Καλικάντζαροι – Τσιγγάνοι: μια ετυμολογική προσέγγιση

Καλικάντζαροι – Τσιγγάνοι: μια ετυμολογική προσέγγιση

Στη σελίδα 234 του βιβλίου του Παντελή Ιωαν-νίδη Η άγνωστη προϊστορία των Ελλήνων, 1980 (μπορείτε να το κατεβάσετε πατώντας εδώ) παρουσιάζεται μια απρόσμενη ετυμολόγηση των λέξεων Καλικάντζαροι και Τσιγγάνοι.Σύμφωνα με αυτήν,περί το 3.300 π.Χ.,γηγενείς πληθυσμοί α-πό την Ινδία επιτίθενται/εισβάλουν στις Ελλη-νικές κτήσεις της Μέσης Ανατολής,της Αιθιοπίας και της Αιγύπτου (στον Ελληνικό κόσμο,δηλαδή),αφού πρώτα είχαν ανατρέψει τους Ελληνικής καταγωγής κυρίαρχους στα μέρη τους κι είχαν επεκταθεί δυτικότερα.

Τους εισβολείς/επιδρομείς εκείνους ο Νόνος τους σημειώνει ως Ερυθραίους,ο Ιέρων ως Αιθίοπες και τα αρχαία Ινδικά-Άρεια κείμενα ως Ραξάς μεν τους αρχηγούς τους,ως Υξώς δε τους άνδρες τους.

Γράφει,λοιπόν,ο Παντελής Ιωαννίδης στη σελίδα 234:

  ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ

Η παράδοση παρουσιάζει τους εισβολείς Αιθίοπες-Βλεμυάνες-Ραξάς-Ερυθραίους ως άρπαγες,σκλη-ρούς,καταστροφικούς και στο άκρο άσχημους^..

Ως θεά τους είχαν την Μαύρη Θεά,Κάλι.Γι΄ αυτό και παρέμειναν στην ανάμνηση των Ανθρώπων της Μεσογείου ως Καλικάντζαροι,ως άνδρες της Θεάς Κάλι.Η ανάμνηση της εισβολής των Αιθιόπων στη Μέση Ανατολή και στην Αίγυπτο και ο τρόμος που είχαν σκορπίσει εκεί στο καταστρεπτικό πέ­ρασμά τους διασώθηκε στη γιορτή των Καλικαντζάρων.

Κατάλοιπα των Αιθιόπων εκείνων,οι οποίοι διασώθηκαν ελέω νικητών μετά την συντριβή τους,φέρονται οι Βλεμυάνες,οι οποίοι  εγκαταστάθηκαν μετά την ήττα τους στην περιοχή του Α΄ καταρράκτη του Νείλου και οι περιβόητοι Τσιγγάνοι ή Τσιγκάλοι,οι οποίοι εξακολουθούν την πλάνητα πρωτόγονη ζωή τους,όπως ακριβώς ζούσαν στα χρόνια της εισβολής τους.Ο τίτλος Τσιγκάλοι φέρεται ότι δηλώνει την ιδιότητά τους Τσιγγάνων-Τσιγκάλων,ως  υιών της Θεάς Κάλι.

Η λέξη Τσιν δηλώνει τον γιο κι η λέξη Κάλι δηλώνει την Θεά των Μαύρων Κάλι.Το Τσιν φέρεται ως παραφθορά της Ελληνικής λέξης Ιν (=υιός).

Η λέξη Καλικάντζαροι έχει γνωρίσει πολλές ερμηνείες από Λαογράφους και Φι-λολόγους (ένα δείγμα παρατίθεται ανωτέρω με το σχετικό λήμμα απ΄ το Λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας του Μπαμπινιώτη,σελ. 816,έκδ. 2005) ώστε δύναται να χαρακτηριστεί ως δυσετυμολόγητη.

