδα , να πάει στο ύψωμα . Αυτός ξεκίνησε τρεχάλα , από κοντά πήγε και ένας ηλικιωμένος εξήντα πέντε – εβδομήντα χρονών και του λέει > . Ο Γεώργιος Νέος μαζί με έναν ηλικιωμένο του Παναή Λύγγκου , πλησίασε 10 μέτρα και περίπου ένα τέταρτο πριν παραδοθούνε , άφησε την τελευταία του πνοή . Τον είχανε σκοτώσει , ενώ ο Παναής τον πήρε μια σφαίρα στο μάγουλο και του έκοψε την γλώσσα .

Η Ζωοδόχος Πηγή στην Πύλη των Δερβενοχωρίων
Η μάχη τελείωσε , σκοτώθηκε και ένας αντάρτης και ένας ηλικιωμένος ο Αλέξανδρος Κώνστας , πατέρας τεσσάρων παιδιών . Εγώ πήρα το παιδί του Στέφα μαζί με τον θείο του το βάλαμε πάνω στην κάπα και το πήγαμε στην μανούλα του . Λιποθύμησε από το κλάμα . Όλους τους νεκρούς τους πήγαμε στην εκκλησία και το πρωί μέσα από τις οβίδες που ήρθαν οι Γερμανοί , χωρίς παπά τους θάψαμε . Παρέλειψα να γράψω , ότι ο πατέρας μου την ώρα που οπισθοχωρούσαν οι Γερμανοί ήταν στο σπίτι και βγήκε έξω και προχώρησε προς την αυλή και συνάντησε ένα Γερμανό με αυτόματο . Ο πατέρας μου έκανε να βγάλει το πιστόλι και έβαλε τον     Γερμανό μέσα στο σπίτι για να τον κρύψει ώσπου να νυχτώσει . Ήταν τραυματίας στο χέρι και του ζήτησε λίγο νερό . Έβγαλε από την τσέπη του λεφτά και μια φωτογραφία με δύο μικρά παιδιά . Του τα έβαλε πάλι στην τσέπη του και πήρε μια φωτογραφική μηχανή που είχε χιαστί στην πλάτη του . Την φωτογραφική μηχανή , την έχω ακόμα για ενθύμιο . Η μάχη τελείωσε . Οι Γερμανοί παραδόθηκαν . Οι αντάρτες γδύσανε τους σκοτωμένους και τους υπόλοιπους τραυματίες , τους πήρανε και τους πήγανε στην Μαζαρέκα .  Όσοι πήρανε μέρος στην μάχη , ο επιζήσας τώρα είμαι εγώ , διότι όπως είπα παραπάνω ο μικρότερος σε ηλικία ήταν 35 – 40 ετών και τώρα έχουν φύγει . Εγώ ήμουν 26 ετών τότες και σήμερα 90 . Τον Στέφα δεν μπορούσαμε να τον παρηγορήσουμε διότι η σφαίρα που έριξε στους Γερμανούς , ίσως πήρε τον γιο του … 

Ιωάννης Μιχαλάκης .  
  
  • Ntardas Thanasis Να προσθέσω μερικές ακόμα λεπτομέρειες τις οποίες έχει αφηγηθεί ο πατέρας μου, 14 χρονών τότε, ο οποίος βρέθηκε στον τόπο της μάχης λίγο μετά τη λήξη της αναζητώντας λάφυρα, μαζί με άλλα συνομήλικα του αγρίμια.
    Ανάμεσα στους ομήρους των Γερμανών ήταν κ
    αι ο αδερφός του παππού μου Επαμεινώνδας Ντάρδας. Ο μπαρμπά Νώντας τραυματίστηκε στο πόδι από πυρά των δικών μας. Η μοίρα όμως ήταν πολύ σκληρη. Μεταφέρθηκε στη Χαλκίδα για να εγχειριστεί,όπου του έκοψαν το πόδι χωρίς ανιασθησία!! Οι κακουχίες όμως που πέρασε ήταν τόσες πολλές που απεβίωσε λίγο αργότερα.
    Ο Στέφας που ήταν ο αρχηγός των Πυλιωτών, ήταν διστακτικός στην αρχή.(αναρωτιέμαι ποιος δεν θα ήταν) Όταν μαζέυτηκαν οι Πυλιώτες για να συννενοηθούν τι θα κάνουν τους είπε: "δεν τους αφήνουμε ρε παιδιά να πάνε στο διάολο", οπότε ο Νέος του απάντησε "και τι τα κρατάμε τούτα ρε Στέφα" αυτός τότε αποφασισμένος είπε, "ε βαράτε και όπου βγεί". 
    Ο Στέφας είναι κλασσική φιγούρα αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Ο Αγαμέμνονας ενσαρκώθηκε από έναν Αρβανίτη.
    Ο Γιώργος Νέος ( ή Γούλιας) ήταν άριστος σκοπευτής και πολεμιστής. Είχε εξοντώσει πλήθος Γερμανούς αλλά στο τέλος τον συνεπήρε η άψη της μάχης, σηκώθηκε όρθιος και πολεμούσε σαν να ήταν άτρωτος. Τον φόνευσε η τελευταία σφαίρα που έπεσε.
    Σε όλη αυτή την τραγωδία βέβαια υπάρχει και η ύβρις. Οι αιχμάλωτοι Γερμανοί παραδώθηκαν στον Ελάς και σφαγιάσθηκαν σαν αμνοί στην Μαζαρέκα, ένας τόπος όπου σφαγιάσθηκε κατά τον εμφύλιο και πλήθος Ελλήνων. Δεν ξέρω αν ήταν δυνατόν, αλλά το φτωχό μου το μυαλό λέει ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν προϊόν διαπραγμάτευσης με τους Γερμανούς ώστε να σωθούν κάποιοι πατριώτες που ήταν στα χέρια τους.
    Μετά από λίγες μέρες οι Γερμανοί ξαναγύρισαν. Βρήκαν τα χωριά άδεια. Οι Δερβενοχωρίτες είχαν μαζέψει ότι μπορούσαν και είχαν καταφύγει στα βουνά. Είχαν απομεινεί λίγοι γέροντες ανήμποροι τους οποίους σεβάστηκαν και δεν τους πείραξαν, αλλά παρέδωσαν όλα τα χωριά στην φωτιά. 
    Μαζί με το σπίτι του παππού κάηκαν και πολλά οικογενειακά κειμηλία.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια να σχετίζονται με την ανάρτηση και να είναι ευπρεπή.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.