Αντιθέτως,στη λέξη Τσιγγάνοι οι λεξικογράφοι συγκλίνουν στην εκδοχή: Τσιγγάνος < μεσν. ατσίγγανος < αθίγγανος < α  στερητ. + θιγγάνω (:αγγίζω) =ο μη αγγιζόμενος, άθικτος.Ως προς την καταγωγή του λαού όμως,καθώς και την αποστροφή των άλλων προς αυτόν τον λαό (ο χαρακτηρισμός αθίγγανος είναι και απαξιωτικός),τα δύο κρίσιμα στοιχεία ουσίας δηλαδή,υπάρχει καθολική συμφωνία.

Βέβαια,στο Λεξικόν της αρχαίας Ελληνικής γλώσσης του Ιω. Σταματάκου η λέξη αθίγγανος δεν υπάρχει καν.Υπάρχουν (σελ. 34) τα: αθιγής και άθικτος ( α  στερητ. + θιγγάνω ).Στο Λεξικό των Liddell & Scott (τ. Α΄,σελ. 97) ως Αθίγγανοι ορίζονται μόνον οι [αιρετικοί της ΧριστιανΟρθοδοξίας] Μελχισεδεκίται ή(;) Παυλικιανοί.Γρά-φεται: «Εν δε τω Μεγ. Ετυμ. φέρονται τα εξής: ¨αθίγγανος,ο μη θέλων τινί προσεγγίσαι˙ από του θίγω (θιγγάνω),οι γαρ την αίρεσιν ταύτην έχοντες ουδέν παρ΄ άλλου λαμβά-νουσιν. ¨» Στο Μέγα Λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσης του Δ. Δημητράκου τέλος (τ. 1^ος,σελ. 102-103),διαβάζουμε: «αθίγγανοι,μσν. προσωνυμία δοθείσα πιθανώς από του τέλους του 8^ου αιώνος εις χριστιανούς αιρετικούς,τους Μελχισεδεκίτας … Οι αθίγγανοι (Μελχισεδεκίται) αναφέρονται, ως εν Αμορίω της Φρυγίας όντες το πρώ-τον,μετωκίσθησαν δε μετά των Παυλικιανών εις Θράκην και εκείθεν πολλοί διεσπά-ρησαν εις Ευρώπην …Μανιχαίοις και τοις καλουμένοις Αθιγγάννοις εν χρησμαίς και οιωνίσμασι και τελεταίς απορρήτοις εχρήσατο [Νικηφόρος Α΄] καντεύθεν εις τας χώρας τας ρωμαϊκάς εισεφθάρησαν˙ ούτω το όνομα ως προσωνυμία των αιρετικών προϋπήρξε προδήλως του της φυλής των αθιγγάννων,ορθότ. τσιγγάνων βλ. λ. (ο τονισμός δικός μου)

Συμπέρασμα: οι λέξεις αθίγγανοι και τσιγγάνοι από πουθενά δεν προκύπτει ότι σχετίζονται.Οι πρώτοι αποτελούσαν χριστιανική αίρεση στο μέσο Βυζάντιο,ενώ οι δεύτεροι παμπάλαιο νομαδικό λαό από την Ινδία,που προηγείται στην χρονολογική σειρά… Δεν γίνεται οι κατοπινοί να ονομάτισαν τους πρώτους…

Και σε αυτήν την περίπτωση φαίνεται ότι έχουμε μια (απ΄ τις πολλές…) περίπτωση μηχανιστικής,αβασάνιστης αντίληψης των γλωσσολογικών δεδομένων που αν δεν δικαιώνει τον  Παντελή Ιωαννίδη,σίγουρα αποσείει από πάνω του τον χαρακτηρισμό του αντισυμβατικού.

Ως προς τη θέση του,τέλος,ότι Ιν (λογικά,δεν μπορεί παρά να είναι Υιν) =υιός,δεν μπόρεσα να την διασταυρώσω.Εντόπισα,όμως,και χωρίς να θέλω να επεκταθώ σε γλωσσικές ρίζες της ευρύτερης γλωσσικής οικογένειας,στο Ετυμολογικόν Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής του J. B. Hofmann (Αθήνα 1974),στη σελ. 457 τη λέξη υιωνός=εγγονός,ανήκουσα στην ομάδα της λέξης υιός,οπότε,αν αφαιρέσουμε την κατάληξη –ος, απομένει το θέμα υιων- ,όχι μακριά απ΄ το ιν/υιν, που,διασταλτικά ερμηνευόμενη,μας δίνει την έννοια των απογόνων,των παιδιών,των γιών/«υιών».

Το λήμμα "Τσιγγάνος" στο λεξικό του Μπαμπινιώτη,σελ. 1809.

Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος

Γιώργος Μαυροφρύδης, Μελισσοκομία με αντίγραφα αρχαίων κυψελών pdf

Γιώργος Μαυροφρύδης, Μελισσοκομία με αντίγραφα αρχαίων κυψελών

Την Πειραματική Αρχαιολογία,όπως λέγεται,την γνω-ρίζουμε κυρίως απ΄ την κατασκευή πλοίων της αρχαιό-τητας διά των πληροφοριών που μας παρέχουν αρχαία κείμενα και με τα τότε μέσα (Δείτε,ενδεικτικά: Το "ζω-ντάνεμα" ενός αρχαίου Ελληνικού καραβιού).

Πρωτοπόροι,θα τους χαρακτήριζα,αρχαιολόγοι κι ένας ανοιχτόμυαλος μελισσοκόμος προχώρησαν και σε κάτι άλλο,ιδιαίτερα ενδιαφέρον: την κατασκευή κυψελών,όπως αυτές που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας!

Τα αποτελέσματα,φυσικά,δεν μπορώ να τα αξιολογήσω.Διαβάστε την παρουσίαση του θέματος και κρίνετε.Η δημοσίευση έγινε στο περιοδικό «μελίαμα»,τ. 12,Άνοιξη-Καλοκαίρι 2010,σσ. 14-15.

Κάντε λήψη-Διαβάστε (σε pdf) :

ΓιώργοςΜαυροφρύδης, Μελισσοκομία με αντίγραφα αρχαίων κυψελών

Εδώ,οι σελίδες του κειμένου ως εικόνες: 

Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος

Στην Μικρασία από παντού αναβλύζει ΕΛΛΑΔΑ…

Βρέθηκε στην Μαγνησία ένα πολύ σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα!

Αποκαλύφθηκε πως τα τμήματα σαρκοφάγου που βρέθηκαν στην διάρκεια ανασκαφών στην αρχαία πόλη των Αιγών στην Μαγνησία, ανήκουν σε διευθυντή γυμνασίου.

Ο Δρ. Γιουσούφ Σεζκίν-καθηγητής του τμήματος Αρχαιολογία του πανεπιστημίου Τζελάλ Μπαγιάρ και επικεφαλής των ανασκαφών στις Αιγές, δήλωσε πως ο τάφος είναι ηλικίας περίπου 2.200 ετών και ότι θα ρίξει φως στην ιστορία, διότι μέχρι σήμερα δεν είχε βρεθεί άλλος τάφος που να ανήκε σε διευθυντή γυμνασίου.

Στην πόλη Αιγές που έχει μια ιστορία 2.800 ετών και είναι μια από τις 12 πόλεις που ίδρυσαν οι Αιολείς, έγιναν ανασκαφές στις οποίες βρέθηκαν τμήματα σαρκοφάγου.  Τα τμήματα αυτά από το 2004 και μετά συνενώθηκαν με άλλα τμήματα. Ο τάφος ολοκληρώθηκε κατά το 80% και έγινε αντιληπτό πως ανήκε σε έναν διευθυντή (Γυμνασίαρχο) που είχε τιμηθεί τρεις φορές. Οι επιγραφές πάνω στον τάφο φωτίζουν την ιστορία της πόλεως.  Ο τάφος του οποίου τα κομμάτια ενώθηκαν από το 2004 έως σήμερα, διαπιστώθηκε πως έχει ηλικία 2.200 ετών.
……………….

Ενημερώνοντας σχετικά με την σαρκοφάγο ο καθηγητής Σεζγκίν είπε: Τα ευρήματα μας περιγράφουν κάποια πράματα. Πάνω στον τάφο υπάρχουν τρία στεφάνια τα οποία έχουν ξεχωριστή σημασία. Τα στεφάνια δείχνουν πως το εντός της σαρκοφάγου άτομο τιμήθηκε τρεις φορές. Πάνω στα στεφάνια αναγράφεται το όνομα αυτών που τον τίμησαν. Σε ένα από αυτά αναφέρεται ¨ΝΕΟΙ¨, δηλαδή τον τίμησαν κάποιοι νέοι, στο άλλο ¨ΑΙΟΛΙΔΑ¨ που δείχνει πως τιμήθηκε από τον λαό της πόλης. Κάτι επίσης σημαντικό για εμάς.
………….

Στις πόλεις της αρχαίας εποχής τα σχολεία στα οποία πήγαιναν οι νέοι λεγόταν Γυμνάσιον Νέων. Από αυτό καταλαβαίνουμε πως ο κείμενος εντός του τάφου είναι ο αρχιδάσκαλος του Γυμνασίου. Στην αρχαία εποχή αυτός λεγόταν ¨Γυμνασίαρχος¨. Ο Γυμνασίαρχος ήταν ένα σημαντικό καθήκον. Από την μια λειτουργεί το Γυμνάσιο με δημόσιους πόρους, αλλά εκεί όπου δεν επαρκεί το δημόσιο, οι Γυμνασιάρχες βάζουν χρήματα από την ιδιωτική τους περιουσία και κάνουν έτσι τις αναγκαίες για το σχολείο δαπάνες. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που τιμώνταν¨.

………………

  

http://www.dha.com.tr/manisada-bulundu-arkeoloji-acisindan-cok-onemli-bir-buluntu_1438815.html   19/1/2017
Σχόλιο: ΑΙΟΛΙΔΑ, ΝΕΟΙ, ΑΙΓΑΙ.

Άραγε τι γλώσσα να είναι αυτά;…

Και γιατί δεν αναφέρεται πουθενά στο δημοσίευμα αλλά και στις δηλώσεις πως ΟΛΑ αυτά είναι ελληνικός πολιτισμός ; 

Πηγή: https://tourkikanea.gr/anaskafes-mnimeia/eges/?fbclid=IwAR1MfS1pnsMahqHhprZ82cSPAlJEmF7zl-akf7Efzf5ItJkIljY6k7nJ6CI  22 Ιανουαρίου 2017

Κων. Καρμιράντζος, Ο μυστηριώδης δίσκος της Φαιστού pdf

Η εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Δαυλός (τ. 223, Ιούλιος 2000,σσ. 17-26).Σε αυτήν ο συγγραφέας δεν επι-χειρεί ανάγνωση των γραφομένων επί του δίσκου,αλλά αποκωδικοποίηση της χρήσης του δίσκου και της λειτουρ-γίας/φυσιογνωμίας του επ΄ αυτού κειμένου.
Μια,σίγουρα,πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση! 

Κάντε λήψη - Διαβάστε: 

Κων. Καρμιράντζος, Ο μυστηριώδης δίσκος της Φαιστού 

Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος

Η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας pdf

Η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας

Στο συγκεντρωτικό τομίδιο που παρουσιάζουμε περιέχονται οι εξής εργασίες:

• Λάμπρος Μπαλτσιώτης, Η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας σήμερα

• Κων/νος Τσιτσελίκης, Η εκπαίδευση της ελληνικής μειονότητας  στην Αλβανία

 • Γρηγόρης Τσιούκας, Το νομικό καθεστώς των ομογενών Αλβανίας

• Δημ. Χριστόπουλος, Οι Έλληνες της Αλβανίας: από Αλβανοί μειονοτικοί,μετανάστες και εν τέλει Έλληνες πολίτες

• Ηλίας Γ. Σκουλίδας, Η αλβανική ιστοριογραφία σχετικά με την ελληνική μειονότητα κατά την μεταπολεμική περίοδο

Όλες οι παρουσιάσεις είναι τεκμηριωμένες και αξιόπιστες.Βέβαια,αφορούν δεδομένα ως το 2010 και θεωρώ ότι,αν και έχουν περάσει μόνο 9 χρόνια από σήμερα,έχουν επέλθει σημαντικές διαφοροποι-ήσεις.

Ο πληθυσμός της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας,ανάλογα με την πηγή,κυμαίνεται από 35-100.000 άτομα.Το ουσιώδες κακό,όπως επισημαίνεται και στις παραπάνω μελέτες,είναι να μεταβλη-θεί ολοκληρωτικά η ελληνική μειονότητα της Αλβανίας (ΕΜΑ) σε ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση αντί για σφύζουσα κοινωνική πραγματικότητα.

Τα ευμετάβλητα και τόσο ρευστά πράγματα στην γείτονα έπρεπε από καιρό να είχαν κινητοποιήσει τη χώρα μας παρεμβατικά και επεμβατικά (σε οικονομία και άλλους τομείς) όχι μόνο για το καλό της ΕΜΑ,αλλά και για ευρύτερες,πολυσύνθετες γεωστρατηγικές ενέργειες,επιδιώξεις και στοχεύ-σεις.Φοβάμαι,δυστυχώς,ότι και εδώ ξεπεραστήκαμε από τις εξελίξεις…

Κάντε λήψη – Διαβάστε:

Ηελληνική μειονότητα της Αλβανίας

Γιάννης Βασ. Πέππας

Αχ. Γ. Λαζάρου, Αλβανοί, Αρβανίτες-Βορειοηπειρώτες 1992 pdf

Άλλη μια σημαντική τεκμηριωμένη μελέτη του έγκριτου Βαλκανιο-λόγου Αχιλλέα Γ. Λαζάρου με ικανοποίηση παρουσιάζουμε.Απ΄ όλα τα ενδιαφέροντα του βιβλίου θα σταθώ στο ξεσκέπασμα της καλά οργανωμένης,και τόσο ύπουλης και κίβδηλης,προσπάθειας να παρουσιαστούν οι σκιπτάρ/τουρκαλβανοί της νότιας Ιταλίας ως τάχατες Αρβανίτες,εμετική επιχείρηση που συνεχίζεται ως τις μέρες μας από διάφορους κωμικούς τύπους της πυρκαγιάς.

Κάντε λήψη του βιβλίου πατώντας εδώ.

Γιάννης Βασ. Πέππας 

Παν. Μανιώτης, Σούλι και Εθνεγερσία (2012) pdf

Η συγκεκριμένη εργασία εκ των πραγμά-των δεν μπορούσε παρά να ήταν περιορι-σμένη,μια και θα παρουσιαζόταν/εκφω-νιόταν σε σχετική εκδήλωση.Κι όμως,σε μικρής έκτασης κείμενο ο φιλόλογος συ-ντάκτης της περιέλαβε επαρκώς την ιδιαί-τερη πολιτικοκοινωνική συγκρότηση της Σουλιώτικης κοινωνίας,την ιστορική δια-δρομή ως την κατάλυσή της,αλλά και την αξιολόγηση/αποτίμηση της αγωνιστικής συνεισφοράς των Ελλήνων του Σουλίου στη ζωτική υπόθεση της μεγάλης Εθνεγερσίας.

Δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι στην εργασία τονίζεται πως ουσιαστικά οι Σουλιώτες πολεμούσαν με το πιστό μαντρόσκυλο των Τούρκων,τους Σκιπτάρ,τους Αλβανούς (Τουρκαλβανούς),αυτόν τον μονίμως ενάντιο κι άφιλο λαό.

 Κάντε λήψη - Διαβάστε: 

Παν. Μανιώτης, Σούλι και Εθνεγερσία (2012) 

Γ.Β. Πέππας